عرض حال

این یک تمرین است

2012-01-20T23:47:00.004+11:00

نکاتی مهمی که در مورد تکنیک نوشتن به ذهنم می رسد:

1- تصویرسازی: تک تک سکانس ها باید توصیف داشته باشد. توصیف دقیق اشیاء و چیدمان باید چیزی در حد یک استوری بورد را به تصویر بکشد. احتمالاً بخش اعظم این کار در ابتدای هر سکانس اتفاق می افتد.

2- حرکت: بعد از این که همه اشخاص و اشیاء در جای خود قرار داده شدند، حرکت شروع می شود. حرکت اشخاص در صحنه در امتداد زمان بسیار مهم است. اما این فقط اشخاص (و شاید اشیاء) نیستند که حرکت می کنند. بلکه خواننده (دوربین) نیز باید در فضا حرکت کند. اگر لازم شد، می توان هنگام حرکت خواننده، زمان را متوقف یا بسیار کند کرد.

3- نهایتاً بین نثر مکلف و نثر روان دومی را انتخاب کردم. ظرافت، شاعرانگی، و صنایع را می بریم می گذاریم ورای کلمات. با کلمات ساده هم می توان یک تصویر شاعرانه ساخت. تکلف را می گذاریم برای ا.گ. یا برای وقتی که مثل ا.گ. آنقدر بزرگ بشویم که زورمان به مخاطب برسد. عجالتاً ما مجبوریم به ساز مخاطبان کون گشاد برقصیم. شعارهایی مثل "به مخاطب فکر نکن"، و "هر چه به ذهنت می رسد بنویس" را هم می گذاریم برای آن هایی که خوانده نشدن کارشان برایشان هیچ اهمیتی ندارد.

پ.ن: یک گزینه برای فرم داستان می تواند این باشد: اول داستان را بنویسم، بعد یک چیزی در مورد داستان (مثلاً یک نقد از زبان یک منتقد سوم شخص) سر هم کنم. بعد اولی را شیفت دیلیت کنیم و دومی را بگذاریم به عنوان داستان. به نظر ایده ی مزخرفی می آید.

کافه - یکم

2012-01-20T22:52:00.002+11:00

چند ماهی می شود که دارم در مورد ایده ی جدیدم برای یک داستان کوتاه فکر می کنم. تصمیم گرفته ام از اینجا به عنوان پیش نویس استفاده کنم. هر چه به ذهنم برسد اینجا خواهم نوشت. از پشت صحنه و مواد خام و اتود و طرح و خلاصه همه چیز.
ایده هایی هم در مورد تکنیک داستان نویسی و همچنین فرم داستان به ذهنم می رسد که آنها را هم می خواهم اینجا بنویسم. تنها چیزی که نگرانم می کند این است که وقتی این جا چیزی می نویسم، خیلی راحت نیستم. رودربایستی دارم. انگار کسی دارد این نوشته ها را می خواند. باید راحت باشم. اصلاً دلیل این که برگشته ام و دارم اینجا توی این یکی وبلاگ می نویسم این است که هیچ کس اینجا را نمی خواند. خودم هستم و خودم.
هرچه می خواهی بنویس. منست سیبمن کنتار شیسرامشنسیرت مشس کستعغخثصق ذدوزطظ رکشسنتیابح کشکض جضهثق ت ر8 4393غ4 خ3بذام بمش مشنتبرا
خوب الان بهتر شد.
داستان قرار است در مورد مردی باشد که ساکن ملبورن استرالیا است. فعلاً اسمش را می گذاریم کیومرث. کل داستان در صبح یک روز یکشنبه اتفاق می افتد: بیدار شدن، دوش گرفتن، آماده شده، سوار ماشین شدن و رانندگی تا میانه ی راه مقصد. به غیر از کیومرث، دو شخصیت مهم دیگر درست می کنیم: سایه و شیرین.
سایه همسایه ی پشتی خانه ی کیومرث است. بعد از این که این شخصیت را پرداخت کردم، متوجه شباهتش با زن اثیری داستان بوف کور شدم. بنابراین باید مواظب باشیم بیش از حد به زن اثیری شبیه نشود. سایه می تواند وجود خارجی نداشته باشد، بلکه زاییده ی ذهن کیومرث باشد (نماد مرگ).
شیرین زاده و بزرگ شده ی فرانسه است از پدری ایرانی و مادری فرانسوی. اخیراً به ملبورن مهاجرت کرده و با کیومرث آشنا شده است. مهربان، سرزنده و باطراوت (نماد زندگی).
سال هاست که کیومرث با سایه رابطه دارد. این رابطه حتی بعد از آشنایی او با شیرین ادامه پیدا می کند. شیرین به کیومرث نزدیک و نزدیک تر می شود. به او پیشنهاد می کند با هم زندگی کنند. اما کیومرث در انتخاب بین سایه و شیرین مردد است. صبح روزی که داستان آغاز می شود، قرار است کیومرث جواب نهایی خود را اعلام کند: اگر راس ساعت دوازده به کافه ای که با شیرین قرار گذاشته برود به معنی جواب مثبت است. اگر نرود دیگر هیچ وقت نخواهد رفت.
در اثنای اتفاقات صبح یکشنبه، خاطراتی از روابط کیومرث با دو زن داستان مرور می شود.
تا اینجا.

سه روز پیش

2012-01-18T14:09:00.003+11:00

امروز وقتی خبر دستگیری مرضیه رسولی روزنامه نویس و نویسنده ی وبلاگ "سه روز پیش" رو توی بی بی سی فارسی می خونم، نمی تونم سر جام بشینم. از شرکت می زنم بیرون. اشک توی چشمام یخ زده. سیگار می کشم. راه می رم. فحش می دم. به تقاطع خیابان وایت هورس و چارلز می رسم. یادم میاد که من هیچ طریق ارتباط کلاسیکی با این بشر نداشته ام. هیچ وقت ندیدمش. یک کلمه هم باهاش حرف نزده ام، و نمی دونم چه شکلیه یا چه لباسی می پوشه. فقط می دونم یکی از چیزهایی که توی این دنیا دوست دارم اینه که وبلاگ سه روز پیش بخونم.
وبلاگ سه روز پیش حذف شده. یکی دیگه از دلبندی های من به این دنیا گرفته شده. یه سیگار دیگه روشن می کنم. یه فحش دیگه می دم. یه چهارراه دیگه رد می کنم.

پیرزن همسایه همه اش می گفت الهی یه مرضی بگیری که هیش کی نفهمه

2011-06-01T13:55:00.003+10:00

دنبال یه متخصص قلب خوب می گردم. این روزها همه اش صمیم قلبم می خاره.

la petite fille de la mer

2010-11-26T21:46:00.003+11:00

من عاشق این کار ونجلیزم و همیشه با سه تار می زدمش. بالاخره یه گیتاریست پیدا شد (مایک) که با هم بزنیم و یکی دیگه هم پیدا شد (پیمان) که ضبط کنه. دم هر دوشون گرم.

Duet.wma

جستاری تحلیلی بر نقش روسای جمهور ایران پس از انقلاب - بخش اول

2010-11-26T18:03:00.004+11:00

این جمله ی کلیشه رو همه مون ان فاکتوریل بار شنیدیم که :«بابا جون خاتمی برای اینا نقش سوپاپ اطمینان رو داشت». اخیراً با شنیدن این جمله تنها چیزی که به ذهنم می رسه اینه که: «خوب، با این حساب می شه گفت ان هم نقش لوبریکنت رو داره».

پ.ن1. «ان» اولی چهاردمین حرف الفبای انگلیسی و «ان» دوم مخفف احمدی نژاد می باشد.
پ.ن2. باور کنید همینم ازش برنمیاد.

پوینت آو ویو

2010-11-17T22:51:00.000+11:00

تعطیلی آخر هفته ی گذشته، دو تا از بالش هامون رو بازسازی کردم. یعنی یه پتوی سه لایه داشتیم که خراب شده بود و مجبور شدم بشکافمش و یه تیکه هایی از لایه ی وسطیش رو دربیارم. از طرفی دو تا بالش هم داشتیم که باید گفت دوتاش روی هم قربون یه بالش. خالی خالی بودن. منم بالش ها رو شکافتم و اضافه های پتو رو به دو قسمت مساوی تقسیم کردم و جا دادم توی دو بالش. فهمیدم استعدادهای ناشناخته ای هم در زمینه ی جراحی پیوند پتو به بالش دارم. نتیجه هم عالی شد. البته یه ماهی طول می کشه تا مطمئن بشیم که بالش ها بافت جدید رو می پذیرن یا به عنوان موجود خارجی باهاش برخورد می کنن. راستی روبالشی ها رو هم شسته بودم. به هر حال.

شب که بهار از سر کار برگشت خونه (چون در طول هفته می ره دانشگاه آخر هفته ها می ره سر کار) بهش گفتم بیا با هم رو بالشی ها رو بکشیم روی بالش ها. وسط های کار هی پت و مت بازی در می آوردیم. من هی می گفتم اینجاش قر شده. اون هی می گفت نه. کو؟ این که طوریش نیست. اینجا قر شده عزیز من. این ور. آخرش فهمیدم مشکل زبانی داریم. بهش گفتم نکنه شما به چیزی که فرو رفتگی توش ایجاد شده باشه می گید قر؟ گفت مگه شما به چی می گید؟ گفتم ما به چیزی که برآمدگی داشته باشه. چند ثانیه ساکت به یه جای نامعلوم توی فضا نگاه کرد. بعد برگشت و با قیافه حکیمانه گفت: فهمیدم. ما این ورش وایسادیم، شما اونورش.

اون شب از شدت خنده کار رو نتونستم تموم کنم. موند برای فردا شب.

اغراض ما بعد المراجعه

2010-11-14T00:32:00.009+11:00

دلیل اصلی (و نه تنها دلیل) هجرت من از بلاگسپات به وردپرس فیلترینگ ناجور بلاگسپات توی ایران (در زمان این هجرت) بود.
دلیل اصلی برگشتن من به این بلاگر این بود که چند دقیقه پیش توی رختخواب در حال غلت زدن یهو به این فکر افتادم که بیش از هشتاد درصد کل چیزایی که من اینجا نوشتم نسخه ی دیگه ای نداره. نکنه با به روز نشدن این وبلاگ کلاً این جا غیرفعال یا حتی حذف بشه! حتماً باید فردا صبح بیام و یه چیزی اینجا پست کنم. اصلاً چرا فقط یه چیزی پست کنم؟ چطوره کلاً برگردم به همین وبلاگ. با اون یکی که خیلی حال نکردم. ولی صبر کم بینم... نکنه تو همین چند ساعت الان تا صبح همه ی مطالب اینجا بشه. من می دونم الان یه کونده ای توی مرکز بلاگسپات نشسته منتظره تا من خوابم بگیره و بلافاصله دکمه های شیفت و دیلیت رو بگیره و عرض حال دات بلاگسپات رو بفرسته به عالم فنا. دارم قیافه اش رو می بینم. فکر کردی من میذارم؟ این دفعه رو کور خوندی عزیزم. این جاش رو دیگه نخونده بودی نه؟
سریع مثل قهرمان های هالیوود از توی رختخواب پریدم بیرون، صورت بهار رو آروم بوسیدم و سریع از اتاق اومدم بیرون و پریدم پشت لپ تاپ. من تند تند تایپ می کردم و تایپ می کردم. شماره های دیجیتال شمارنده معکوسی که جلوی اون مزدور بود مثل یه بمب ساعتی توی سرم بود. در آخرین ثانیه بدون اینکه برگردم متن رو یه مروری بکنم یا حتی وقت اینکه بخوام قلط های املایی رو درست کنم رو داشته باشم، با زدن دکمه ی پابلیش پست حال اون مرتیکه ی (یا زنیکه ی) کونده رو گرفتم. تا چند دقیقه ی دیگه باید صدای آژیرها و بعد سر و کله ی پلیس و بعد هم خبرنگارا پیدا بشه.

پ.ن.1: فکر کنم یه مقداری نوع نوشتنم بعد از این بازگشت ظفرمندانه (بخوانید مفتضحانه) تغییر بکنه. احتمالاً همه جور چیزی بنویسم. از یادداشت ها و خاطرات روزانه، تا ایده های خام و پخته، تا نظریات و نتیجه گیری های شخصی و غیره. در بعضی وبلاگ ها نویسنده بیشتر اینپوت دیتای مغز خودش رو پست می کنه (مثلاً گزیده مطالب از دیگران). بعضی ها بیشتر آوتپوت دیتای مغزشون رو پست می کنن (نتیجه گیری های شخصی-تخیلی شون رو اظهار می کنن). این وبلاگ از این جا به بعد احتمالاً بیشتر بازتاب آبستره ی تمام دیتای مغزی من (اعم از اینپوت دیتا، اینترمدیت دیتا، و آوتپوت دیتا) باشه.

پ.ن.2: احتمالاً این پ.ن.1 آخرین مطلبی باشه که به این درجه از مهمل بافی نائل می شه. سعی نمی کنم، ولی قول می دم.

آب زنید راه را هین که نگار می رسد

2010-11-14T00:16:00.002+11:00

جناب آقای عباس پیرنیا

بازگشت ظفرمندانه حضرتعالی را از وردپرس معظمه مکرمه تبریک و تهنیت عرض نموده از خداوند متعال آرزوی سلامتی و توفیق برای شما را مسئلت می نماییم.

جمعی از اهالی محل

لعلکم تشرکون

2009-09-30T04:56:00.001+10:00

آیا هنوز کسی اینجا را می خواند؟

آخرین مطلب

2009-02-03T06:32:00.000+11:00

آدرس جدید عرض حال در وردپرس اینجا است.

سوء تفاهم

2009-01-30T02:40:00.001+11:00

- ببین، راستشو می خوای؟

- نه معمولیش هم خوبه!

پ.ن: همین الان بعد از چهارده سال تلاش برای لاگین کردن به بلاگر بالاخره فیلترهای مخابرات راه دادند و معلوم نیست دفعه بعد که راه بدن کی باشه. بنابراین:

1- هر چی مطلب درَفت دارم همش رو پابلیش می کنم، خودتون مرد و مردونه هر سه روز یکیش رو بخونین

2- دارم سعی می کنم اسباب کشی کنم به وردپرس. راستش تعصب رو هیچی خوب نیست، بخصوص بلاگسپات که اگرم بهتر از بلاگرهای دیگه باشه (که نیست)، اینجا مخابرات دهنشو زده.

3- بزودی آدرس جدیدم و آدرس وبلاگ یه نفر دیگه رو در همین محل اعلام می کنم.

4- یه نفر روی یکی از مطلب هام یه کامنتی گذاشته که اگرچه من همون جا یه جواب درخور بهش دادم، ولی با شهامتی که همه در من سراغ دارن، فکر نکنم دیگه کسی ازم انتظار داشته باشه که بازم اینجا بمونم.

پس اسباب کشی خواهم کرد!

میشه به من بگین که

2009-01-30T01:50:00.000+11:00

«گریزی نیست» و «گزیری نیست» چه تفاوتی دارند؟

Beautiful Mind!

2009-01-30T01:45:00.000+11:00

چند روز پیش بعد از اینکه امتحانم تموم شد و برگه ها رو تحویل گرفتم، رفتم طبقه همکف دیدم راننده داره تو راهرو داره قدم می زنه و با دیدن من که کارم تموم شده و می تونیم بریم خونه خوشحال شد. یه پیرمرد تقریباً 50 ساله که هیچوقت بجز سلام و خداحافظی یک کلمه هم باهاش حرف نزدم. سوار که شدیم بعد از چند دقیقه احساس کردم باید یه چیزی بگم، و از دهنم پرید امتحان امروز خیلی غایب داشت، و بعدش دو سه تا جمله در همین مورد رد و بدل شد. بعد پرسید: «آقای مهندس، کلاً دخترا درسشون بهتره یا پسرا؟» من خیلی سریع یه توزیع آماری توی ذهنم شکل گرفت و دیدم اگه بخوام با یه سری جملات توصیفی، این توزیع رو توضیح بدم یارو گیج میشه، سعی کردم مساله رو ساده تر کنم، مثلاً بگم توی هر کلاسی هم ماکزیمم و هم مینیمم نمره رو پسرا می گیرن، ولی میانگین دخترا معمولاً بهتره. دیدم بازم کارمون نمیشه، خلاصه زور خودم رو زدم: «ببین در مجموع میانگین دخترا بهتره، ولی خوب تک و توک یه پسرایی هم پیدا میشن که بالاترین نمره کلاس رو می گیرن». جواب داد: «آهان! یعنی پسرا بهترن!». گفتم: «نه، خوب همه ی پسرا که اینجوری نیستن، بیشترشون گند می زنن، یکی دو تا خیلی خوب دارن». گفت :«آهان فهمیدم! یعنی دخترا بهترن». گفتم: «میانگین دخترا آره، ولی شاگرد اول معمولاً پسره». گفت:«پس یعنی پسرا بهترن؟». با ناامیدی گفتم:«آره، پسرا بهترن».

بودن یا نبودن - شماره دوم

2009-01-30T01:40:00.000+11:00

به کرات از بی ارادگی بعنوان یکی از مختصات فردی که به مواد مخدر اعتیاد دارد یاد شده است. این موضوع زمانی قابل ملاحظه تر جلوه می کند که در قیاس بین حالت سلامت و حالت اعتیاد اشاره به وجود اراده انجام هر کاری در حالت اول و عدم وجود چنین اراده ای در حالت دوم می شود. مثال بارز این مورد تصمیمات مکرری است که افراد مبتلا در لحظات بحرانی مبنی بر ترک اعتیاد می گیرند و هرآنچه در توان دارند برای جلب باور اطرافیان نسبت به تصمیم خود نشان می دهند، اما در اولین فرصت به پایین ترین بها، تصمیم، قول، قسم و اراده خود را زیرپا می گذارند.

من – ضمن برائت از هر نوع اعتیاد به هر گونه مخدر – مواردی را در خود سراغ دارم که پس از اراده جزم ترین عزم ها، حتی با تمام بودن خود نیز قادر به ایستادن بر آن ها نیستم و می دانم این ویژگی را می توان در برخی افراد دیگر که شناخت نزدیک از آنها دارم نیز سراغ گرفت. به نظر من چنین می رسد که این خصوصیت – یعنی عجز مطلق در اراده موارد خاص – اختصاص به مبتلایان به اعتیاد ندارد و کم وبیش در همه افراد قابل جستجو است. و بلکه می خواهم فراتر رفته اعتیاد را تنها مجالی برای بروز این ویژگی انسان بدانم، نه دلیل ایجادی.

تبلیغات

2009-01-30T01:30:00.000+11:00

کلاهبرداری صفر و یک نیست، فازی است و تقریباً با تمام کسب و کارهای سیستم سرمایه داری عجین است، فقط کم و زیاد دارد.

شرایط هر چه لایق!!؟

2009-01-18T00:54:00.004+11:00

فکر کنم تا حالا برای هر کسی این مساله پیش اومده باشه که یه کلمه تو ذهن آدم جا خوش کنه و شروع کنه به تکرار شدن و تا مدتی مدام تکرار و تکرار، که خیلی وقت ها آدم رو کلافه و عصبی می کنه. البته احتمالاً این اتفاق تو بچگی بیشتر می افته (شاید چون هنوز کلمات صلبیت کمتری دارند). بهترین مثالی که من خیلی زیاد یادم میاد و برای خیلی ها هم تعریف می کنم برادر کوچیکه ی یکی از دوستامون بود. این دوست عزیزمون (حمید) تعریف می کرد که برادر کوچیکش (سعید، فرض کنید مثلاً یه بچه ی دبستانی) یه مدتی بند کرده بوده به کلمه ی نجاست! تصور کنید در حال راه رفتن بدون هیچ مقدمه ای بر می گشت، زل می زد تو چشات و با یه لبخند ناشی از شوق و شعف، خیلی شسته رفته و محکم می گفت : «نجاست»، با تأکید ویژه ای روی هر کدام از بخش های سه گانه. یعنی یه جورایی با لفظ این کلمه داشته عشق می کرده. سر سفره در حالی که همه داشته ند غذا می خورده ند و خود اون هم ایضاً با سرعت و لذت در حال غذا خوردن بوده، یهو انگار یه تماس متافیزیکی ای چیزی از یه دنیای دیگه باهاش برقرار شده باشه (همون وحی خودمون)، بعد از چند ثانیه سکوت و در حالیکه قاشق پر از غذا جایی در مسیر بین بشقاب و دهان سعید فیکس شده بود (و خود سعید هم همینطور)، کم کم همان برق آشنا توی چشمهاش ظاهر می شد و با لبخندی گم و نگاهی مهربان که به همه مساوی و یکسان می تابید، پیامبروار و مصمم، با لذت و عشق می گفت: «نــجـــــــــــــاســـــــــــــــــــــــــــت»!

من چنین پدیده ای رو در ذهن انسان هم ارز پدیده ی تشدید در فیزیک می دونم. جهت یادآوری البته عرض می کنم هرگاه فرکانس دو جسم مرتعش در تماس با یکدیگر مساوی (و یا مضربی از یکدیگر) باشند، دامنه نوسان تشدید می شود. مثال معروفش اینه که اگه دو تا ساز مثلاً پیانو رو نزدیک هم بذارین و با اولی مثلاً نت A رو اجرا کنین و بعد صدای پیانوی اولی رو کاملاً قطع کنید، صدای همان نت رو از پیانوی دوم همچنان خواهید شنید. بهر حال اگه فرکانس یه کلمه با وضعیت ذهنی فرد (این وضعیت می تونه متاثر از شرایط بیرونی و ویژگی های درونی مغز باشه) سازگار باشه، پدیده ی تشدید ذهنی پیش میاد که نتیجه اش همون مثالی بود که در مورد سعید گفتم.

از چند روز پیش که یه بنده خدایی عبارت «سیکیم خیاردی» رو بهمراه معنیش بهم یاد داد دچار منتال رزنانس یا تشدید ذهنی شدم. اثر این پدیده صبح ها که از خواب پا می شم در حالت بیشینه ی خودش هست. صبح تا شب، خواب و بیداری، حتی وقتایی که دارم کاملاً با تمرکز روی یه موضوعی فکر می کنم یا کار می کنم، رو زبونمه. این عبارت یه اصطلاح آذریه که معنیش رو برای اونایی که یه کم کمتر مبادی آدابن برعکس (از چپ به راست) می نویسم:

ی.م.خ.ت – ی.م.خ.ت

بودن یا نبودن - شماره یکم

2009-01-17T23:32:00.000+11:00

ببخشید میخواستم یه مطلب مهمی رو با شما در میون بذارم:

به نظر شما تعریف آدم ... خل کدام است؟

الف) کسی که بابت هر چیز مهم و غیر مهمی که بدست می آورد احساس خشنودی خاطر فراوان نموده، شادی خود را شدیداً، عمیقاً، قویاً و صریحاً ابراز می دارد.

ب) کسی که مورد الف را ... خل برشمرده، همواره با نگاه عاقل اندر سفیه در او نگریسته، بلکه خود از بدست آوردن هیچ دستاوردی خشنود نمی شود.

ج) کسی که فقط چیزهایی که ندارد برایش مهم و خواستنی هستند و همان چیزها را هم به محض اینکه بدست آورد غیر مهم برشمرده فلذا کل قضیه کان لم یکن تلقی می گردد.

د) در واقع ترم (واژه) ... خل را با نگاهی عمیق تر به مساله می توان به هر کسی منتسب نمود، فارغ از بینش، فهم و عملکرد او در زندگی.

پ.ن.: الان در آستانه ی فصل امتحانات پایان ترم هستیم و من همش در حال طرح سوالم. بنابراین از اینکه لحنم کلاً چهارگزینه ای شده معذرت می خوام.

شعار جدید، سه بار با صدای بلند تکرار کنید

2009-01-17T22:59:00.002+11:00

هیهات مدّ ظلّه!

ایشالله آخرین باره که در مورد وطن و وطن پرستی می نویسم

2009-01-05T22:20:00.004+11:00

عرضم به حضورتون که یه نفر یه ایمیلی به من فرستاده با عنوان «هویت ملی» که البته فکر کنم منظورش این بوده که رگ غیرت من بجنبه و خونم به جوش بیاد و از هیچ اقدام کوچک و بزرگ و متوسطی خلاصه فروگذار نکنم! حالا بماند که واکنش من چی بود، کجام جنبید و کجام جوشید، قبل از پرداختن به جنب و جوش من، اول متن ایمیل رو بخونید:

ملتي که هویت خود را از دست بدهد یکپارچگی، اعتماد به نفس و قدرت و پیشرفت خود را از دست می دهد. مراقب باشيم هویت و تاریخ و ادبیات و علم ما به باد نرود؟

بنیاد جهانی ویکی پدیا، ده شخصیت بزرگ هزاره دوم را که بر جهان اثر گذاشتند، معرفی کرد. یوهان سباستین پری باخ، مدیر این موسسه اعلام کرد، به هر کدام از کشورهایی که دانشمندان آن جایزه «ویکی سال» را دریافت کنند، ده میلیون دلار جایزه اهدا می‌کند.

براساس اعلام این موسسه جهانی، ده شخصیت برتر هزاره قبل چنین معرفی شدند:

آلبرت اینشتین، ریاضیدان آمریکایی

بیل گیتس، مخترع آمریکایی

مولوی، شاعر و ترانه‌سرای اهل ترکیه!!!!

زکریای رازی، دانشمند بزرگ عرب!!!!!

حکیم عمر خیام، دانشمند بزرگ افغانی!!!!!

اسحاق نیوتن، دانشمند بزرگ انگلیسی

ابن سینا، دانشمند و پزشک عربستان سعودی!!!!!

فردوسی طوسی، شاعر بزرگ روسی!!!!!

فردریش نیچه، فیلسوف بزرگ آلمانی

دکتر کامران وفا، فیزیکدان بزرگ آمریکایی!!!!

اول که به نظر من خیلی واسه این افرادی که جلوی اسمشون !!!!! گذاشته شده پارتی بازی و آبروداری شده. دوم اینکه همینجا صراحتاً اعلام می کنم که چنانچه روزی اسم من قرار بود در لیست ده شخصیت برتر هزاره سوم اعلام بشه، لطفاً پسوندی غیر از ایرانی استفاده شود، چه می دونم تا الان به ذهن خودم فقط «دانشمند لر» اومده. اگه کسی پیشنهاد بهتری داشت لطفاً اعلام کنه، اگه یه کم ناجور بود لطفاً کامنت نذارید، به طور خصوصی به ایمیلم بفرستید.

دانشمندان ایرانی خیلی بلا هستند

2008-12-11T08:34:00.002+11:00

دانشمندان ایرانی موفق به کشف دورترین کهکشان جهان شدند!
مرجع: روزنامه خبر جنوب، یکی از شماره های آذرماه.

در روز براحتی ده ها خبر از این دست توی مطبوعات و رسانه های این مملکت پیدا میشه. فکر می کنم این نوع افتخارتراشی مخصوص ملتیه که به جرأت میشه گفت بیش از نود درصدشون در رعایت اصول اولیه ی بهداشت مشکل دارند (اثبات: حاضرم شرط ببندم). و اینست عمق فاجعه. فلذا توجه شما عزیزان رو به این حدیث رضوی جلب می کنم که می فرماید:
نص صریح: «و اِن واحد شخصاً یَفکُرُ اَنّهُ قادرٌ علی طیّ طریقَ مأتهً عامَ فی واحدِ لیلةٍ، اِنّهُ الویلٌ معطّلٌ»
ترجمه: «و اگر شخصی گمان برد که راه صد ساله را می توان یک شبه پیمود، هر آینه از ول معطلان است»
تفسیر ( از تفسیر علّامه غلامعباس همت یار – جلد اول – صفحه 1): هر کی فکر کنه با یک (یا چند) حرکت محیرالعقول میشه از این وضعیت رهایی یافت و به یک وضعیت مطلوب (یا قابل قبول) رسید، دلم براش می سوزه.

پایان

بقیه اش را لطفاً نخوانید.

گفتم لطفاً!

چکارتان کنم خوب بخوانید. خودتان خواستید.

پسا نوشت بی پیوند: بنیاد «حفظ آثار و ارزشهای رضوی» ضمن عرض تبریک و تهنیت به مناسبت مقارن شدن بهار جهانی حقوق بشر (10 دسامبر) با بهار تولد این حضرت (20 آذر)، طی بیانیه ای اعلام نمود از این پس اهداء هدیه ی تولد به ایشان به عنوان یکی از حقوق حقه ی نوع بشر بعنوان بند جدیدی به منشور حقوق بشر اضافه خواهد گردید.

مسابقه

2008-11-27T06:12:00.003+11:00

«ایران و ایرانی -با چند هزار سال پیشینه- صاحب غنی ترین فرهنگ و تمدن است!»
به سه نفر از کسانی که نقطه ی اضافه ی جمله ی فوق را بیابند (که به قید قرعه انتخاب می شوند)، جوایزی به رسم امانت تقدیم می شود.

خدا رو شکر

2008-10-17T19:37:00.001+11:00

این روزا به نظر میاد جوون های ما دارن کاملاً جانب اعتیاد رو رعایت می کنن.

اینترنت حلال

2008-09-24T16:25:00.000+10:00

اگرچه معمولاً یک یا دو جای دیگه هم بصورت مدعو درس میدم ولی چون هیات علمی دانشگاه آزاد شیراز هستم بیشتر وقتم اونجام. یعنی علاوه بر ساعات تدریس باید یه ساعاتی هم برای مشاوره اونجا حضور داشته باشم و خلاصه دفتر و دستک و وسائلم اونجاست. جاهایی که مدعو هستم اینترنت دارند، ولی من مستقیم میرم سر کلاس و مستقیم بر می گردم خونه. دانشگاه خودمون هم که با عرض شرمندگی اینترنت نداره (یعنی دانشکده ی ما که گروه کامپیوتر هم توش هست نداره) !!! پس اوقاتی که سر کارم کلاً هیچ. میمونه وقتایی که خونه ام. تقریباً دوسال پیش از بس اینترنت dial-up بهم فشار آورد ADSL گرفتم و می خواستم تازه بفهمم اینترنت اصلاً چی هست که مخابرات نمی دونم چیکارم کرد که برای همیشه از ADSL ساقط شدم. دوباره برگشتم به dial-up که بیشتر به یه توهین تکنولوژیک شبیهه تا هر چیز دیگه. خلاصه بعضی وقتا پیش میاد چند روز امکان چک میل هم ندارم، وبلاگ بازی که دیگه پیش کش. تحقیقات و جستجو هم به هم ترتیب. اما ...
امروز بعد از اینکه کامپیوترم رو روشن کردم دیدم یه شبکه wireless تو لیست شبکه هامه. گفتم صد در صد پسورد داره، دوباره گفتم امتحانش که مجانیه. خلاصه زدیم و وصل شد! از اون جالب تر اینه که اینترنت اکسپلورر رو که باز کردم دیدم به اینترنت هم وصله! از همش جالب تر موقع دانلود دیدم سرعتش در پایین ترین حالت بیش از 50 kb هستش. نمی دونم چی بگم. خیلی حال کردم و تصمیم گرفتم به شکرانه ی این اینترنت نازل شده از آسمان در این ماه مبارک یه مطلبی تو وبلاگ بزارم که دیگه بعداً اینترنتی در کار نخواهد بود. انشاالله که این اینترنت هم حلال باشه.

قابل توجه وزیر ارتباطات و اطلاعات

2008-09-16T17:51:00.003+10:00

این نوشتار جستاریست برای پاسخی به پرسش «بیشتر با آدم ها بپریم یا با اینترنت؟»، که از مورد نخست (پریدن با آدم ها) با عنوان ارتباط زنده و از مورد دوم (بسر بردن با اینترنت) با عنوان ارتباط مجازی یاد شده است.

ارتباط زنده:
فرض کنید بین شما و آدم های دیگری در محل کارتان یا در یک مهمانی یا در آرایشگاه و یا هر جای دیگر گفتگویی سر می گیرد. نه آدم هایی که آنجا حضور دارند به انتخاب شما هستند (مگر اینکه شما میزبان باشید، که تازه در آن مورد هم بعضاً اجبارهایی وجود دارد)، و نه آنهایی که حرف می زنند (و آنهایی که به حرف شما گوش می دهند) را شما انتخاب می کنید. یعنی باید به حرف های اجباری بعضی آدم های اجباری، اجباراً گوش فرا دهید (بررسی واکنش هایی که اجباراً باید از خود نشان بدهید خارج حوصله ی پژوهش فراروی شماست).

ارتباط مجازی:
هنگامی که شما وبگردی می کنید (بخصوص وبلاگ گردی) دو فیلتر مهم وجود دارد که کارکرد آنها عموماً در راستای ارتقای کیفیت است: اول آدم هایی که حرف هایشان را می خوانید و اینکه کدام حرف هایشان را بخوانید را فیلتر می کنید. پس یک مرحله نخاله زدایی انجام می شود. دوم اینکه شخص نویسنده یا سخنگو بجای اینکه هر چه به دهنش (ذهنش) برسد بگوید، ابتدا تمام زورش را می زند و سپس فقط آن حرف هایی را که (از نظر خودش) گفتنی است، مختصر و مفید و شسته و رفته مطرح می کند و این مرحله دوم فیلتراسیون و نخاله زدایی است.

پانوشت: البته از برشمردن مرحله صفرُم که فیلتر فزاینده ی آبی رنگ و دوست داشتنی است (چون همگان واقف هستند)، صرفنظر شد.
زیرپانوشت: برشمردن این تفاوت ها بین این دو نوع ارتباط خود نگارنده را به یاد معمای معروف «تفاوت پیرمرد با هواپیما چیست؟» می اندازد.
مادون زیرپانوشت: نگارنده طرفدار فیلتر و سانسور نیست. ولی بد نیست آدم اطلاعات ورودی پرت وپلا را محدود کند (نویز ریداکشن). البته چند وقت پیش مطلبی به رشته ی تحریر درآمد با عنوان «دو بیت از شاعر جوان» که ظاهراً از نقطه نظر مقابل این دیدگاه نوشته شده است. ولی در واقع تناقضی در این بین وجود ندارد. توضیح اینکه تمام فیلتر ها باید در سمت مخاطب و در اختیار مطلق وی قرار داشته باشد.
ماتحت مادون پانوشت: نگارنده اکنون که فکرش را می کند می بیند این مطلبی که نوشته است مطلقاً چرند است (و از هر کسی که وقتش را صرف خواندن آن نموده عذر خواهی می کند)، چرا که ده ها پارامتر دیگر نادیده گرفته شده است که بدینوسیله اقرار می نماید. مثلاً تنبلی مزمن و به تبع آن کم کاری و کم نویسی (مثلاً در وبلاگ) احتمالاً باعث حذف یا تضعیف یک کانال ارتباطی/اطلاعاتی می شود و البته تجربه نشان داده آدم ها هر چقدر هم که تنبل باشند در ارتباط زنده از تبادل اطلاعات (مفید و غیرمفید) چیزی فروگذار نمی کنند، سهل است، فراگذار نیز می نمایند.

مقاله

2008-08-20T02:55:00.002+10:00

علی فتح اللهی طی کامنتی بر مطلب «سفر نیمه» پیشنهاد داد که خود مقاله رو هم برای دانلود بذارم. بهر حال ما هنوز به عادت گلپایگان علی رو به چشم سال بالایی نگاش می کنیم و خلاصه در زمینه ی کامپیوتر بزرگتر ماست و حرفش واجب الاطاعة. متن کامل مقاله رو از اینجا می تونید دانلود کنید.

خشکی قدیم، خشکی جدید، خشکی ازلی و ابدی

2008-08-20T02:08:00.002+10:00

اونوقت ها تو درس جغرافیای نمی دونم کلاس چندم، وقتی معلممون می گفت آسیا جزء برّ قدیمه و عمرش هزاران سال بیش تر از اروپا و آمریکاست خیلی حال می کردیم. بعد هم پیش خودمون یه نگاه ترحم برانگیز به خشکی های جدید می انداختیم و دوباره با افتخار و غرور یه نگاهی به آسیا. یکی نبود بپرسه: «خوب که چی؟ قدیمیه که قدیمیه!»
الان دقیقاً همین احساس رو نسبت به عقیده ی افرادی دارم که به چندهزارساله بودن فرهنگ و تمدنشون افتخار می کنن، با این تفاوت که اون دفعه کسی نبود بپرسه «خوب که چی؟»، ولی الان من هستم و می خوام بپرسم:«خوب که چی؟ قدیمیه که قدیمیه؟ چه خبره اینقدر با خودمون حال می کنیم؟».
من که شخصاً فرهنگ چندهزارساله که سهله، فرهنگ چند میلیون ساله هم اگه داشته باشم، باعث نمی شه در اوج فلاکت و بدبختی به جای خجالت کشیدن به دیگران فخر هم بفروشم.

آتش و عود

2008-07-25T03:15:00.003+10:00

یکی از دوستان عزیز و قدیمی بنده که البته از محققان و دانشمندان برجسته ی زمان ما می باشند، به نام غلام عباس همت یار، اخیراً یکی از گزارش های پژوهشی ارزشمند خود را بمنظور مطالعه و ویرایش در اختیار بنده قرار دادند. بنده نیز ضمن مطالعه و بررسی مقاله ی فوق الذکر، موضوع را مناسب نشر یافته و پس از کسب اجازه از ایشان به سمع و بصر شما می رسانم:

آتش زدی در عووووود او

نظاره کن در دوووووود او [1]

همه می دانند که یکی از شناخته شده ترین، فعال ترین و قدیمی ترین فعالان حقوق زنان -در هر زمان و هر مکان- شخص شخیص بنده می باشد که بعضاً دیده شده مرزهای فمینیسم افراطی را نیز در نوردیده و به کرّات به وادی پست فمینیسم (پَسا زَناگرایی) دخول نموده ام. ولیکن گاهی مسائلی پیش می آید که اگر به زبان یا قلم آورده نشود دل و جان و ... به یکباره بسوزد که شاعر نیز می فرماید:
برفت ار به تو آن حال، بیان بایدت، ار نه
دل و جان و سه نقطه، به یکباره بسوزد [2]
حتماً برای شما هم پیش آمده که نامه ای، درخواستی، فرمی، کوفتی زهرماری را به اداره ای، سازمانی، شرکتی جایی ببرید و پس از پرسیدن هزاران سؤال با پاچه خوارانه ترین الحان از بی ادب ترین آدم ها و شنیدن دوصد توهین و تحقیر، دست آخر برسید به اتاقی پر از جماعت اناثی که به هر صورت به یکی از سه دسته ی زیر تعلق دارند:
الف: ظاهر آراسته، مرتب و نرمال با رفتاری موقر (حدود 0.7%)
ب: کثیف، زشت، بد بو، بی ادب و پر از موهای مختلف در نواحی مختلف صورت و ... (68%)
ج: نازدار، پر غمزه، کرم پودر اندود شده، با بکارگیری مواد آرایشی صورت به اندازه ی حداقل 30 گرم بر سانتیمتر مربع (بعنوان تمرین محاسبه کنید درصد گروه سوم را)
دسته ی اول که معمولاً کارشان را هم درست انجام می دهند (و اساساً ظاهر نرمال آنها نشان از شخصیت طبیعی آنها دارد) خدا حفظ شان کند.
بررسی دسته ی دوم نیز خارج حوصله ی تحقیق پیش روی شماست و خود مجالی دیگر می طلبد (فقط این نکته را خاطر نشان می سازد که این دسته از خواهران مخلص، بجز به چالش کشیدن نابهنجاری های اخلاقی، فرهنگ منحط غربی، مدرنیته و مدرنیزم، بهداشت و نظافت و مقوله های از این دست، کارکرد اجتماعی (مثبت) دیگری ندارند).
اما گروه سوم که مورد بحث ماست:
پیش از شروع بحث متذکر می شود که این مقوله در حوزه ی مطالعات بینارشته ای (interdiciplinary) قرار می گیرد که حوزه های مرتبط عبارتند از جانورشناسی، مخابرات، آب و فاضلاب و نهایتاً زیبایی شناسی ساحلی. از جانورشناسی شروع می کنیم:
ویژگی اصلی و لایتغیر این جانوران مکالمه های تلفنی آهسته [3] و پیوسته [4] آنان می باشد. در گذشته البته از تلفن های ثابت بیشتر استفاده می کرده اند، ولی با گذشت زمان و بدلیل جهش های ژنتیکی تکامل یافته و به موجودی «با تلفن همراه سخن گو» تبدیل شده است. البته برخی از گونه های آنان بدلیل زیستی محیطی مالی، دوره ی تکامل خود را کامل طی نکرده و در مرحله ی «بیشتر وقت ها با تلفن محل کار و ندرتاً با تلفن همراه سخن گو» باقی مانده اند. بررسی و سنجش دقیق «توان مکالماتی» آنان البته به مطالعات دقیق تر در شاخه ی مخابرات دارد، اما مطالعه ی رفتار سازمانی آنها بیشتر در زمینه ی آب و فاضلاب مطرح می شود که خود به دو زیرشاخه ی آب (مثلاً ریختن آب پاکی روی دست مشتری و یا ریختن آب سردی بر روی مشتری) و فاضلاب (مثلاً منتقل کردن ادامه ی خط سرنوشت ارباب رجوع به فاضلاب و یا به گه کشیدن برنامه های ارباب رجوع) تقسیم می شود. قبل از ادامه ی بحث دو نمونه واقعی/عملی را مطرح نموده در ادامه بعنوان مطالعه ی موردی (case study) آنها را مورد بررسی قرار می دهیم.

ادامه دارد انشاالله ...

_*_*_*_
[1] صنعت ادبی مورد استفاده در این بیت «صنعت وجدان بیدار» می باشد.
[2] «صنعت نگران تحتانی»
[3] پچ پچ
[4] یکسره، از بدو ورود تا ختم خروج

دو بیت شعر از شاعر جوان

2008-07-21T00:59:00.001+10:00

اصولاً توصیه ی حکمت ایرانی –تا اونجایی که من می دونم- کم گویی و گزیده گویی هستش. یعنی به جای این که 100 تا جمله بگی که 10 تاش حرف حساب باشه و 90 تاش شعر، اون 90 تا رو قیچی کن (خودسانسوری) و در عوض اون 10 تا رو مثل 10 تا برگ برنده (ترجیحاً به صورت تک جمله های کوبنده و کلمات قصار وار) رو کن. خود ما (خود من) هم بعضی وقت ها ناخودآگاه تحت الشعار(!) این تفکر هستیم. مثلاً در مورد وبلاگ فکر می کنیم باید یه مطلب توپ به ذهنمون برسه، بنویسیم، ویرایش و بعد پست کنیم. یا اگه دستی به قلمی داشته باشیم (شعری، داستانی، نمایشنامه ای، نقدی، ...) کلی از ایده ها رو شهید می کنیم و فقط منتظر شاهکاری هستیم که خلاصه حداقل دو سه تا جایزه بین المللی (ترجیحاً نوبل یکیش باشه) رو درو کنه.
من نمی دونم آیا واقعاً رابطه ی معکوسی بین کمیت و کیفیت وجود داره؟ شاید کسی که از 100 تا حرفش، 10 تاش حرف حسابه، اگه 200 تا حرف بزنه 20 تاش حرف حساب باشه؟ یعنی هر چی بیشتر حرف بزنی تعداد حرفای درست حسابیت بیشتره! اصلاً شاید اگه 200 حرف بزنه 50 تاش حرف حساب باشه؟

به نظر شما کدوم بیت شعر قشنگ تره:
اولی:

پر گوی و گزافه گوی ورنه
عیب و هنرت نهفته باشد

-*-*-*-
دومی:

پر گوی و گزافه گوی شاید
زان بین یکی گزیده باشد

دست از سرمون بردار

2008-07-19T03:25:00.003+10:00

از ظلمت خود رهاییم ده
با نور خود آشنـــاییم ده

خود اول به معنی «خودم» و خود دوم به معنی «خودت» است، حالا جاشون رو عوض کنید:
خود اول به معنی «خودت» و خود دوم به معنی «خودم»!!!

به عنوان تمرین دو حالت دیگر را پیدا کنید.

زمین تا آسمان

2008-07-18T00:20:00.003+10:00

ای آسمان سخــنت پر ستــاره، هان
برخاست از زمین عمل دود و بوی گند

به بهانه ی صدمین عرض حال یا عرض صدمین حال

2008-07-16T06:53:00.000+10:00

اونوقت ها (بچه که بودم) یکی از آرزوهام این بود که یه مداد رو تا آخر مصرف کنم. همیشه از دیدن مدادهای در آستانه ی تمام شدن بعضی از همکلاسی هام یا خواهر برادرم داغم تازه می شد. بهترین رکوردم رسوندن یه مداد به حدوداً نصف اندازه ی اولیه اش بود (تازه اونم با تراشیدن های غیرضروری و یواشکی). همیشه قبل از اینکه به پایان عمرش نزدیک بشه (در عنفوان جوانیش)، گم می شد!
بعدتر که اسباب نوشتنمون به خودکار ارتقاء پیدا کرد، همین مسأله وجود داشت: معمولاً قبل از اینکه حتی یک سوم جوهر مصرف بشه غیب می شدن. حتی بعضی وقتا یه خودکار نیمه جوهر (یا حتی ربع جوهر) پیدا می کردم و با علم به اینکه اگه این خودکار رو تموم هم بکنم، یک دهم تموم کردن یه خودکار کامل حال نمی ده، سعی خودمو می کردم. ولی هیچ وقت به نتیجه نرسیدم.
ولی اخیراً این طلسم شکست: یه روان نویس مشکی JetStream که خیلی خیلی ازش خوشم میومد (هدیه ی علی) رو موفق شدم تموم کنم. (به قول علی) خدا رو شکر. به نظرتون میشه این رو به عنوان یه فصل تازه در زندگیم در نظر گرفت؟
این روزا (بخوانید این سال ها) یه ابزار نوشتن به ابزارهای کلاسیک قبلیمون اضافه شده: کامپیوتر.
کارکرد وبلاگ برای من چیه؟ بهانه ای برای نوشتن؟ مجالی برای نوشتن؟ التزامی برای نوشتن؟ و البته با قوانین جدید شاید موجبی برای گرفتاری قضایی؟ یا تقویت خودسانسوری؟ نمی دونم.
به هر حال این مطلب صدمین مطلب وبلاگ من یعنی عرض حاله. بدین وسیله صدمین پست خودم رو به خودم تبریک و به دشمنان تسلیت میگم و امیدوارم این یکی مثل مدادها و خودکارهام گم نشه.

سفرنیمه

2008-07-12T20:53:00.002+10:00

قبل از اینکه برم لهستان (برای شرکت در کنفرانس ISAISC2008)، تصمیم داشتم یه سری یادداشت ها (شبه سفرنامه) بنویسم برای وبلاگم، تا هم برای خودم ثبت بشه، و هم این وبلاگمون از این وضعیت خاک گرفته (که با این هوای پر از گرد و خاک اخیر شیراز، خاک بر سر هم شد!) در بیاد. ولی به دلیل ازلی و ابدی ازدیاد کالیبر زیرین (تحتانی-underneath) بدین مهم نائل نشدم. ولی یه تیکه ی کوتاه از کل سفر رو (یحتمل بدلائل فوقانی) در یک وضعیت جوگرفتگی مفرط ثبت کردم که الان که دوباره خوندمش متاسفانه تصمیم گرفتم پستش کنم. با عرض معذرت:

کراکف-ورشو
از قرار معلوم موقعیت جغرافیایی و فاصله ی فیزیکی واقعاً مسائل مهمی هستند. یادمه حدود 14-15 سال پیش خواهرم یه دوستی داشت که تو مدرسه شون به بی بندوباری اخلاقی مشهور بود، حالا بماند که بدبخت بزرگترین خلاف هاش این بود که لاک ناخن می زد و یه دوست پسر داشت. ولی خوب بهر حال اهل دین و ایمون و خدا و پیغمبر نبود. تا اینکه یه بار رفت مکه و برگشت...
البته بعد از مکه رفتن و برگشتنش هم تحول خاصی توش رخ نداد! و خلاصه همونی موند که بود، ولی خواهرم میگفت تعریف می کرده که وقتی برای اولین بار خونه ی خدا رو از دور دیده نتونسته بره جلوتر، خشکش زده بوده و همینجور هی اشک میریخته. می گفت می گفته: «نه که فکر کنی گریه می کردم، همینجوری شر شر اشک هام می ریخت بی اختیار».
شد مثل فیلم های دوهزاری نه؟!
حالا چه نتیجه ای می خوام بگیرم؟!!! چه می دونم! اگه شما فهمیدین بگین!!
آهان نتیجه گیریم رو همون اول کرده بودم دیگه: موقعیت جغرافیایی و فاصله ی فیزیکی رابطه ی مستقیمی با جوگرفتگی و اتمسفر دارن. شک نکنید!
نمونتاً عرض می کنم خدمتتون:
نور، صدا، دوربین، اکشن:
الان تو قطار کراکف به ورشو هستم. میزان نور و روشنایی، دمای هوا و رطوبت و خلاصه همه چیز ایده آل. یه چیزی توی مایه های بهشت خودمون، دیدینش که؟
خوب.
داریم مثل نسیم رو علفزارهای رویایی ای که شما الان تو تصویرتون ندارید ولی خودم الان دارم بهشون نگاه می کنم می وزیم. قطار فوق الذکر در تمام لحظات داره یا به راست می پیچه یا به چپ، راست، چپ، راست، چپ، راست ... انگار داره لابلای درختای جنگل دنبال کسی می دوه.
بعد از هر پیچی یه چشم انداز جدید، انگار داری تو یه گالری نقاشی که تابلوهاش چسبیده بهم و بدون فاصله نصب شدن می دوی! بدون اینکه وقت داشته باشی جلوی هیچ کدوم توقف کنی. هوا ابریه و باد خنکی هم می وزه. مسیر باد –که حتی یه لحظه از پیچیدن دور درختا وای نمیسه- هر لحظه داره عوض میشه.
لپ تاپ رو روشن کردم و الان دارم شوپن گوش می کنم. همیشه با شنیدن آهنگ های شوپن قبل از رسیدن به ثانیه ی دهم از خود بیخود می شدم، ولی این بار احساس می کنم کلاویه های پیانو تو سینه من دارن به صدا در میان. حس عجیبیه. خیلی عجیب. مثل اولین باری که می رین آرامگاه حافظ و یکی از غزل هاش رو در حضور خودش می خونین.
Prelude No. 4 ، Prelude No. 16 ، Nocturnes 1-2-3-…
الان از جنگل بیرون اومدیم و وارد زمین های کشاورزی شدیم: هر تکه زمین یه رنگ سبز مخصوص به خودش داره، هر کدومش یه شیب مخصوص در یک جهت متفاوت، هیچ ربطی به هم ندارن. وسط هر کدومش یه خونه ی با سقف شیروونی. بیشتر خونه ها با پرچین محصور شدن. جلوی در، و یا زیر پنجره ی خیلی از ین خونه ها میز و صندلی هایی چیدن احتمالاً برای عصرونه یا صبحانه. اون دور دورا، نزدیک یکی از این خونه های با سقف شیروونی، دو تا پسربچه ی 4-5 ساله دارن با جیغ و خنده می دون، یه مرد بور و سفید که احتمالاً باباشونه دنبالشون و یه سگ پاکوتاه جلوشون داره می دوه...
دو تا دختر خوشکل که دارن با صدای بلند می خندن و دارن یه کلمه رو هی تکرار می کنن و باز بیشتر می خندن از تو راهرو قطار، از جلوی کوپه ی ما رد میشن. زبون شون رو من نمی فهمم، ولی اگه شوپن بود حتماً می فهمید و احتمالاً اونم می خندید یا حداقل یه لبخندی می زد (انشاالله پدرانه!). فکر کنم تنها کسی که تو این قطار داره قطعات شوپن رو گوش می کنه منم و تنها کسی هم که زبونش رو بلد نیست احتمالاً خود منم.
تراکتورهاشون عین اسباب بازیه، رنگ و وارنگ و تمیز و براق و (از دور) کوچولو. دو تا گاو غول پیکر سفید با لکه های سیاه دارن تو یه زمینی می چرن، نمونه اش رو توی تابلوهای نقاشی زیاد دیدین. گاه گداری هم یه اسب می بینی که در جهت مخالف باد وایساده و باد داره یال هاش رو تو هوا تکون میده. ایناهاش، این یکیش! الان دوست دارم برم به این اسبه بگم بی خیال بابا، این ژستت خیلی تکراریه دیگه، ولی خوب به دلایل زیادی که شما هم بعضی هاش رو می دونین نمیشه این کار رو کرد.
الان آفتاب دراومد، تا الان هوا ابری بود و برای من رویایی تر. با دراومدن آفتاب همه چی واقعی تر میشه. لحظه های هوای آفتابی مثل لحظه های بیداریه.
تازه الان متوجه شدم که یه دختر خوشکل نشسته روبروم

این دیگه آخریشه

2008-07-09T01:01:00.002+10:00

واقعاً تصمیم جدی جدی گرفته بودم که دیگه نامه های آخر برگه های امتحانی و ایمیل های دانشجویان رو اینجا پست نکنم، ولی این بار تخطی می کنم از این تصمیمم به دو دلیل: اول اینکه حیفشه متن به این قشنگی رو یه جایی ثبت نکرد، دوم اینکه علی طی یک ایمیلِ شخصی هرچی از دهنش (کیبوردش) دراومده نثارم کرده که چرا هیچی تو وبلاگت نمی نویسی. یه دلیل سومی هم شاید باشه: تعداد کامنت هایی که روی مطالب خودنوشته ام دریافت می کنم یک دهم کامنت هایی نیست که روی پست های مربوط به نامه ها و ایمیل های دانشجویی است. چه میشه کرد...

متن ایمیل:

به نام خدا
با سلام و عرض خسته نباشید خدمت استاد بزرگوار جناب آقای مهندس پیرنیا
در رابطه با نمره درس مهندسی نرم افزارعرض کوتاهی داشتم خدمتان که امیدوارم نحوه بیانم باعث ایجاد سؤ تفاهم نشود.
جناب مهندس ظاهرا شما سه شنبه تشریف فرما خواهید شد دانشگاه و در جمع دنشجویان قرار خواهید گرفت جهت بررسی گفته های دانشجویان در رابطه با نمره هایشان.
استاد عزیز، من شهرستانی ام (اقلید) و اکنون در شیراز نیستم که بتوانم سه شنبه همراه بچه ها از فیض حضور شما در دانشگاه بهره مند شوم به همین دلیل تصمیم به میل دادن گرفتم تا بتوانم چند کلامی صحبت کنم.
جناب استاد در ابتدا عرض کنم جدأ و واقعأ از زحمات شما جهت تدریس درس مهندسی به این شیوایی و جذابی تشکر می کنم .
اما در رابطه با نمره: جناب استاد نمره من در این درس(مهندسی نرم افزار) 13.5 شده !!!
استاد عزیز این سؤال برای من پیش آمد که : آیا نوع پروژه ها که تحویل داده ایم فرقی نداشت؟! منظورم این است که نمره پروژه برای پروژه هایی که ساده بودند و پروژه هایی که پیچیده تر و بزرگتر بودن که مسلما کار و دقت و ریزه کاری بیشتر لازم داشت ، آیا یکسان فرض شد؟! (و چه بسا بیشتر !)
استاد، ما در پروژه تمام تلاش خود را بکار گرفتیم که یک پروژه کامل و جامع تحویل دهیم و این که عرض می کنم جامع ، واقعا از هیچ دقتی دریغ نکردیم .
به علاوه پروژه ما (حسابداری /انبارداری فروشگاه) واقعأ موضوع پیچیده و سیستم بزرگی بود که خودمان هم بعضی اوقات در طراحی بعضی از بخش هایش دچار سردرگمی می شدیم و چه بسا ساعتهای طولانی که روی تنها یک بخش فکر و تصمیم گیری می کردیم تا بتوانیم پروژه را کامل و جامع و بدون اشکال تحویل دهیم .
من وقتی نمره ام را دیدم فقط این فکر به ذهنم آمد که شاید شما احساس کرده اید که این پروژه (به دلیل جامعیتش) از کسی که قبلا در این زمینه کار کرده گرفته ایم و آماده تحویل داده ایم ! چون در لطف و کرمتان نمی دیدم که نمره این پروژه را کامل ندهید ، چه بسا پروژه های ساده تر که نمره کامل گرفته اند !
استاد عزیز ، ما در طول ترم روی این پروژه سختی ها کشیدیم و چه بسا سؤالاتی که از خود شما می پرسیدیم برای روشنایی راهمان .
جناب استاد ، امیدوارم نحوه نوشتنم باعث ایجاد سؤ تفاهم نشده باشد و به معنی خدایی نکرده دخالت در کار شما محسوب نشده باشد . چون این حرفها گفتنی بود اما ناچارا نوشتنی به دست شما رسیده ، ممکن است طوری دیگر در نظر گرفته شود که هم اکنون از نوع نوشتنم (در صورت ایجاد سؤ تفاهم ) پوزش می طلبم .
و فقط از بزرگوار استادم خواهشمندم در بررسی پروژه ها ، برگه ها و در کل در نمره ها تجدید نظر فرمایید .
پیشاپیش از لطف بی نظیرتان در تجدید نظر ، تشکر و سپاسگذاری می کنم و لحظات خوبی را برایتان آرزومندم.

با تشکر
دانشجوی شما
زینب ...

این دعا رو یکی از بچه ها گذاشته توی یاهوگروپ کلاس

2008-06-08T02:20:00.002+10:00

اعوذ بالله من الامتحان حجیم
بسم الله الرحمن الرحیم
یا ایها الذین انتخبوا بواحد المهندسه السهل
افزار فی هذه الترم الجاری فی
بیت المتروک الفاسارگاد! اقرا بالکپی من
جزوات الکثیرعن الپرسمن الاشعار من
الاخواتنا فی الکلاس وهن به خط الحسنه
بتوضیحات الاضاف کانه نان الاضاف فی
هذه لیله الامتحان الی مطلع الفجر.الهی
ارحمنا به سوالات سهل من الاستاد
الاساتید پیرنیا (ع) صل الله علیه واله .
ربنا اتنا فی الامتحان سوالات حسنه وفی
الاخره نمره حسنه و قنا عذاب الدیاف
دی و ای آردی والجی ال ایکس...
اللهم اخرجنا من ظلمات کیو اف دي
اعوذ بالله من الآزارالمراقبین بشدت الافضلی
والاسفندیاری وگاهی هم علوی
والضالین.
ربنا ! ربنا اجعل صندلینا
فی جوار
اخوه الراستی یا شجاع الدین فی هذا الجلسه
مخوف.
یا ایها الذین امنوا ینفجرون منهم برق سه
فازلانجام الفازات الپروژه عن
التحلیل السیستم عظیم بتهیه شل افرازوشی
قدیرویا خریده بمبلغی زیاد ویا
قرضی من الترم اخری برحمتک الاولیا حسین و
رسول وعلی والفارق تحصیلهم بسرعه
.
السلام علیک ایها المهدوی بشمارش الاسکناس
والبرکاته
السلام علینا وعلی الاستاد پیرنیا
واله وصلم عن پاس
دانشجویات ائم مونث ومذکر و ائم متاهل و
مجردالعذبین مع البی اف یا جی
اف بالاخص مسافرین الخطوط 39 من الدروازه
کازیلند الی الآباد المعالی و
ثروتمندان دربست و پیاده روین هذا الحوالی
وغیرالمغضوب علیهم والا فتادگین
حتی مشروطیات فی
هرجنس.
السلام علیکم علی خاله
زنکان
بیکاربجستجوی نویسنده بیکارترگمنام برحمتک
یا ارحم اراحمین

یه حرف تکراری

2008-06-07T18:45:00.003+10:00

• از حرف های خیلی هامون –مستقیم یا غیر مستقیم- این طور بر میاد که این ا-ح-م-د-ی ن-ژ-ا-د باعث بدبختی مردم ما شده، و اگه این بابا با اون سر و شکل و قیافه پیداش نمی شد ما در جاده ی اصلاحات آنچنان تاخته بودیم که خلاصه الان چند قدمی فرانسه در دموکراسی، آمریکا در آزادی، سوئد در رفاه اجتماعی، ژاپن در تکنولوژی و ... بودیم. بعضی ها البته که رادیکال ترن، از «ا. نژاد» هم فراتر رفته و مشکل رو از ساختار حکومت می دونن، اما باز هم به پتانسیل های فوق الذکر از اعماق قلبشون اعتقاد دارن. به هر حال هممون معتقدیم که اگه اتفاق X نیفتاده بود الان ما دهن دنیا رو آسفالت کرده بودیم. حیف ! حیف که ...
• تو خیابون که راه می ریم، هی به آدما نگاه می کنیم و هی می گیم: «اَه، اَه! شهر پر از دهاتی شده! هر غربتی ...پتیِ ...نشسته ای پاشده اومده شهر واسه ما قمپز میاد! یه روزی اصلاً اینا رو آدم حساب نمی کردیم، حالا واسمون کلاس هم می ذارن، تازه به دوران رسیده های ...»
• وقتی برنامه های 10E+18 تا یه غاز کانال های 10E-12 هزاری ایرانی اونور آبی رو نگاه می کنیم، فریاد و فغان برمی آوریم که خدایا چقدر اینا سطحی هستند، ما ایرانیان با این فرهنگ 10E+9 هزار ساله، با میانگین ضریب هوشی 10E+11 و بلکه بالاتر، خون گرم و بامعرفت، خوش تیپ، خوش صدا و خوش ادا و ... مستحق این برنامه های مسخره نیستیم، اصلاً چی شده که این کانال ها افتادن دست این ها، چرا این از خدا بی خبرهای از فرهنگ بی خبر، شدن نماینده ی ما ایرانیان سرچشمه فرهنگ بشریت؟ وای چرا اینا این قدر بی سوادن؟ چرا ...
• معمولاًخیلی از ماها فکر می کنیم تیم فوتبال ایران به علت مثلاً بی کفایتی فلانی یا بی برنامگی بهمانی از حقوق حقه ی خودش که همانا رفتن به جام جهانی و بلکه رسیدن به مقام قهرمانی!!! آره چرا که نه؟! قهرمانی! محروم شده. ستاره های فوتبال ما در کهکشان راه شیری لنگه ندارن! فقط امکانات در اختیارشون گذاشته نمی شه. اگه قدرشون رو می دونستن می دونی چه معجزه ای می کردن؟ همین فلانی رو ببین ...

خلاصه از این دست حرف ها فتّ و فراوون تا دلتون بخواد هست.

فقط من نمی دونم این توهمات انتهایی هم داره یا نه.

ما همینیم

سقوط آزاد

2008-03-27T20:00:00.002+11:00

وقتی متولد می شی انگار از هواپیما پریدی پایین.
سنین پنج سالگی و ده سال و بیست سال رو فقط یه بار پشت سر میذاری، مثل ارتفاع هزار متر و پونصد متر که وقتی پشت سر میذاریشون دیگه نمی تونی برگردی. در حال سقوط با آدم های دیگه ای که اونا هم در حال سقوط هستن، هماهنگ می شی، شکل درست می کنین، دست همدیگه رو میگیرین، می خندین، از همدیگه عکس و فیلم می گیرین.
سرعت سال ها با شتاب نه ممیز هشت دهم افزایش پیدا می کنه.
یواش یواش به آخرش فکر میکنی.
به زمین که نزدیک می شی احساس می کنی اون داره با سرعت فزاینده ای بهت نزدیک میشه.
بعضی ها قبل از تو پریده بودن، بعضی ها بعد از تو. خوش بحال اونایی که بعد از تو پریدن. یه عده هم هنوز نپریدن.
آخرین لحظه های پرتاب زمین به سمت صورتت متوجه می شی که اینجا خبری از چتر نجات نیست!
سرعت تو در فاصله ی یک متری زمین بیشتر از سرعتت در دو متریه!
یک سانتی متری بیشتر از دو سانتی متریه!
یک میلی متری بیشتر از دو میلی متریه!
یک میکرومتر: یه نفر تو راه می گفت وقتی به سطح زمین برسی با همین سرعت ازش رد میشی و ادامه میدی.
یک نانومتر: یه نفر دیگه میگفت میخوری به زمین و عین توپ بر میگردی.
اپسیلون: یه نفر دیگه می گفت ...
بوووووممممممممممم!!!

بهداشت روانی دانشجویان!

2008-03-18T06:42:00.001+11:00

این هم از طنزهای هر روزه ی ایران زمین:
چهارمین سمینار سراسری «بهداشت روانی دانشجویان» توسط دانشگاه شیراز برگزار می شود. فکر کنم هنوز اعتصاب و اعتراض صنفی دانشجویان دانشگاه شیراز تموم نشده.

من شیطانی هستم که مانع رسیدن جوانان به یکدیگر می شوم!

2008-02-11T16:40:00.000+11:00

با عرض سلام و خسته نباشید خدمت شما استاد عزیز اینجانب ... با شماره دانشجویی ... درخواست دارم که در نمره من تجدید نظر بفرمایید
استاد گرامی من به شما گفته بودم که شاغلم و متاهلم ولی با این حال چون فاز اول پروژه ام را بد دادم از کار خود استفا دادم و تا بتونم فاز دوم را خوب ارائه بدم و نشستم نرم افزار خرید و فروش فروشگاه را کامل کردم .
درسته که شما لطف کردید و به من 10 دادید ولی من مشروط شده ام خواهش می کنم به من 14 بدهید تا مشروط نشوم . استاد به خدا نامزد من منتظره من درسم تمام بشه .

------------------------------------------------------------

پانوشت: می توان نتیجه گرفت که دانشجوی فوق ضمن متاهل بودن نامزد منتظر هم دارد، یعنی در آستانه تجدید فراش مشروط شده است!

دوباره شروع شد

2008-02-02T21:53:00.000+11:00

این متن یه ایمیل از یک دانشجوی سال سومه:
با عرض سلام خدمت استاد محترم جناب اقای مهندس پیرنیا
من زهرا ... دانشجوی درس مهندسی نرم افزار 1شما هستم.
غرض از مزاحمت این بود که میخواستم از شما به خاطر سهل انگاری ای که کردم عذر خواهی کنم.روز امتحان اخر جلسه نامم را بر روی صفحه ی اول نوشتم اما فراموش کردم بر روی سایر صفحات ان را بنویسم.از روز امتحان تا به امروز در فکر بودم که چه کار کنم که این سهل انگاری را جبران کنم.با وجود این که می دانستم حواس پرتی هر کس مشکل خودش است اما این جرات را به خود دادم ومزاحم وقت شما شدم وامیدوارم که شما پوزش مرا پذیرا باشید.

THE BEST RE GARD

شرح اغراض فیوژن

2008-01-23T19:32:00.000+11:00

باید به عرض برسانم که در ارتباط با پست قبلی (فیوژن) ایمیل های بسیار زیادی از سراسر کشور از عزیزان دریافت شده مبنی بر این که: «این آخه چیه؟ یعنی که چی این مسخره بازی ها؟» که بنده در مقام پاسخ باید خدمت این عزیزان بعرض برسانم :«خوب! حالا چی؟!»، تا حاضر جوابی خود را به منصه ظهور برسانم. اسامی تنی چند از این دوستان و مهربانان فرستنده ایمیل که همواره لطف شان شامل حال ما بوده و هست عبارتست از: قاسم از اسفراین، یعقوب از گتوند، جبار از دیواندره، کرمعلی از هفت چشمه، مصیب از چالانچولان، ماشو از چترود، نیما از اسالم وبسیاری هموطنان عزیزِ دیگر، که نسبت به مضمون مضموم پست قبلی اعتراض داشتند. در ادامه باید باستحضار برساند که علاوه بر ایمیل های انتقادی فوق الذکر، ایمیل های دیگری نیز بر له پست مذکور آمده است که ضمن اشاره به عمیق بودن و پرمغز بودن آن بدان وسیله مراتب قدردانی و تشکر خود را اعلام فرمودند. از آن جمله می توان به ایمیل های کامبیز از لندن، کامیار از برلین، کامران از میلان، کامتیس از پاریس، مهرانا از بوتسوانا، تهمینه از سمرقند و رودابه از بخارا اشاره نمود. این دوستان خاطرنشان کرده بودند که لطفاً در مورد فیوژن هیچ توضیحی مرقوم نفرمائید، چرا که چنانچه اقدام به توضیح و توصیف معنای پست مشارالیه شود، به شعور مخاطب توهین شده، زیبایی آن از بین خواهد رفت. ضمن تشکر از اظهار لطف این دوستان و اضافه کردن این که اگر فکر می کنید زیبایی آن با توضیح واضحات از بین می رود خوب می توانید از این جا به بعد را نخوانید، توضیحات زیر به هموطنان عزیز دسته ی اول تقدیم می گردد:
«عقاید یک دلقک» نام کتابی است از هاینریش بل.
«هیچ وقت دوست ندارم بخاطر عقایدم کشته شوم، زیرا ممکن است عقاید من اشتباه باشند» جمله ای است از برتراند راسل.
«من فکر می کنم (شک می کنم)، پس هستم» جمله ی معروف کانت.
کنفسیوس نام اندیشمند بزرگ چندهزار سال پیش چین است. از آنجا که کنفسیوس چنین جمله ای هیچ گاه به مخیله اش هم نمی رسیده، تا چه برسد که گفته باشد، پس اگر من می نوشتم: «کنفسیوس: ...» مشخصاً نشر اکاذیب می بود و در ادامه ی نشر اکاذیب هم خودتان بختر (بهتر) می دانید که چه اتهاماتی می آید. بنابراین بنده نیز برای جلوگیری از عدم تحریف نشدن تاریخ نوشتم «کنفصیوص: ...» که صد البته باید به تلفظ صحیح آن توجه کافی و وافی مبذول گردد.
تا برنامه ی بعد همه ی شما عزیزان را به خدای بزرگ و مهربان می سپارم.

فیوژن

2008-01-22T03:17:00.000+11:00

کنفوصیوص:
هیچ وقت حاضر نیستم بخاطر عقاید یک دلقک کشته شوم، پس هستم!

2008-01-12T03:26:00.000+11:00

زندگی اجتماعی یعنی اینکه گه همه ی اجتماع رو باید بخوری. از صبح که از خواب بیدار می شی تا شب که می خوابی باید هوای هم رو داشته باشی. هر چی بیشتر هواشون رو داشته باشی توقع شون ازت بیشتر میشه.
این از دستت ناراحت نشه!
اون ازت دلخور نشه!
این کار رو که کردی به فلانی بر خورد!
اون حرف رو که زدی بهمانی دلگیر شد!
ابر و باد و مه و خورشید و فلک بصورت تصاعدی توقعاتشون رو بالاتر و بالاتر می برن. از خیلی ها بدم میاد. از همه متنفرم. حوصله ی نوع بشر رو ندارم. خدایا به حق پنج تن آل عبا، به حق پنج میلیون آل عبا، به حق میلیارد سال نوری آل عبا بکش بیرون. یا منو از این فرهنگ یا این فرهنگ رو از من.
مثل یه مرد دیگه بریدم. کم آوردم.
مثل یه مرد باید هق هق کنم.
مثل یه مرد به فرار هم فکر می کنم.
چهل روز. چهل روز همه چی رو خاموش کن. برو یه گوشه ی دنیا که هیچ کس هیچ کس رو نمی شناسه. بزن به بیابون و جنگل. بعد از چهل روز هم شاید از بی کسی به عرش رفتی. اگه به عرش بری هر کاری می تونی بکنی. هر کاری خواستی باهاش می کنی. خرابی بکن. از اون بالا. به پایین.
به بالا.
راست،
چپ،
جلو،
عقب،
جلو،
عقب،
جلو،
عقب،
...
برای همیشه،
تمام شد

گزارش تصویری نخستین جشنواره داستان های ایرانی

2007-12-29T18:46:00.000+11:00

صبح جمعه ی گذشته (سی آذر) برای شرکت در نخستین جشنواره داستان ایرانی به سمت مشهد رفتم و ناهار رو توی متل توریست توس خوردم. اولین چیزی که نظرم رو کاملاً جلب کرد برخورد بسیار محترمانه ی مسئولین جشنواره و پذیرایی انصافاً گرمشون بود. بعد از ناهار رفتم توی اتاق چهار نفره ای که برای اسکان اون چند روزه تدارک دیده بودند و اونجا با یه نفر به اسم محمود قلی زاده آشنا شدم. لیسانس مهندسی معدن از دانشگاه پلی تکنیک، فوق لیسانس ادبیات نمایشی از دانشکده ی هنرهای زیبا و دانشجوی دکتری زیبایی شناسی همونجا. فوراً با هم رفیق شدیم، ولی خیلی جدی. اما وقتی چند دقیقه بعدش با هم رفتیم برای خریدن سیگار، شخصیت ها صدوهشتاد درجه چرخش کردن و رابطه بر مبنای طنز و خنده شکل گرفت. می گفت: «وقتی یکی از دوستام شنیده دارم میام مشهد، پرسیده کجا میرین؟ گفتم متل توریست توس. گفته متل؟ گفتم آره. گفته می دونی متل چیه؟ گفتم نه. گفته از اون قهوه خونه/مسافرخونه های بین راهی که یه گاز پیک نیکی میذارن وسط اتاق و توی یه ظرف رویی، برای صبحانه و ناهار و شام املت درست می کنن. تو هر اتاق هشت تا تخت دو طبقه گذاشتن و ...». سیگارمون رو خریدیم و برگشتیم دیدیم نفر بعدی اتاق هم اومده: کاوه فولادی نسب، یکسال خدمت در ستاد مرکزی امر به معروف و نهی از منکر، فوق لیسانس معماری از تهران مرکز، نشسته بود به تماشای یه مسابقه ی دسته پنج فوتبال باشگاه های ایران. فکر کردم کاوه به باحالی محمود احتمالاً نیست. بحث کاوه و محمود در مورد فوتبال گل انداخت و من هم ساکت شدم. بعد از فوتبال که بحث جشنواره و داستان و داستان نویسی شروع شد، دستگیرم شد که عجب آدم حسابیه این کاوه. بصورت حرفه ای داستان نویسی رو سالیان ساله که دنبال می کنه و خلاصه با کلی از اساتید داستان نویسی و ناشران و مطبوعاتی ها و غیره سروکار داره. خلاصه از وضعیت اتاق حسابی راضی بودم و هر سه تا مون بخاطر عدم حضور نفر چهارم خوشحال بودیم. رفتیم برای مراسم شب یلدا که توی سالن صبحانه ی هتل برگزار می کردن. یک مراسم خنک، ضعیف و حوصله سر بر.

از چپ به راست رو به تصویر: محمود، من، کاوه

بعد از مراسم با اصرار بیش از حد دبیر جشنواره برای بردن باقیمانده ی میوه های ضیافت یلدا به اتاق، محمود تمام بغلش رو پر از میوه کرد و رفتیم اتاق و دیدیم آاااااااااااااااااااااااااااااخ! نفر چهارم هم اومده اتاق: ایمان بهزادیان، متولد 1365، دانشجوی ترم هفت رشته ی مخابرات پلی تکنیک. یادم رفت بگم محمود و کاوه هم متولد 1359 بودن و هر سه شون هم از تهران اومده بودن. ایمان گفت من میرم خونه ی یکی از دوستام و شب برمیگردم. من و محمود و کاوه تا ساعت چهار صبح بیدار بودیم و داستان خوندیم و صحبت کردیم.

از چپ به راست: کاوه، من و محمود

بعد هم خوابیدیم و با صدای میو میوی یه بچه گربه که از پنجره وارد اتاق شده بود بیدار شدم. دیدم ایمان داره دنبال گربه هه میدوه و تقلا می کنه بگیردش و از اتاق ببردش بیرون. خلاصه آخر سر نفهمیدم دارم خواب میبینم یا بیدارم. صبح بیدار شدیم و رفتیم دیدیم از اتوبوس جا موندیم و باید خودمون بریم تالار نور برای نشست اول قصه خوانی. یه مجری بسیار ضعیف و یه برنامه ی نه چندان جالب برای قصه خوانی باعث شد حوصله من سر بره. اما برام دیدن داورهای جشنواره خیلی جالب بود: ابوتراب خسروی، علی خدایی، مهسا محب علی، بلقیس سلیمانی و مجید قیصری.
روز شنبه، دو نشست صبح و دو نشست بعد از ظهر برگزار شد و شب برای شام رفتیم طرقبه. تو نشست بعد از ظهر با نسیبه فضل اللهی آشنا شدم: لیسانس و فوق لیسانس ادبیات نمایشی از تربیت مدرس تهران. یه دختر خوش فکر و خوش برخورد. اون روز و اون شب از ایمان هم خیلی خوشم اومد و اونو پسر باحالی دریافتم! تو راه، ما چهار تا توی بوفه ی اتوبوس بودیم، و خلاصه از لوده بازی هر چی که در توانمون بود در طبق اخلاص گذاشتیم.

در بوفه

یه دوست دیگه هم توی اتوبوس پیدا کردیم: پونه ابدالی. رسیدیم طرقبه. اونجا هم با کلی لوده بازی مهسا محب علی رو برای شام با خودمون همراه کردیم. خلاصه جو مسخره بازیمون مهسا رو هم گرفت، تا جایی که وقتی یکی از دخترها به یکی از ماها (حالا بماند به کی) گفت تیپت مثل هموسکچوال هاست، مهسا دیگه ول نمی کرد. همین جور هی تکرار می کرد و هی می خندید.

از چپ به راست: نسیبه، مهسا محب علی، محمود، کاوه و ایمان

اما یه دوست دیگه که باهاش توی این مدت باهاش آشنا شدیم یوسف علیخانی بود که بعنوان مهمان ویژه دعوت شده بود. فکرش رو بکنین مهمان ویژه جشنواره رفته روی سن و داره صحبت می کنه. وسط حرفاش یه جایی می گه: فلان کس به من گفت یوسف! اینقدر اصرار نداشته باش بنویسی، چاپ کنی، حرف بزنی، یه کم هم بشین بخون! یهو محمود از بغل دست من با صدای بلند گفت: والّا!!! بمب خنده تو سالن منفجر شد و آقای علیخانی هم فهمید که صدا از طرف ماها بوده. شبش توی طرقبه در مورد همین حرف شد و سر همین موضوع باهامون حسابی رفیق شد.
برگشتنی باز هم از اتوبوس جا موندیم و با مینی بوس اساتید داورها برگشتیم هتل. دوباره شب تا صبح بیدار موندیم و فرداش از اتوبوس جاموندیم.
یکشنبه صبح، دربست گرفتیم و رفتیم تالار نور. دو نشست صبح داشتیم و بعد برای ناهار برگشتیم هتل. اونجا بود که با ابوتراب خسروی سر صحبت رو باز کردم و حسابی صحبت کردیم. چقدر خوش برخورد و گرم بود! شماره تلفن خونه اش رو هم داد که وقتی برگشتم شیراز حتماً باهاش تماس بگیرم و همدیگه رو ببینیم. از بس تحویل می گرفت آدم خجالت می کشید.

از چپ به راست: یک فرد علاقمند به عکس، محمود، ابواتراب خسروی، من و کاوه

البته انصافاً علی خدایی و مهسا محب علی هم اصلاً سرد نبودن. خوش برخورد و تا حدودی صمیمی. بعد از ظهر یکشنبه اختتامیه بود. توی یک تالار بزرگ و شیک، یک برنامه سطح بالا و خلاقانه تدارک دیده شده بود. تو راه که داشتیم می رفتیم واسه ی اختتامیه، محمود داشت طرح می داد که اگه یکی از ماها مقام آورد چه رفتاری روی سن داشته باشیم، قرار شد یکی از این کارها رو انتخاب کنیم:
• روی سن، در حالی که به سمت تماشاگران می دوی پیراهنت رو درمیاری و شیرجه می زنی تا به لبه ی سن برسی!
• دور سن دو دور می دوی و در همین حال حلقه ای رو که توی انگشتت هست، هی به تماشاگران نشون می دی و می بوسی.
• جوایز و لوح تقدیر ها را از داوران می گیری و به سمت لبه ی سن می دوی (سمت تماشاگران) و در حالیکه با دو دست جوایز رو گرفتی رقص برزیلی سامبا رو اجرا می کنی
خلاصه نتایج اعلام شد و از بین بچه ها نسیبه بعنوان نفر دوم و من هم بعنوان نفر سوم مورد تقدیر قرار گرفتیم (لیست کامل نتایج)، اما نه من و نه نسیبه و نه هیچ کدام از بچه ها معیارهای انتخاب رو نفهمیدیم. اگه کسی فهمید، به من هم بگه لطفاً. شب برگشتیم هتل و بعد از شام و بعد از خوندن داستان های زیبای محمود و نسیبه، ساعت یک بعد از نیمه شب به سمت فرودگاه حرکت کردم.
چند تا از عکس های جشنواره رو می تونید اینجا ببینید.
نهایتاً بدینوسیله مراتب خرسندی خودم رو از شرکت در این جشنواره اعلام می دارد! و خاطرنشان می سازد بهترین اتفاق این جشنواره آشنایی با کاوه و محمود و ایمان و نسیبه و سایر بچه ها بود.

روز جهانی حقوق بشر

2007-12-11T08:34:00.000+11:00

امروز روز جهانی حقوق بشر بود. متن کامل اعلامیه ی جهانی حقوق بشر رو از اینجا می تونید بردارید. ضمناً یه نگاهی به اینجا هم بندازید جالبه. بهر حال این روز جهانی رو به همه ی عزیزانی که فکر می کنند بشر هستند و یا توهم ذی حقی و یا خدای نکرده ذی حقوقی دارند، تسلیت عرض می نمایم.
برای این عزیزان اجر جزیل، صبر جمیل و بقای عمر بازماندگان را از خداوند منان خواستارم.
--------------------------------------------------------------
و من ما بعدالتحریر: فاصله بین این پست و پست قبلی یک ساعت و چهل و پنج دقیقه شد. نمی دونم تونستم رکورد ناصر رو جابجا کنم یا نه.

جهل، جهل، جهل

2007-12-11T06:52:00.000+11:00

چند وقتیه که به این نتیجه رسیدم که تمام مشکلات بشریت ریشه ی مستقیم در نادانی دارند. کافیه دنبال مثال نقض بگردیم؛ هیچ کجای تاریخ، هیچ کجای جهان مشکلی نامربوط به نادانی پیدا نمی شه.
در نگاه اول به نظر میاد نتیجه ی جهل و نادانی فقط دامن خود فرد رو میگیره، ولی با یه نگاه عمیق تر می بینی ضررش برای اطرافیان اگه بیشتر از خود شخص نباشه، کمتر از اون نیست[1] (مثل دود سیگار می مونه). جالبی این اصل موضوعه ی مکشوفه ی من نه تنها جهان شمول بودن و زمان شمول بودن اونه، بلکه اندازه شمول بودن (scalability) اون هم هست. از فجایع بزرگ بشری که گندشون در طول زمان و مکان منتشر میشه مثل جنگ ها و قتل عام ها (که کاملاً استوار بر حماقت و تحریک احساسات توده هست) بگیر تا اتفاقات کوچک و ساده محدود به یه خانواده، یه فامیل، یا یک اتاق دانشجویی. این بلای جان بشر یعنی نادانی خودش بستر رشد خودش رو فراهم می کنه، کاتالیزور خودش رو بوجود میاره، و نهایتاً عوامل تثبیت خودش رو هم به سیستم اضافه می کنه. نمونه هایی از این عوامل رشد و تثبیت عبارتند از: تعصب، جزم گرایی و مطلق اندیشی، خرافه گرایی، راحت طلبی افراطی ذهنی (فرار از هر گونه اندیشه و تفکر و راه حل پیچیده و واگذار کردن تقریباً همه چیز بعهده ی متافیزیک بدبخت که باید بار همه چیز رو بدوش بکشه) و ...
شاید یه نمونه هایی از بلایای بشری رو بعنوان مثال نقض عنوان کنید، مثل زلزله و سونامی و .... خوب البته پاسخ بنده اینه که مگر زمانی بیماری طاعون و فلج اطفال جزو همین بلایا نبودن؟ اما حالا این بیماری ها فقط در جوامعی بلای آسمانی بشمار میان که از دانش بی بهره هستن (از نادانی بهره مند هستن). همین زلزله که اگه تو ایران نیم ریشتر بیاد باید همه ی دنیا بسیج بشن تا یه کمی نوشدارو برای زلزله زدگان جمع آوری بشه، تو ژاپن شش ریشترش ابزار سرگرمی و تفرج خاطر محسوب میشه.
بد نیست لیستی از اخبار شوم و دردناک عصر خودمون رو با نگاهی به دلایل اصلیشون مرور کنیم. اخبار بدبختان جنگ زده ی دارفور، فلسطین، شیعیان و سنیان عراق، بدبختان ایدز زده ی آفریقا و آسیای جنوب شرقی، آشوب زدگانِ از تعصب خفه شده ی پاکستان و ...
خیلی وقت ها با خودم فکر می کردم که اگه یه روزی تو یه مملکتی یه کاره ای بشم (در مقام تصمیم گیری های کلان قرار بگیرم)، تقسیم هزینه ها و منابع در زمینه های مختلف رو به چه ترتیبی انجام بدم و سرمایه گذاری اصلی در چه زمینه ای باشه. به نوعی میشه گفت منظورم همون سئوال معروفه که "بین توسعه سیاسی
و توسعه فرهنگی و توسعه اقتصادی و ... کدوم یکی تقدم داره؟". جوابی هم که برای این سئوال پیدا می کردم، در برهه های مختلف زمانی متفاوت بوده. اخیراً مدتها بود که فکر می کردم توسعه فلان و توسعه و بهمان و ... مجموعه ای از عوامل هستند با تعاملات پیچیده ی غیر خطی، که برای هیچ کدام تقدم و اولویت خاصی نمیشه در نظر گرفت. ولی این روزها فکر می کنم مهمترین سرمایه گذاری ها باید در زمینه افزایش سطح آگاهی جامعه باشه، از هر طریق ممکن. به نظر من ریشه ی تمام عقب افتادگی ها توی نادانیه و تنها راه نجات از عقب افتادگی آموزش عمومیه. همونطور که مهمترین عامل در زمینه ی کنترل بیماری ایدز آموزش بود و نه واکسن یا تحقیقات پزشکی یا منع مذهبی و اخلاقی یا هر چیز دیگه، به نظر من راه پیشگیری از تمام فجایع اول آموزشه، دوم آموزش و نهایتاً سوم آموزش. گروه های ضد جنگ باید برن سراغ آموزش، همونطور که گروههای مدافع حقوق بشر، همونطور که گروه های مدافع محیط زیست، همونطور که گروه های آزادیخواه و غیره و غیره
ببینید دشمنان حقوق بشر چطور به توسعه نادانی کمر بستن! ببینین مخالفین آزادی چطور با آگاهی دشمنی خونین دارن! عاشقان جنگ به طبل حماقت با تمام قوا می زنن! ...

--------------------------------------------

[1] ما یه ضرب المثل داریم که میگه خودت خر باشی صد بار بهتره تا طرفت خر باشه.

بادبادک باز

2007-12-07T08:32:00.000+11:00

بادبادک باز اساساً اسم یه رمان پرفروش به قلم خالد حسینی است که مارک فارستر فیلمی بر اساس این رمان و به همین نام ساخته که قراره اکرانش از چهاردهم دسامبر در آمریکا شروع بشه. رمان بادبادک باز یا Kite Runner اولین رمان انگلیسی زبان نوشته شده توسط یک نویسنده ی افغانه که سومین Best seller سال 2005 در آمریکاست. فیلم Kite Runner که همایون ارشادی هم در آن نقش مهمی ایفا می کنه، قرار بوده در ماه نوامبر اکران بشه، اما به درخواست خانوداه های بازیگران کودک فیلم از تهیه کنندگان، اکران فیلم تا ماه دسامبر به عقب افتاده تا بازیگران رو قبل از اکران فیلم از خاک افغانستان خارج کنند. ظاهراً دلیل نگرانی خانواده های کودکان بازیگر، تجاوز خشنیه که یه مرد افغان در فیلم به یکی از بچه ها می کنه.
بی تعارف بگم صرفنظر از سر و صدا و جاروجنجال فیلم، یکی از دلایل علاقه ی من به دیدن فیلم بازی همایون ارشادی در نقش باباست.

مدیریت زنان

2007-12-01T01:45:00.000+11:00

آ خرین احوالات سینمایی رضا

2007-11-02T23:25:00.000+11:00

- چند وقت پیش فیلم American Beauty رو فکر کنم برای چهارمین یا پنجمین بار دیدم؛ کمتر پیش میاد که من فیلمی رو بیشتر از یه بار ببینم، ولی این فیلم رو واقعاً هر بار بیشتر از دفعه ی پیش ازش خوشم میاد، از نظر من پنج ستاره فول. و یکی از عواملی که بی نقص بودن فیلم رو تکمیل می کنه بازی درخشان
- اخیراً فیلم امپراطوری درونی (Inland Empire) آخرین اثر دیوید لینچ رو دیدم؛ فیلم متاسفانه دوبله ایتالیایی بود و متاسفانه زیرنویس فارسی. شک ندارم که اگه زیرنویس نمی داشت به مراتب بهتر می بود. حالا فکرش رو بکنید این مجموعه در کنار هم چی میشه: فیلم ساخته لینچ که به قول کاوه اویسی مخاطب رو دار میزنه (منظورش پیچیدگی بیش از حد فیلمه)، بعد دوبله ایتالیایی (فکر کنم هر زبانی رو بیشتر از ایتالیایی می فهمیم)، و زیرنویس فارسی که در نوع خودش یک جنایت بشری بود. بخدا باید یه حرکتی، اقدامی، چیزی برعلیه این زیرنویس های ضدهنری/ضدبشری کرد وگرنه فرجام تلخی در انتظار سینما خواهد بود. به کلیه ی دوستان مازوخیست دیدن این نسخه ی فیلم رو اکیداً توصیه می کنم. امیدوارم بزودی یه نسخه درست حسابی از این فیلم رو ببینم که از دلم در بیاد.
- فیلم نامزدی طولانی (A Very Long Engagement) رو خیلی خوشم اومد. چهار ستاره فکرکنم. توصیه می کنم ببینین (اگه ندیدین). فیلم بسیار تاثیرگذاریه. در یک جمله فضای جنگ و عشق در چند داستان مرتبط با فصل های مشترک، اثری تاثیرگذار و گیرا رو بوجود آورده.
- فیلم تریستانا (Tristana) هم فیلم قشنگی بود. فضای اول فیلم لطیف بود ولی درادامه واقع گرایی بیش از حد از لطافت فیلم کم می کنه. فکر کنم سه ستاره بهش میدم.
- سایر فیلم هایی که اخیراً دیدم: پنج قطعه ی آسان (Five Easy Piece) (سه و نیم ستاره)، جایی که عشق نیست (Where Love Has Gone) (سه و نیم ستاره)، داستان واقعی (True Romance) (با ارفاق یک ستاره)، بقیه اش یادم نیست.
- ضمناً هنوز انیمیشن رتتوی (Ratatouille) رو موفق نشدم ببینم، که یه انیمیشن دیگه به اسم فیلم زنبور (Bee Movie) ساخته شده که فکر کنم تو داستان این فیلم بین یه زنبور و یه زن رابطه ی عشقی بوجود میاد. خلاصه مثل اینکه داریم عقب میفتیم.

بازنشستگی؟

2007-10-27T00:53:00.000+10:00

برای من، همیشه یکی از جالب ترین مسائل در عالم هنرمندان آمریکایی، سن و سال اونهاست. از یه طرف هنرمندان بسیار کم سن و سال با اشتهار جهانی (مثل سیارا) با کارها و زندگی حیرت آورشون و از طرفی کسانی مثل کلینت ایستوود که در سن هفتاد و سه سالگی برنده ی جایزه ی اسکار می شن (معمولاً تصور ما از زندگی بعد از بنجاه سالگی، یک زندگی گیاهیه که مولفه های لاینفکش عبارتند از: واکر، ویلچر، گردن بند آرتوروز، و امراضی چون پارکینسون، آلزایمر، بواسیر و غیره. چه برسه به هفتاد و سه سالگی که مسلماً از نظر ما دوره ی پساپوسیدگی هر انسان طبیعیه). سر ریدلی اسکات یکی از غول های هالیوود در سن هفتاد سالگی اخیراً فیلمی ساخته با نام گنگستر آمریکایی با بازی دنزل واشنگتن و راسل کرو که تا چند روز دیگه اکرانش تو آمریکا شروع میشه. یه چند تا صحنه اش رو که دیدم، حسابی مشتاق شدم ببینمش، اصل فیلم آمریکاییه! خلاصه جالبه که هفتاد سالت باشه و برنامه های کاری و پروژه های حرفه ایت تا چندین و چند سال دیگه مشخص شده باشه. نه؟

مابعدالتحریر بلا ارتباط: امروز اولین بارون شیراز بارید، جای همه ی اونایی که از بارون خوششون میاد و هنوز بارون امسال رو ندیدن خالی!

دیگران

2007-10-23T23:49:00.000+10:00

چند درصد از فکرهایی رو که درباره دیگرون ممکنه به ذهنتون برسه به خودشون میگین؟ اینجوری بگم: در روز چند جمله با اطرافیان تون در مورد خودشون حرف می زنید؟ و چند جمله در موردشون فکر می کنید؟ چند جمله در مورد اونایی که روزانه نمی بینینشون فکر می کنید؟ من فکر می کنم تعداد جمله هایی که به افراد (در مورد خودشون) میگم خیلی کمتر از جمله هاییه که در موردشون فکر می کنم.
حالا قضیه رو برعکس کنید:
فکر می کنید تعداد جمله هایی که اطرافیانتون در مورد شما فکر می کنن چقدره؟ به اضافه ی افکار کسانی که نمی بیننتون چقدر میشه؟
بازم من فکر می کنم چیزایی که دیگران در مورد خودم بهم میگن نسبت به چیزایی که نمیشه بهم بگن هیچی نیست. در روز ممکنه ده ها یا صدها جمله به ذهن هر کسی که شما رو میبینه و یا نمی بینه برسه و اصلاً نمی تونه بهتون بگه. یکی حالش ازت بهم می خوره و نمی تونه بهت بگه، یکی عاشقت میشه نمی تونه بگه، یکی حوصله ات رو نداره و فقط برات زورکی لبخند میزنه، یکی دلش برات تنگ میشه، ولی جالب نیست بهت بگه. یکی فکر می کنه پررویی، یکی فکر می کنه با حالی، یکی فکر می کنه دودری، ...
یادم افتاد به یه تیکه از فیلم رضا مارمولک. یه جایی حاج آقا یکی از پسر طلبه ها رو میبینه با یه دختری داره حرف میزنه، پسره خیلی جا می خوره و گیر میده به حاج آقا که ببخشید، من اون جوری که شما در مورد من فکر می کنید نیستم، هی حاج آقا بهش میگفت طوری نیست، اشکال نداره، دوباره پسره می گفت نه شما در مورد من اشتباه فکر می کنید، دوباره حاج آقا بهش می گفت بابا اشکال نداره، ول کن. باز پسره گیر داده بود که آخه من می دونم شما الان در مورد من چی فکر می کنین، خلاصه اعصاب حاج آقا خرد شد و برگشت بهش گفت عزیز من، من اصلاً به تو فکر نمی کنم! ول کن.

The Philosophy of God's Existance in Computer Science

2007-10-10T16:26:00.000+10:00

«پایگاه تخصصی نرم افزار ایران» یه وبسایت به زبان فارسیه که معمولاً مطالب جالبی توش پیدا میشه (منظورم از نظر علمیه). ولی امروز یه مطلبی توش پیدا کردم با عنوان «فلسفه وجودی خدا در علم کامپیوتر» که به نظرم از نظر طنز جالب بود. سعی کردم یه کم روش کار کنم، ولی دیدم خودش هیچ چی کم نداره، لازم نیست بهش دست بزنم. بخش هایی از اون مقاله رو همینجا با قلم ایتالیک آوردم:

فلسفه وجودی خدا در علم کامپیوتر
The philosophy of God's existence in computer science

اگر برنامه نویس باشید، حتما با تعاریف شی گرایی آشنایی دارید. ما در شی گرایی، سعی می کنیم هر هویت "فیزیکی" یا "معنوی" را در یک "تعریف" خلاصه و به صورت یک "کلاس" آن را پیاده سازی کنیم. به عنوان مثال، هویت "دست" می تواند به تنهایی یک کلاس و هویت "انسان" نیز کلاسی دیگر باشد.

تعریف دیگری که در شی گرایی داریم، تعریف "ارث بری" می باشد، به عنوان مثال، هویت "دست" می تواند از هویت بالاتر خود (پدر خود) یعنی "انسان" ارث بری داشته باشه و در حقیقت هویت "انسان" را کامل تر کند. ضمن اینکه تا خود "انسان" ظرفیت پذیرش "دست" را نداشته باشد، آن "دست" نمی تواند از آن ارث بری کند، اما در نهایت، تکمیل کنندهء "انسان" است.
لطفا به کلمه "هویت" بیشتر توجه کنید، هویت یک "انسان" به تنهایی نمی تواند تمامی آنچه یک "انسان" می تواند انجام دهد را انجام دهد، اما مسلما نبود هویتی به نام "انسان" به عنوان یک ظرف (container) برای هویت "دست"، ارزش و اهمیت "دست" را از بین می برد و دست از انجام آنچه وظیفهء آن است، ناتوان است.
بد نیست برای درک بیشتر، گریزی بزنیم به کتاب C++ Nuts and Bolts: For Experiences Programmers (نوشته هربرت شیلد و ترجمه مهندس شادمان پور) تا از ارث بری در شی گرایی بهتر و بیشتر بدانیم (لطفا به بخش های پر رنگ شده بیشتر دقت کنید):

به طور کلی فرایند ارث بری با تعریف یک کلاس مبنا آغاز می شود. این کلاس مبنا همه آن کیفیاتی که در تمام کلاس های مشتق شونده از آن مشترک خواهند بود، تعریف می کند. در اصل کلاس مبنا بیان کننده کلی ترین توصیف از مجموعه ای از خصوصیات است. یک کلاس مشتق شونده، این خصوصیات را به ارث برده و خواصی که خاص خودش است به آنها اضافه می کند.

دوباره روی عبارت "کلاس مبنا بیان کننده کلی ترین توصیف از مجموعه ای از خصوصیات است" تاکید می کنم... عبارت "کلی ترین توصیف" نماد خوبی برای خدا است! در ادامه روند ارث بری "دست" از "انسان"، می توان به اینجا رسید که "انسان" نیز، بعد از چند مرحله، از "زمین" یا "طبیعت زمین" ارث می برد و این روند تا "منظومه"، "کهکشان"، "جهان" و "خدا" ادامه پیدا خواهد کرد و در نهایت، کلی ترین توصیف، مربوط به "خدا" می باشد.
...

اگر احساس کردید ایمانتون داره قوی میشه و دارید به جواب مهمترین سوالهای فلسفی همه ی عمرتون نزدیک میشید، می تونید مطلب رو بطور کامل از اینجا بخونید. کامنت های مطلب هم به اندازه ی خودش جالب هستن، توصیه می کنم ببینید.

استاد هوگو چاوز

2007-10-05T20:29:00.000+10:00

امروز ناصر یک خبر از وبسایت هفتان به نقل از خبرگزاری مهر رو برام ایمیل کرد که با خودم فکر کردم بی انصافیه اگه شما هم در جریان چنین خبری قرار نگیرید. مضمون خبر اینه که جدیداً هوگو چاوز یه آلبوم موسیقی با نام «ترانه هایی برای همیشه» روانه بازار کرده. بمنظور خسته نشدن انگشت کلیک شما، متن کامل خبر رو آوردم:

نخستین آلبوم هوگو چاوز به بازار می‌آید

رئیس جمهور ونزوئلا نخستین آلبوم موسیقی خود با عنوان "ترانه‌هایی برای همیشه" را به بازار عرضه می‌کند که شامل موسیقی سنتی ونزوئلایی و مکزیکی است.
به گزارش خبرنگار مهر، خبرگزاری ریا نووستی اعلام کرد این آلبوم شامل ترانه‌هایی است که چاوز در جریان برنامه تلویزیونی همیشگی خود که "سلام، رئیس جمهور" نام دارد و یکشنبه‌ها پخش می‌شود، همین طور نمایش رادیویی خود ضبط کرده است. روی جلد این سی دی تصویر چاوز در حالی که میکروفون به دست دارد، دیده می شود و مثل همیشه لباس قرمز پوشیده و کلاه لبه پهن اسپانیولی به سر دارد.

رهبر ونزوئلا که بخاطر سخنرانی‌های طولانی شهرت دارد، همیشه در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی خود آواز می‌خواند تا مخاطبان پیش از شنیدن صحبت‌های بعدی او فرصت استراحت داشته باشند. چاوز برای مقابله با انتقادات رقبای سیاسی خود، توزیع این سی دی را یک شوخی دیگر از امور رسانه‌های ریاست جمهوری دانست.

رئیس جمهور ونزوئلا که از جمله منتقدان سرسخت واشینگتن در آمریکای لاتین است، به احتمال زیاد این آلبوم را به طور رایگان به بازار می‌دهد.

با خودم فکر کردم چرا همه ی رهبران دنیا چنین کارهای مردمی و صمیمانه ای نمی کنند؟ چرا همیشه باید یک فاصله ی ناپیمودنی نالازم بین مسئولین و مردم باشه؟ چرا نباید مقامات و مسئولان بلند پایه و سران تمام کشورها کنسرت های موسیقی و یا مسابقاتی مثل ماست خوری و دویدن با گونی و قویترین سیاستمداران جهان و یا هر چیز دیگه برپا کنند؟ یعنی میشه یه روزی ...
فکرشو بکنید برنارد، گوردن و جرج توی یه تیم و هیلاری و نیکلاس و آنگلا توی تیم مقابل، در حین بازی «اش تی تی» خیس عرق باشن! آره! چرا که نه؟ چه اشکال داره؟
یا این یکی:

آلبوم موسیقی محلی خراسانی با صدای جان بولتون با همراه صدای ساز استاد بن گی مون.
یا اجرای ژانگولر توسط زبردست ترین شعبده بازان: جان هوارد بزرگ.
یا اجرای مشترک برنامه بمب خنده، با هنرمندی حمید ماهی صفت و محمد البرادعی.
و ...
فقط خواهش می کنم بجای این سه نقطه که گذاشتم فکرهای ناجور نکنید که من حوصله ی انگ و منگ ندارم. هی کامنت نذارین جای محمود حنجره طلایی و فلان چیز و بهمان شخص اینجا خالیه. گفته باشم!

واسونک

2007-10-03T19:20:00.000+10:00

یادمه یه بار ناصر، یه مطلبی در مورد خواب و رویا نوشته بود و توش ماجرای دو تا خواب (رویا) رو تعریف کرده بود. و بعد اضافه کرده بود که یکیش واقعاً خواب بوده و یکیش داستانی بود که خودش سعی کرده شبیه خواب بسازه. بعد از خواننده خواسته بود سعی کنه حدس بزنه کدومش واقعیه و کدومش قلابی.
من هم به تقلید از ناصر، یه بیت از یه ترانه فولکلور شیرازی (ترانه هایی که توی مجالس شادی و عروسی می خونن رو واسّونک بهش میگن) رو برداشتم و یه بیت هم خودم بهش اضافه کردم. اجرای این واسونک نیمه حقیقی نیمه قلابی (ساز و آواز خودم) رو می تونین اینجا گوش کنین. اگه گوش کردین سعی کنین تشخیص بدین کدوم بیتش اصله کدومش قلب.

vassunak_mixdown.o...

Hosted by eSnips

از اونجایی که قالب فایل ogg هستش و حجمش هم حدود 1.7 مگابایت، اگه حوصله نداشتین گوش کنین شعرش رو هم این پایین نوشتم:

یک لباسی سیت بدوزم چل تا جیب چل تا غضن

دکمه هاش باشه طلا و پولک و مهره گزن[1]

یار مبارک بادا ایشالله مبارک بادا

هفت سوار و هفت قطار و هفت کلاه و تیرکمون

این ولات و اون ولات جنگت گرفت هفت آسمون

یار مبارک بادا ایشالله مبارک بادا

اگه حوصله نداشتین به جوابش فکر کنین جوابش رو هم پایین نوشتم:

بیت اول شعر، واسونک واقعی نیست و دومی رو هم خودم ساختم. خیلی بی مزه بود.

---------------------------------------------

[1] کلمه ی گزن در این جا هیچ معنایی نداشته و صرفاً بمنظور رعایت قافیه بکار رفته است.

بازی وبلاگ

2007-09-26T04:44:00.000+10:00

بهترین پست من از نظر خودم شبکه خبر هستش. من هم از شیلا، فرناز و یاسمن دعوت می کنم. متن پست مورد علاقه ی خودم رو در پایین آوردم تا زحمت کلیک کردن رو هم به خودتون ندید:

شبکه خبر

امروز صبح تو اخبار ساعت 9:30 شبکه خبر يه چيزی شنيدم که همينجور ذهنم رو مشغول کرده. مضمون خبر اين بود که يک جوان ايرانی (که متأسفانه اسمش رو درست نشنيدم) می خواد در حمايت از مظلومان لبنانی و فلسطينی و همچنين حق استفاده از انرژی صلح آميز هسته ای 2700 کيلومتر اسکيت کنه! نه 2، نه 27، نه 270، بلکه 2700 کيلومتر! ماشاالله به اين اراده ها و خوشا به اين سعادت ها. تبارک الله و تقبل الله! ولی ما چی؟ واقعاً من و شما چيکار کرديم؟ چيکار می خوايم بکنيم؟ هيچ وقت شده يه کدوم از ماها در جواب اين همه جنايت و زورگويی حداقل يه 2 کيلومتر اسکيت کرده باشيم؟ يا لااقل يه فريزبی ای، يا حتی بومرنگی؟ ما کی می خوايم به خودمون بيايم؟ نکنه خدای نکرده، نعوذبالله دچار سنت املاء شده بشيم!
ولی ای کاش اين برادر دلاور و بزرگوار لااقل اعلام می کرد از اين 2700 کيلومتر، چند کيلومترش برای لبنانه، چندتاش برای فلسطين و چندتاش برای حقه (منظور همان حق مسلم ماست) تا يه آدم کم سعادتی مثل من اين همه ذهنش مشغول نشه. از صبح تا حالا با خودم ميگم: «يعنی چندتاش مال فلسطينه؟ 950 تا, و اگه 1180 تاش رو بذاريم برا لبنان، 570 تا برا حق می مونه, نه احتمالاً لبنان 1030تا و حق 720, ولی آخه بيروت تأسيسات زيربنايی براش نمونده. ما می تونيم يه کمی حق رو به تعويق بندازيم. خوب پس ميشه ...».
از اونجايی که می دونم نشستيد اين عدد ها رو جمع زديد ببينيد من درست کار کردم يا نه, می شه فهميد که شما هم برادرهای علاقمند و مخلصی هستيد. بنابراين می تونيد بعنوان تمرين تمام حالات بهينه رو بدست بياريد [ر.ک. εψιλον]. (راهنمايی: مشتق را برابر صفر قرار دهيد و ...)

بعدالتحریر: یادم رفت بگم که فکر نکنید همینجوری خودم پریدم تو بازی، من به دعوت فروغ عزیز اومده بودم.

آرامش در حضور دیگران

2007-09-12T20:46:00.001+10:00

تقدیم به علی دهقانیان

آخرین چیزی که در آخرین لحظات هوشیاری قبل از خواب سه شنبه شب به ذهنم رسید این بود که فردا چهارشنبه است و من چهارشنبه ها را دوست دارم. با این فکر و فکر اینکه فردا هیچ کاری ندارم و می توانم حسابی بخوابم، افکارم محو و سپس قطع شد و بخواب رفتم ...
آهنگ Fur Elise بتهون را با پیانو می زنم. جمعیت بیشماری مشتاقانه و با عشق گوش می دهند و تشویق می کنند. از نگاه همه حاضرین تحسین می بارد که ناگهان دختری از میان جمعیت بلند می شود و با صدای بلند می گوید: «استاد! مگر شما سپورید؟ !». سکوت محض بر همه جا حاکم می شود. همه به او نگاه می کنند و او ادامه می دهد «چرا مثل سپورها این آهنگ را اجرا می کنید؟». همهمه ای در جمعیت شروع می شود و کم کم زیاد می شود. همه با تعجب و پرسش مرا نگاه می کنند. برای اینکه بی اساس بودن حرف آن دختر را به همه نشان دهم دوباره با انرژی مضاعفی شروع به نواختن همان آهنگ کردم و این بار روی کلاویوهای پیانو می کوبیدم تا بگویم مگر کری؟ این کجایش عیب دارد؟ ناگهان متوجه شدم صدای پیانو دقیقاً مثل صدای آشغالانس (آلارم ماشین جمع آوری زباله شهرداری) است. شرمنده و دستپاچه برگشتم تا به حضار بگویم که اصلاً جای نگرانی نیست! مشکل کوچکی پیش آمده که بزودی توسط همکارانم مرتفع خواهد شد، که متوجه شدم پیانو خودبخود در حال اجرای ادامه آهنگ با همان صدای بوقی آشغالانس است و تازه صدایش بلندتر و بلندتر می شود. حضار عصبانی بودند و دختر با پوزخند نگاه می کرد و صدا آنقدر بلند شد که از خواب پریدم و با اندکی تاخیر متوجه شدم که صدای آشغالانس از بیرون می آید و باعث شده من بیدار شوم و خبری هم از صحنه و تماشاچی و آن لولوی آدم ضایع کن نیست. رفتم یک لیوان آب خوردم و برگشتم تا بخوابم که دیدم ساعت شش و ده دقیق است. با خودم گفتم هنوز خیلی وقت مانده تا بخوابم و الان راحت و بی سرخر به ...
صدایی عجیب و نامفهوم در یک بلندگو که کاملاً چسبیده به دهان گوینده بود از خواب بیدارم کرد. به ساعت کنار تخت نگاهی انداختم: عقربه ها به حالت محو و خواب آلودی پنج دقیقه به هفت را نشان می داد. فقط کسی مثل من که هر روز این صدا را می شنود می تواند کلمات فروشنده دوره گرد را تشخیص دهد: «سبزی آش، سبزی تازه، سبزی خورشت، سبزی بدو بیا آش». با الهام از پلنگ صورتی بدون اینکه بیدار شوم دستم را به سمت بالشی که مخصوص همین کار است می فرستم تا آن را بردارد و روی سرم بگذارد تا صدا به گوشم نرسد. سبزی آش، بدو بیا، حتماً باید بدوی، نمی شود راه بروی، چرا سبزی آش؟ خوب خود آش را بیاند بفروشند؟ ...
ساعتها خواب آش سبزی را می بینم ولی هر کار میکنم نمی توانم بخورم. بالاخره دختر عموی یکی از دوستانم را می بینم که می گوید برایم آش سبزی آورده. می گوید: «زود بخور دستم دارد می سوزد». می بینم دو تا دستش را کنار هم گذاشته و توی آنها آش سبزی ریخته و در حالیکه بخار از آن بلند می شود، آن را به صورتم نزدیک می کند و می گوید بخور. می خواهم بپرسم چرا عطر و بو ندارد که صدای زنگ خانه را می شنوم. می پرسم: «بروم در را باز کنم؟». می گوید: «دستم دارد می سوزد، اول بخور بعد برو». ولی زنگ متناوباً و بی وقفه بصدا درمی آید و نمی گذارد راحت باشم. به او می گویم: «خواهش می کنم، به جان بهمن (پسر عموی او و دوست من) همین جا باش من 2 ثانیه در را باز می کنم و برمی گردم». آخرین ضربه ی صدای زنگ آنچنان قوی است که از خواب می پرم و بعد از ده پانزده ثانیه که تازه می فهمم من کجا هستم و الآن کی است و آن صداهای زنگ در خواب چه بودند، می روم و گوشی هایفن رو برداشته می پرسم: «بله؟». می گوید مأمور پست است. کلید در را برمی دارم و می روم دم در. پیرمردی با موتور لکنته می گوید :«ببخشید! آدرس مال همسایه بغلی شما بود، اشتباه شده. ولی حالا که زحمت کشیدید آمدید دم در عیدی ما را هم بدهید». بدون اینکه فکر کنم کدام عید و چه مناسبتی، دست می کنم توی جیبم که می بینم جیب ندارم اصلاً. شلوارک پوشیده ام. می گویم: «باشد طلبت». در را بستم و رفتم برای ادامه ی خواب. با کلیدهای توی مشتم افتادم روی تخت. ساعت یک تک زنگ ظریف زد که فکر کردم ساعت باید هشت باشد. دوباره چشم هایم داشت گرم خواب می شد که صدای روشن شدن موتور پستچی، گاز دادن و دور شدنش را شنیدم. نفهمیدم بخاطر دور شدن موتور صدای آن محو می شد یا بخاطر بخواب فرو رفتن من ...
صدای مردی به مراتب نخراشده تر از صدای مرد سبزی فروش با بلندگویی مشخصاً قوی تر از بلندگوی او از خواب بیدارم کرد. صدای این مرد را که فریاد می زد: «رادیات کهنه، باطری کهنه، یخچال کهنه، رادیو، ضبط، تلویزیون، لباس شوری کهنه، می خریم» از صدای پدرم بهتر می شناختم. با خودم کلنجار می رفتم که بروم به او تذکر بدهم یا نه. کلنجارم خیلی طول کشید. بالاخره به او گفتم: «لامسب این ساعت روز که تو می آیی مگر خانم های خانه دار رادیاتور بیاورند به تو بفروشند. چرا بعد از ظهرها نمی آیی؟ در ضمن مگر توی محله ی ما چند تا رادیاتور کهنه هست که تو هر روز می آیی سراغ آنها؟ اصلاً چقدر سود از این محله گیرت می آید تا من همین الآن دوبرابرش را به تو بدهم و بروی و دیگر پیدایت نشود؟ ببینم اصلاٌ تو با این رادیاتورهای کهنه چکار می کنی؟» ...
ناگهان صدای «نون خشکیه، نون خشکی، نون خشک داری بردار بیار. نمکیه نمکی» از انتهای کوچه به گوش رسید و به سرعت سر و کله ی نون خشکی پیدا شد. عجب بزن بهادر قلچماقی بود! تا رسید سر دعوا پرید که مرا بزند که ناگهان صدای آلارم ماشین مأمورهای بازیافت (happy birthday to you) از سر دیگر کوچه توجه ما را به آن طرف جلب کرد. یک ماشین نیسان بود که یک زن راننده و دو زن دیگر که از دو طرف آن آویزان بودند با لباس های فرم زرد رنگ و کلاه های زرد و نارنجی به سرعت به طرف ما می آمد و به ما که رسید مانند اتومبیل گنگسترها با گرد و خاک و تلاطم زیاد یک ضرب پارک زد. راننده پیاده شد و با دو مأمور دیگر که از پشت می آمدند به طرف ما حرکت کردند. به ما که رسیدند خیلی جدی و خشک پرسیدند: «خوب؟». من گفتم: «خوب چی؟». راننده گفت: «بی خود طفره نرو، زود بگو چی شده!» و من شکوائیه ی خود را مفصلاً برای آنها شرح دادم. حین توضیحاتم، یک وانت میوه فروش در حالیکه با سرعت شصت هفتاد کیلومتر در ساعت در حال رد شدن بود در بلندگوی فوق مدرن خود فریاد می زد: «هلو، هلو، هلو، هلو، انجیریه، انجیریه، هلو، هلو، هلو، هلو، ...». و انتهای جمله ی او دیگر محو شده بود. آنقدر سریع از کنار ما رد شد که پدیده ی داپلر نیز در صدای او بوجود آمد. من برگشتم و به مأمور بازیافت گفتم: «خانم کلانتر، شما که پشت ستاره ی طلایی تان قلبی از طلا دارید، خودتان قضاوت کنید! آخر کدام خانم خانه دار می تواند پس از شنیدن صدای این میوه فروش در کمتر از 2/1 ثانیه با پول و زنبیل خود به کوچه آمده این وانت را متوقف کرده و از او خرید کند؟ غیر از این است که این حضرات قصد آزار اهالی را دارند؟». مأموران بازیافت چند قدم دور شدند و سه تایی با یکدیگر پچ پچ کنان به مشورت پرداختند و خیلی سریع به نتیجه رسیدند. برگشتند و به نمکی و رادیاتوری چشمکی زدند. آنها مرا محکم گرفتند و راننده بازیافت که تعجب و هراس مرا دید برای رفع ابهام گفت: «شما باید بازیافت شوید!» و من از ترس شروع به داد و هوار کردم. نمکی شروع کرد به فحش دادن به من. فحش های بسیار بسیار زشت! با خودم گفتم من که دارم مسلماً خواب می بینم، اما این فحش های نشسته آخر چه ربطی به ضمیر ناخودآگاه من دارد؟ من بعضی از این فحش ها را حتی تا الآن نشنیده بودم، این ها از کجا آمدند؟ صدای فحش ها و فریادهای تهدیدآمیز آنقدر بلند شد که از خواب پریدم و متوجه شدم در خانه ی یکی از همسایه ها دعوای خانوادگی پیش آمده است. دو برادر و دو عمو و یک پدر افتاده بودند به جان یکدیگر و با فریاد و فحش آنها بیدار شده بودم. از سر لج می خواستم دوباره بخوابم که صدای دزدگیر اتومبیلی که روبروی خانه ما پارک بود بلند شد. صدایی که مطمئناً از صدای آژیر بانک هم بلندتر است. مقاومت بی فایده بود! باید می رفتم دستشویی برای شستن صورت و رفتم.
...
شب، سر میز شام بودیم که ناگهان یادم به یکی از خواب های دیشب افتاد. به زنم گفتم: «دیشب خواب عجیبی دیدم که هر چه فکر می کنم دلیلی برایش پیدا نمی کنم». زنم با لبخندی از روی مهربانی گفت: «خوب؟». گفتم: «خواب دیدم نصف شب یک کامیون پر از مرغ های گوشتی آمده توی کوچه و بعد از کلی گاز دادن و دود کردن و سروته کردن، جلوی خانه ی بغلی پارک کرده. موتور کامیون را روشن گذاشته و سر و صدای مرغ ها کوچه را برداشته بود. راننده و همراه او داشتند با مرد همسایه روبرویی صحبت می کردند و کارگری در حال بردن قفس های پر از مرغ به داخل خانه ی همسایه بود». از اول خواب که داشتم تعریف می کردم زنم می خندید و به این جا که رسیدم دیگر از خنده نمی توانست سر جای خودش بنشیند. بلند شده بود و دستش را روی دلش گرفته و می خندید. من با تعجب نگاه می کردم. وقتی خنده اجازه ی حرف زدن به او داد، گفت: «اینها که توی خواب نبود! دیشب ساعت سه ی نصف شب همین اتفاق افتاد. واقعاً یادت نیست؟ فکر کردی خواب می دیدی؟ بابا خودت می خواستی زنگ بزنی 110»!

---------------------------------

تصویر فوق از اینجا برداشته شده و 50% کوچک شده است.

بخشی از یکی از مقالاتم

2007-09-11T00:08:00.000+10:00

نمی دونم برای شما هم پیش اومده که یهو یاد یه کار خیلی خیلی زشت، یه سوتی خیلی نافرم یا یه حرف نسنجیده و ضایعی که در بدترین جا ازتون سر زده باشه بیفتین یا نه. ولی واقعاً امیدوارم پیش نیومده باشه و نیاد، چون یکی از گندترین احساس های ممکنه.
به نظر من تنها اصطلاحی که میتونه حق مطلب رو در این مورد ادا کنه «گه زدن» هست. باید به نحوه بیان و تلفظش هم دقت کافی کنید. با انرژی و استرس بسیار زیاد بر روی حرف «گ» و سپس خروج کامل تمام هوای ریه ها در حرف «ه» (پیشنهاد می کنم همین الان چند بار این تلفظ رو تمرین کنید، چون بالاخره یه روزی به کار هرکسی میاد). اما چون استفاده از این اصطلاح چندان مناسب فضای یه بحث علمی نیست، از اصطلاح جایگزین جدیدی استفاده می کنم: «رفتار گوارشی». در ادامه بخش هایی از یه مقاله ای رو که قبلاً در این زمینه نوشتم براتون میارم [1].

...
خود شخص بنده البته در این زمینه ید طولایی داشته و البته شاهکارهایی را هم در تاریخ رفتارهای گوارشی به ثبت رسانیده ام. و این در حالیست که برخی دیگر از شاهکارهای اینجانب بعدها رو خواهد شد و به ثبت خواهد رسید، درست مانند جنایتها و فجایع بزرگ دیکتاتورها و جنایتکاران تاریخ که همواره در زمان خودشان مسکوت می ماند. اما بی شک آیندگان از شاهکارهای اینجانب به شهادت تاریخ آگاه خواهند شد.
در مورد این رفتارهای گوارشی اوج تراژدی زمانی شکل می گیرد که متوجه می شوید هیچ نوع اقدامی نمی تواند کوچکترین تخفیفی در ماجرا ایجاد نماید، و علی ای حال هرگونه اقدامی از جانب شما به مثابه اسکی نمودن در آن تلقی خواهد شد. در این مواقع باید متوجه باشید که دست بردن در آن و برهم زدن آن ممکن است عواقب وخیم تری ببار آورد. در چنین وضعیت هایی خود را در یک باتلاق گوارشی تصور کنید، تنها کار مفیدی که می توانید انجام دهید سوت زدن می باشد.
ممکن است گاهی این توهم برای شما پیش آید که «خوشبختانه تمام خاطرات اینچنینی من مربوط به گذشته ی خیلی دور می باشد و آن هم مربوط به یک دوره ی خاص، یعنی مدتهاست که چنین رفتار گوارشی از من سر نزده است!». در این جا باید یک هشدار بسیار جدی به خواننده بدهم و آن اینکه دقیقاً این تصور نشانه ی بسیار خطرناکیست، چرا که حاکی از آنست که عنقریب رفتاری گوارشی بیاد ماندنی از شما سر خواهد زد. باید اضافه کنم که دانستن این واقعیت به شما کمکی در زمینه ی پیشگیری از وقوع آن نخواهد کرد، چرا که این سرنوشت محتوم شماست. و از این روست که هنگامی که از ابن ریحان بیرونی (فرزند خلف ابوریحان بیرونی) پرسیدند: «استاد! شما که نمی توانید از وقوع رفتار گوارشی پیشگیری کنید، پیش بینی آن به چه کارتان می آید؟» وی در پاسخ می فرماید: «این را بدانم و برینم بهتر است یا ندانم و برینم؟».
...
برخی از عالمان حوزه رفتارشناسی گوارشی کارهای جدید بینارشته ای با دیدگاه های هنری، روانشناسی، جامعه شناسی، سیاسی و ... ارائه نموده اند و البته فعالیت های پژوهشی در این حوزه ها هنوز در ابتدای راه بوده و سعی بسیار می باید تا شناخت عمیق و دقیق در این حوزه ها بدست آید. بعنوان نمونه می توان به کار ارزشمند یکی از اساتید برجسته روانشناسی رنگها در زمینه ی رفتارگوارشی اشاره نمود که از دیدگاه رنگ شناسی، رفتارهای گوارشی را به گروه های رنگی مختلف تقسیم نموده، خصوصیات هر کدام را بطور دقیق بر می شمرد.

...

____________________
[1] باید بعرض علاقمندان این رشته برسانم بزودی شروع به تحریر کتابی به نام «رفتارشناسی گوارشی و تکامل اکوسیستم» خواهم نمودو بحث های کاملی در این زمینه را که خارج از حوصله ی این مقاله است در آن خواهم آورد.

شباهت

2007-09-07T01:04:00.000+10:00

چندی پیش از دوستی شنیدم که برخی شبکه های فارسی زبان ماهواره ای، مهستی خواننده ی فقید ایرانی را «ادیت پیاف» ایران خوانده اند. اولین واکنش من به این خبر بیان این جمله بود: «یا مهستی را نمی شناسم، یا ادیت پیاف را، یا هیچکدام را». دیروز در حالیکه هنوز در حیرت این خبر بودم، یک ایمیل از یکی از دوستان عزیز دریافت کردم که حاوی لینکی بود به صفحه ای از نیویورک تایمز. عنوان مطلب این صفحه چنین چیزی بود: «محسن نامجو، باب دیلن ایران». ابتدا از تحیر و تعجب شروع کردم. ناگهان پرندگانی آوازخوان در مداری مدور بر فراز سرم به پرواز درآمدند. پس از تحیر و تعجب به تألم رسیدم. در اوج تألم به ناگاه متوجه شدم که اشتباه شده، باید تأمل می نمودم نه تألم. شکر خدا که پس از تأمل در این دو تشبیه ظریف بالاخره به وجه شبه آنها پی بردم. سپس با اتکاء بر این وجه شبه به دنبال شباهت های دیگری در خیل خوانندگان ایرانی و غربی پرداختم. و در این تفحص چه نتایج جالب توجهی که عایدم نشد! دریافتم که بدون شک هر کسی که بر این وجه شبه واقف باشد، در اولین نگاه بلادرنگ سیاوش قمشی را «پاواروتی ایران»[1] خواهد یافت. و مسلماً از این رهگذر خواهیم داشت: استاد شجریان «لینکین پارک ایران»، شکیلا «شکیرای ایران»، شهره «ماریا کری ایران»، جواد یساری «التون جان ایران»، مرحوم ایرج بسطامی «لئونارد کوهن ایران»، مرحومه سوسن «جودی لاندن ایران» و قص علی هذا.

والصلاة و السلام علی سیدنا و نبینا و مولانا و مقتدانا.

_______________________
[1] روحش شاد.

اگر امروز بود چه می نوشت؟

2007-09-05T01:05:00.000+10:00

سورچی چند فحش آب نکشیده بزبان ترکی و روسی داد. صدای شلاقش بلند شد. گاری بلرزه افتاد: «یع تو یو دو شومات. سکین آروادین.» به اسبها تکرار میکرد: «گحبه»، باز صدای شلاق بلند شد و گاری حرکت کرد. صدای زنگ گردن اسبها، تکان اثاثیه، صدای چرخ گاری و دعا خواندن مسافرین هیاهوی غیر مشخصی تولید کرده بود. صدای صلوات از همه گاری ها بلند شده بود. گاریهای دیگر با جار و جنجال از جلو و عقب گاری یوزباشی حرکت میکردند.
علویه با صورت غضبناک برگشت به جوان صاحب پرده گفت: «- آقا موچول! واسیه شوم بچه ها چی گرفتی؟
«- هیچی، پول پیش من نبود، نون تو سفره هس.
«- اونجا در دکون، شامی کباب درس کرده بودن بوش به بچه ها خورده دلشون خواسه. مگم نگفتم شامی بخری؟
«- پول که پیش من نیس.
«- هوم! جیگرت واسیه پول لک زده. آرد تو دهنت بود بمن بگی؟ مگه «پاده» هفت شاهی بهت ندادم چکار کردی؟
«- خودت گفتی برای سینیه زینت پیه بز و نشاسته بگیرم، جیران خانوم هم تربت سید شهدا داد سنار هم شیره خریدم وانگهی از صبح تا شوم من جون میکنم، آخرش هم هیچی عایدم نمیشه.
«- اوهو! خوشم باشه حالا با من یکی بدو میکنی، رو بمن یراق میشی؟ معلوم میشه زیر دمت خار خسک درآورده... نگذار دهنمو واز کنم.
آقا موچول پاهای سرما زده خودش را از توی گیوه خیش در آورد نشان داد «- آخه مگه بمن وعده نکرده بوی برام یه جفت جوارب پشمی بگیری. پس چطور شد؟
علویه عوض جواب دستش را بلند کرد زد تو سر زینت که با رنگ بر افروخته که و که سرفۀ خشک میکرد و مثل اینکه همه را مخاطب قرار داد گفت: «- الاهی این ذلیل مرده ها بزمین گرم بخورن که جونمو بلبم رسوندن (ته گاری را نشان داد) ببین اون بچه نصف توه، از اون یاد بگیر. الاهی درد و بلاش بخوره تو کاسیه سرت.»
بچه ته گاری با صورت زرد، رنگ دمپختک بر و بر به آنها خیره نگاه میکرد، زینت سادات و خواهر کوچکش طلعت سادات که شکم باد کرده و پلکهای سرخ داشتند بگریه افتادند.
ننه حبیب که صورت درازی مثل صورت اسب داشت و خال گوشتی که رویش مو در آورده بود روی شقیقه اش دیده میشد، همینطور که انگشتر عقیق را دور انگشتش میگردانید گفت: «- خواهر حالا عیبی نداره. من دو سه تا گل شامی کباب خریدم با هم قاتق نونمون میکنیم. خدا رو خوش نمیاد این بچه سیدارو اینجور میچزونی!
...

علویه خانم اولین داستان مجموعه ی «علویه خانم (و ولنگاری)» اثر صادق هدایته. چند روز پیش مجموعه ی نسبتاً کاملی از آثار هدایت رو جایی دیدم و این کتاب رو که قبلاً نخونده بودم امانت گرفتم.
علویه خانم داستان زن میانسالیه که بهمراه چهارنفر دیگه (که تا آخر داستان هم نسبت واقعی اونا با همدیگه معلوم نمیشه) بهمراه یه کاروان زیارتی دارن از تهران به مشهد میرن. این چهار نفر عبارتند از: دو کودک به نامهای زینت سادات و طلعت سادات (طبق ادعای علویه بچه های اون هستن)، یک نوجوان به نام عصمت سادات (گاهی دختر علویه، گاهی عروس وی و گاهی دختر سر راهی) و آقا موچول (نوجوان یا تازه جوانیه که گاهی پسر علویه است و گاهی داماد وی). علویه که خودش رو سیده معرفی میکنه و زنیست مقدس مآب، علاوه بر واداشتن آقاموچول به پرده داری (پرده مذهبی واقعه عاشورا) خودش هم به صیغه ی مردان مختلف بخصوص زائران مشهد در میاد. از هر چیزی نهایت سوء استفاده رو میکنه، از بچه ها، از همسفران، از سیادتش و غیره. دعوای هوشمندانه ی علویه با آقاموچول در مورد شامی کباب و دروغش در مورد هوس بچه ها به شامی کباب (بچه هایی که غیر از فحش و کتک از اون فقط نون خالی گیرشون میاد) و توسری دقیقی که به زینت میزنه همه برای اینه که خبر داره همسفرش ننه حبیب شامی داره و با این کارا میخواد اون رو هم تلکه کنه.
زبان محاوره ها در این داستان صرفنظر از ارزش ادبی، ارزش زبان شناختی هم داره. بسیاری از اصطلاحات مورد استفاده ی شخصیت های قصه برای من تازگی داشت.
بعد از اینکه این داستان رو خوندم، در مورد صادق هدایت و آثار ادبیش چند تا نکته به ذهنم میرسه:
فکر کنم بیشتر اونایی که آثار هدایت رو خوندن موافق باشن که همه ی آثارش در حد بوف کور نیستن. در کنار شاهکارهایی مثل بوف کور و سه قطره خون آثار ضعیف تری هم (از نظر ادبی) مثل علویه خانم و یا توپ مرواری داره. مثلاً به بخش زیر توجه کنید:

چند دقیقه قافله ایست کرد. فاونس بادی جلوی گاری را روشن کردند. یک فانوس بادی هم در داخل گاری به سقف آویزان کردند. دوباره سرو صدا و ناله چوب بلند شد. سایه های دراز از دنبالش کشیده میشدند.
ماه کنار آسمان تنها و گوشه نشین، بشکل داس نقره ای بود و بنظر میآمد که با لبخند سردش انتظار مرگ زمین را می کشد و با چهره ای غمگین به اعمال چرکین مردم زمین مینگرد.
وقتی که کاروان ایست میکرد، صدای سوزناک چرخ گاری خفه میشد.
بعد از دور مثل هزارپا ...

به نظر من، استفاده از کلمات صریح در یه داستان (یا فیلم) برای القای یک احساس، نشون دهنده ی یه ضعف ابتداییه. مثلاٌ برای توصیف یه صحنه وحشتناک نباید گفت «در آن لحظه منظره ی بسیار وحشتناکی پیش چشمانم ظاهر شد، از ترس داشتم قالب تهی میکردم، اضطراب و ترس در فضای آنجا موج میزد ...» این کار مثل اینه که توی یه صحنه ی وحشتناک در یه فیلم سینمایی، پایین تصویر بصورت زیرنویس بنویسی «این صحنه بسیار ترسناک است، لطفاً جیغ بزنید!». تو داستان باید فقط هر چی هست بگی، همونطور که دوربین فیلمبرداری فقط هر چی هست رو نشون میده و بیننده از خود صحنه حس ترس رو میگیره نه از توضیحات بیجای مولف بصورت زیرنویس. اگرچه مثال هایی که زدم یه کم افراطیه، ولی اونجایی که هدایت نگاه ماه به زمین رو توصیف میکنه و در مورد اعمال چرکین مردم و صدای سوزناک چرخ گاری صحبت میکنه همین ضعف (نه به تابلویی مثال هایی که زدم) رو داره.
یه نمونه دیگه رو ملاحظه کنید:
در هر منزلی که قافله لنگ میکرد، علویه بعد از کسب اجازه یوزباشی، به آقا موچول اشاره میکرد، فوراً هر پنج نفر بلند میشدند، دم امامزاده یا سقاخانه و یا کاروانسرا محل مناسبی پیدا میکردند، و پرده ای که با خودشان داشتند باز میکردند. آقا موچول مامور توضیحات مجالس روی پرده بود و هرجا گیر میکرد علویه باو نهیب میزد و اشتباهاتش رو درست میکرد، عصمت سادات برای سیاهی لشکر و دو بچه بعنوان کتک خورده و مخصوصاً برای مجلس گرم کنی بودند. بچه ها مثل دو طفلان مسلم گردنشان را کج میگرفتند، و علویه وقت بزنگاه آنها را نیشگان میگرفت و از صدای ناله و زاری آنها تماشاچیان بگریه میافتادند.
...
پرده از مجلس عید غدیر خم شروه میشد. عید قربان و نزول گوسفند از آسمان، صحرای کربلا، جنگ علی اکبر، جنگ ابوالفضل، حمله نهرالقمه، بازار شام، تخت یزید، ظهور مختار، خولی، سگ چهار چشم، پل صراط، جهنم، بهشت، غرفه مسلمین و غیره ... همۀ این مجالس تاثیر مخصوصی در تماشاچیان میکرد، زیرا یک تکه از افکار و هستی خودشان را روی پرده می دیدند، یک نوع احساس همدردی و یگانگی فکری همه آنها را بهم مربوط میساخت.
روی این پرده سرتاسر عقاید، ایده آل و محرک مردم نقش شده بود، و بتدریج که باز میشد بمنزلۀ آینه ای بود که تنها عقاید ماورای طبیعی خود را میدیدند که مطابق محیط و احتیاجات خودشان درست کرده بودند، بلکه یکجور انعکاس، یک آینه ای بود که تمام وجو معنوی آنها رویش نقش بسته بود.

به بعد از جمله ی همه ی این مجالس تاثیر مخصوصی در تماشاچیان میکرد دقت کنید، من انتظار داشتم این توضیحات مشروح و مبسوط رو توی نقدهای روانشناختی/جامعه شناختی/نشانه شناختی این اثر بخونم، نه توی خود اثر. به نظر من اینکه توضیحات اینچنینی توی داستان بیاری و به خواننده اجازه ندی خودش برداشت کنه نه تنها زور گفتن به مخاطب و کم شعور دونستن اونه، بلکه از تعریف کردن آخر داستان (و یا فیلم) هم بدتره (دیدین بعضی آدمای ضد حال میان هی آخر فیلم رو تعریف میکنن؟).

با این وجود دو تا نکته هست که باعث میشن هنوز هم هدایت رو نویسنده بزرگ و بسیار بزرگی بدونم، بلکه همین آثار (ضعیف تر)ش رو هم آثار ارزشمندی بحساب بیارم:
اول اینکه بسیاری از آثار هدایت ازقبیل همین «علویه خانم» و «حاجی آقا» صرفنظر از ارزش های ادبی، آینه های بسیار حساس و ریزبین و درشت نمای وضعیت فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی ایران در زمان حیات هدایت هستن. اهمیت و ارزش این موضوع زمانی بیشتر روشن میشه که فکر کنیم میشه این کارکرد آینه وار رو در مورد زمان حاضر هم صادق دونست. به نظر من بسیاری از رذائل اخلاقی و فرهنگی مطروحه توسط هدایت در جامعه زمان خودش، کمابیش در جامعه عصر ما هم وجود دارن.
دوم اینکه صرفنظر از آثار ماندگار هدایت مانند بوف کور، همین آثار ضعیف تر رو هم با دونستن اینکه تا اون زمان چه آثار داستان نویسی ای در ادب فارسی وجود داشته، میشه کارهای بزرگی دونست.

کسانی که هستم

2007-09-04T02:11:00.000+10:00

مهمان

2007-08-17T16:23:00.000+10:00

همیشه دیر می آمد
معمولاً زود می رفت
گاهی هم اصلاً نمی آمد
اما هرگز پیشمان نمی ماند
بازیگر کوچک و دست نیافتنی نقش مهمان
در خاله بازیهای زمان بی زمانی

تنها تفاوت مثبت بینهایت و منفی بینهایت در علامت آنهاست

2007-07-03T00:53:00.000+10:00

تصور می کنم بالاترین آمار خودکشی ناشی از فقر و بیکاری یعنی نهایت عقب افتادگی یک جامعه؛ و آمار بالای خودکشی ناشی از یاس فلسفی یعنی اوج تکامل جامعه.

چرا ممکنه بعضی ها

2007-06-29T17:38:00.000+10:00

مطلبی که تحت عنوان «چرا ممکنه بعضی ها از بعضی کارهای نامجو خوششون بیاد» به نظر خودم هم بحث برانگیزه و هم سوءتفاهم برانگیز. از اینکه کامنت های پر از گیر سه پیچ روی مطلب می دیدم خیلی کیف می کردم، ولی وقتی بعد از پاسخ من به این گیرها طرف هیچی نمی نویسه، باعث می شه من فکر کنم انگیزه ی اصلی این گیر، سوء تفاهمی بوده که با جواب من رفع شده، و نه اختلاف عقیده. من البته اختلاف عقیده رو ترجیح می دادم به سوء تفاهم. بهر حال به نظر خودم حاصل بحث بد نشده که البته هنوز جای ادامه داره. ولی سعی می کنم بزودی نظر خودم رو در مورد موسیقی تلفیقی ایران بنویسم. فکر کنم اونم جای بحث داشته باشه. فعلاً بحث های قبلی رو از کامنت ها برداشتم و آوردم اینجا:

ناصر، داستان کوتاه :

راستش نمی دونم چرا حوصله ات سر رفت. درواقع فکر می کردم موضوع جالبی باشه برات برای نقد و انتظار داشتم مطلب بیشتری درباره ی نامجو ازت بخونم. درواقع فکر می کردم که تا حالا خیلی چیزی ازش گوش نکردی که مطلبی ازش نذاشتی توی وبلاگت ولی اشتباه می کردم.
راستش لحنت هم یه کم کلیشه شده از این بابت که مخاطب هاش رو تقسیم کردی به اونهایی که براش سر و دست می شکنن یا باهاش چپ می افتند. قبول نداری؟ خودت کجایی پس؟
موضوع اینه که از بس تجربه های جدید (مگر در محافل اندکی که مثال زدی) کم عرضه می شه که محسن نامجو گل می کنه (مثل قضیه ی ریرا). یعنی بازار به شدت کساد است. البته و صدالبته هر تجربه ی جدیدی لزوما چیز جالبی از آب درنمی یاد ولی به قول خودت یه نیمچه افق هایی باز می شه شاید برای کارهای بهتر.
من خودم فکر می کنم که نامجو توی کارهاش بیشتر تجربه کرده تا خلق اثری پخته و تنوع آثارش هم همین رو نشون می ده. محور اکثریتشون هم البته تلفیقه. یه تعدادیشون خوب از آب دراومدن و خیلی هاش هم بد. برای من این تیپ موسیقی چیزی نیست که بخوام مدام و جدی بهش گوش بدم. راستی خود من از ترنج خیلی خوشم اومد.
مرسی از مطلبت

پاسخ به ناصر:

ناصر جان، علت اصلی اینکه چرا مطلب طولانی تری ننوشتم ماهیت مطالب وبلاگیه، یعنی بنظرم نباید خیلی طولانی بشه وگرنه مناسب فضای وبلاگ نیست، علت دیگرش هم اینه که برای نوشتن مطالب طولانی تر باید کارهای بیشتری ازش گوش کنم، که در اولین فرصت می کنم. در مورد اینکه گفتی مخاطب ها رو به دو دسته تقسیم کردم فکر کنم سوء تفاهم شده، منظور من افراز مجموعه ی مخاطبین فقط به این دو گروه نبوده، و البته الان که باز نگاه می کنم می بینم از متن من هم چنین دسته بندی ای بر نمیاد، بلکه گفتم همونطور که یه عده اینجوری هست، یه عده هم اونجوری هست، و این بدان معنا نیست که افراز کرده باشم. در مورد نظراتت در ارتباط با نامجو کاملاً باهات موافقم، یعنی من هم چنین تصوری از کارهای نامجو دارم منظورم تجربه نوست- و کاش این رو هم توی مطلبم نوشته بودم، در هر حال الان که ننوشتم خوشحالم که تو بهش اشاره کردی، مرسی

سعید، بازی های روانی-زبانی:

سلام
خوبي؟
فقط در يك مورد مي خوام حرف بزنم و اوون هم اينه كه گفتي "مخاطب با شنيدن زلف بر باد بدون تصوير به خنده مي افته". من نمي دونم چرا بايد به خنده بيفته. هرچيز ديگري انتظار داشتم بجز خنده! قاعدتا وقتي به نحوه اجرا و اداي كلمات گوش مي كنيم با چيز جديد يا عجيبي روبرو نمي شيم كه حالا بخواهيم بخنديم(يه بابايي يك فرم شناخته شده رو روي زبان فارسي پياده كرده) . اگر كسي مثلا بلوز رو گوش داده باشه حتما با اين فرم هاي اجرا آشنا هست و قطعا به كار نامجو نخواهد خنديد هرچند ممكنه واكنش هاي ديگه اي داشته باشه مثل مخالفت و يا تعجب. من خودم نظرم اينه كه كه زبان فارسي به اين فرم زياد امكان خود نمايي نمي ده
بعد التحرير(به قول ناصر): يادم هست كساني كه براي اولين بار فيلم هاي پورنو مي ديدند تنها واكنش شون اين بود كه مي خنديدند و من هم هميشه اول كار باهاشون شرط مي كردم كه نبايد بخندند و اوونها هم تعجب مي كردند از اين شرط. .
سعيد جهانيان

پاسخ به سعید:

سلام سعید،
من تا حالا برای سه نفر جداگانه موسیقی زلف بر باد رو پخش کردم، دوتاشون بدون تصویر و یکی با تصویر نماهنگ. دو نفری که بدون تصویر گوش کردن که یکیشون یه پسر بیست و پنج ساله بود و یکیشون یه دختر بیست و یک ساله یه جاهائی می خندیدند، نفر سوم که یک دختر بیست و پنج ساله بود و موسیقی رو با تصویر دید ظاهراً بکمک تصویر متوجه شده بود که این برای خنده نیست، قضیه جدیست و البته در نهایت نظرش این بود که کلیپش خوبه ولی خواننده خوب نمی خونه. البته باید برای ارائه یه آمار دقیق تر نظرات نفرات بیشتری رو جمع آوری می کردم که خوب وقت و حوصله ی بیشتری رو می طلبید. اما اینکه چرا باید یک نفر به این کار بخنده، می تونیم با هم در مورد دلیلش فکر کنیم. من هر چی به ذهنم می رسه رو می نویسم ولی مطمئن نیستم درست باشه:
یه دلیلش رو خودت تلویحن تو کامنتت بهش اشاره کردی و من اون رو تکرار نمی کنم. اما دلیل دیگه بنظرم نحوه ی استفاده این خواننده از صدا و حنجره ی خودش هست، بنظرم برای مخاطب ایرانی با شنیدن این صداها یکی از اولین چیزهایی که تداعی می شه تئاترهای روحوضی هجوآمیزی هستند که یکی از مهمترین ابزارهاشون برای خندوندن مردم دادوفریادهای بی خودیه. مثل رشید اصفهانیه مثلاً. بنابراین کسانی که خندیدند، احتمالاً منظورشون استهزا و تحقیر نبوده، بلکه فکر کردن که باید بخندن، بعبارتی فکر کردن این موسیقی اصلاً برای خنده است، و شاید مناسب برنامه رادیویی صبح جمعه با شما باشه. مهمترین دلیلش هم عادت گوش ما به شنیدن چنین اصواتی در کارهای روحوضیه. شاید اگر نمونه این کار بیشتر ارائه بشه و البته بین مردم پذیرفته بشه، این عادت از بین بره

پریسا، دیدار در شب:

این تاکید تحقیر آمیزت روی جذابیت اثر برای بیننده ایرانی رو نمی فهمم
یعنی تا حالا به اثر هنرمندانه غیرایرانی برنخوردی که از جذابیت یک زن به نفع زیبایی اثر یا جذب مخاطب استفاده شده باشه؟ . منظورم این نیست که من کشته مرده این کلیپ هستم .نقدم به روش انتقادی توئه

پاسخ به پریسا:

البته که برخوردم، به نظر من اکثریت قریب به اتفاق آثار هنرمندانه از جذابیت زن بنفع زیبایی اثر استفاده می کنند که صدالبته دعای خیر جوونا بدرقه ی راه چنین هنرمندانیه، اما منظور من نوع جذابیت است، یعنی چی؟ یعنی اینکه این تصاویر فقط برای مخاطب ایرانی جذاب است. من گمان نمی کنم این تصاویر با این همه پوشش و مانتو و روسری و غیره برای یه آمریکایی هیچ جذابیتی داشته باشه. تصویر پای آویزون یه دختر با یه کفش کتونی همونقدر که برای من ایرانی دوست داشتنیه برای اون بابای آمریکایی بی مزه و لوسه. در مقابل تصاویری که اون بابا رو جذب می کنه -- احتمالاً یه خانمی که کمتر از بیست درصد از بدنش پوشیده شده با لبهایی که ده ها گرم از قرمزترین رژ دنیا رو حمل می کنن-- برای من و شما جذابیتش کمتر از خانم زلف بر باد ناز و موقری است که البته هیچ اثری هم از زلفش چه بر باد و چه بر آب نیست. این حرفهای من هم هیچ بار ارزشی ندارن، نه جذابیت ایرانی و نه جذابیت آمریکایی هیچ کدوم نه خوبه و نه بد، فقط با هم فرق می کنن. شاید از نظر من و فقط از نظر من یه کمی جذابیت ایرانی نیاز به عقده جنسی داشته باشه. یعنی هرکسی خواه ایرانی و خواه غیر ایرانی اگر شبانه روز همه ی دخترها رو پوشیده در چندین لایه لباس ببینه، دچار عقده هایی میشه که تصویر یه دختر با مداد یا با چتر یا با کفش برایش جذاب میشه. باز هم میگم این عقده هم به هیچ وجه ضد ارزش نیست. هیچ تحقیری در کار نبود، من واقعیت رو البته از دید خودم نوشتم، شما فکر کردید تحقیره

محمد، زیرمتن:

سلام
فکر کنم به هر کار یا تجربه یا هرچی باید تو چارچوب و قالب خودش به ش نگاه بشه ...
اینکه بیایم کارهای نامجو رو با موسیقی سنتی و یا شجریان و اینا مقایسه کنیم اشتباهه .
انگار بخوایم مرد مرده یا گوست داگ رو در ژانرهای وسترن یا نوآر بررسی کنیم.
در صورتی که به اون ژانرها تعلق ندارن و خودش یه ژانر محسوب می شه همچین کاری که باید در اون قالب بررسی بشه.
قبل از نامجو اوهام حافظ رو راک خونده و اول نیست
زلف بر باد هم من از روز اول هیچ علاقه ای به تصویرش نداشتم و جذابیت پس زمینه ای برام نداشت .
اینکه ملت بشینن بخندن به خوندن نامجو یا کاری مثه این هیچ معیار و ارزشی محسوب نمی شه.
کلاً واکنش عام ارزش نیست.
مامان منم وقتی متال گوش می کنم عصبی می شه یا مثلاً می گه اینا که صدا ندارن واسه چی خواننده شدن ...
:)
حالا این باید برام معیار باشه؟
حالا یه وقت حرفام رو در مقام دفاع یا رد نامجو قرار ندین بیشتر به روش نگاه دارم حرف می زنم
الان بقیه ی نظرها رو سرسری نگاه کردم ...
راستی چرا شما با واکنش خنده به این موسیقی مشکل دارین؟
مگه همهع موسیقی ها برای حال اساسی و حرفه ای هست؟
هر چیزی یه ظرفیطی داره دیگه ...
مثلاً اندی کوروس گوش می دیم که حال عرفانی داشته باشیم یا مثلاً چه می دونم

پاسخ به محمد:

زیر متن جان سلام،
1- مطئناً اگر یک کار چارچوب مشخص و ثابت شده ای داشته باشه باید اون رو در چارچوب خودش مورد بحث قرار داد، ولی یه کاری مثل زلف بر باد، در موسیقی ایران (منظورم فقط موسیقی سنتی نیست، یه طیف وسیعی رو در نظر بگیر که پاپ و سنتی و تلفیق و همه چیز رو در بر بگیره) اولین باره که عرضه میشه. کاری که اتفاقاً خالق اون کار هدفش شکستن چارچوب های موجود بوده و باید اضافه کرد که هنوز اونقدر زمان نگذشته و کار ارائه نشده که یک چارچوب و نظام و معیاری شکل گرفته و مورد اجماع باشد. ضمناً نفهمیدم چرا فکر کردی من نامجو رو با شجریان مقایسه کردم! هر چی مطلبم رو بالا پایین کردم هیچ جا چنین اشاره ای پیدا نکردم.
2- همونطور که خودت بدرستی اشاره کردی اوهام اشعار حافظ رو راک خونده، اما اون کار کاملاً راک بود با تمام زیر و بم های راک. فقط تو بعضی از کارها سازبندی رو یه کمی دستکاری کرده بودند. مثلاً در آهنگ درویش از سه تار بجای گیتارلید استفاده کرده اند و غیره. اما نامجو تلفیق گام کرده، تلفیق شعر کرده، استفاده جدید از کلام کرده، استفاده جدید از صدای حنجره اش کرده، کارهایی کرده که هیچ اسمی ندارند، به نظر من اوهام و نامجو هیچ ربطی بهم ندارند، مگر اینکه هر دوشون با حافظ هم کار داشتند. البته می شه سبک نامجو رو بیشتر از هر چیز ملهم از و نزدیک به راک دونست، امیدوارم این حرف به گوش راکیست ها نرسه که خون به پا می کنن.
3- چیزهایی که در مورد جذابیت های بصری کلیپ زلف بر باد نوشتم رو نمی شه با یه مثال نقض که شما باشین رد کرد. باید اکثریت رو بررسی کرد، همون اکثریتی که این گلیپ رو در یوتیوب فول ستاره کردند. در چنین مواردی که باید کار آماری انجام داد، یه نفر اصلاً بحساب نمی یاد.
4- خنده های شنوندگان محروم از آن جذابیت های بصری، تقصیر من نیست. یه واقعیته. من تجربه کردم، شما هم می تونید امتحان کنید، برای سه تا نوجوون و یا جوونای فامیلتون بذار گوش کنن.
5- اما این خنده ها معیار هستند یا نه: باز هم من هرقدر که مطلبم رو نگاه می کنم هیج جا از خنده مخاطبین نتیجه گیری نکردم که پس کار غیرقابل قبولیه، تنها نتیجه گیری که من از خنده ی مخاطب کردم، این است که تاثیر و نقش ویدیوی زلف بر باد بر نظر مخاطب زیاد است، تا آنجا که اگر با ویدیو ببیند می پسندد و اگر بدون ویدیو ببیند می خندد.
6- در مورد اهمیت دادن یا ندادن به نظر عوام در مورد یک اثر مطمئن نیستم. حداقل میشه آمار رو بررسی کرد: فکر کنم همه ما جدول پرفروش ها رو بررسی می کنیم، تو که فکر نمی کنی سلیقه خواص باعث نامبر وان شدن یه موزیک میشه. میکنی؟

شورای امنیت؟

2007-06-24T06:59:00.000+10:00

قبلاً بیشتر تصور می کردم تحریم همه جانبه نظامی شورای امنیت علیه ایران بخاطر از بین بردن توان تهاجمی ایرانه، الان احساس می کنم بیشتر برای از بین بردن توان دفاعیه.

چرا ممکنه بعضی ها از بعضی کارهای محسن نامجو خوششون بیاد

2007-06-21T01:02:00.000+10:00

بحثم رو از نماهنگ «زلف بر باد» شروع می کنم، چون این یکی رو بیشتر گوش دادم و دیدم. من از یه چیزهایی تو این کار خوشم میاد و یه چیزهایی هم برام مسخره و یا بی اهمیت هستن. یا اینجوری بگم بعد از اولین بار دوست داشتم یه بار دیگه هم ببینم و همینطور بعد از دومین بار. وقتی فکر می کنم که جذابیت های این نماهنگ ناشی از چیه چند مورد به ذهنم می رسه: اول اینکه گام موسیقیش گام مینوره (تونالیته اون تقریباً معادل تونالیته ی آواز اصفهان موسیقی ایرانیه) و یه جاهایی خواننده صراحتاً تحریرهای آوازی اصفهان رو اجرا می کنه. بنابراین گام این کار نه تنها از زیباترین و عاشقانه ترین گام های موسیقی است بلکه مناسب فضای کل کار انتخاب شده. دوم اینکه شعر حافظ مثل یک جواهر درخشش خیره کننده ای در کل کار ایجاد کرده. و سوم (و شاید مهمترین) نمایش تصاویری جذاب (برای بینده ی ایرانی) از دخترکی جذاب (برای بینده ی ایرانی) با اداهای با نمک (البته برای بینده ی ایرانی). برای درک بهتر دلیل سوم دو تا کار میشه انجام داد. یکی اینکه بدون نگاه کردن به تصاویر فقط به موسیقی گوش کنین تا متوجه کاهش چشمگیر زیبایی کار بشین. البته چون شما تصاویر رو قبلاً دیدید هنگام گوش کردن به صدا باز هم تصاویر رو متصور میشین. بنابراین روش دوم بهتر جواب میده: برای چند نفر که تا حالا این کار رو ندیدن، فقط صدای اون رو بدون تصاویر پخش کنید و بینید چند نفر از اونا به نحوه ی خواندن خواننده نمی خندن. ممکنه بعضی ها از این جور بررسی که یه اثر رو به مولفه هاش تقسیم کنی و جداگانه اونا رو بررسی کنی خوششون نیاد. خود من هم البته معتقدم که برخی از زیبایی ها فقط بعد از کنار هم قرار گرفتن مولفه ها بوجود میان و ممکنه نتونی مستقیماً به یکی از مولفه های خاص ربطش بدی، ولی وقتی بحث ما موسیقیه، باید بشه یه اثر رو از رادیو هم گوش کرد و لذت برد، وگرنه چیزی غیر از (یا بیش از) موسیقیه (اگه کسی اینو قبول نداره خیلی نامرده).
صحبت «زلف بر باد» طولانی شد! اما در مجموع کارهای این خواننده چطوره؟ اولین کاری که من از نامجو گوش کردم احتمالاً «بگو مگو» بوده (مطمئن نییستم). ولی ترانه ی«عقاید نئو کانتی» را درست یادم میاد که سال 84 از رادیو بی بی سی گوش کردم و تا چند روز بخش هایی از اون رو زمزمه می کردم. ترانه های دیگه ای که ازش گوش کردم و امتیازی که من با معیار پنج ستاره ای گوگل رد بهشون میدم عبارتند از: جبر جغرافیایی (یک و نیم ستاره)، گیس (دو ستاره) و نوبهار (سه و نیم ستار).
اگه بخواین می تونین یه چیزایی اینجاها پیدا کنین:
مصاحبه
ویکیپدیا
موسیقی
تقریباً همه آدم های موسیقیکارِ غیر خنگی که من باهاشون از نزدیک آشنا بودم، کارهایی از جنس کارهای نامجو رو انجام میدادن، اگرچه جدی انجام نداده باشن. وقتی به ده پونزده سال پیش نگاه می کنم، خیلی از دوستام یادم میان که با تار مثلاً آستوریاس رو میزدن یا با گیتار مثلاً ردیف ایرانی میزدن و یا حتی تلفیق گام های غربی و ایرانی رو انجام میدادن (چیزی که نامجو روش تاکید می کنه، اما ادعای نامجو از اونجایی که کسی این کارها رو منتشر نکره ادعای صادقیه). بنابراین این حرفش که تلفیق اپیدمی زمانه است هم حرف درستیه و شاید یکی از دلایل اقبال آثارش همین اپیدمیه. اما هنوز دلائل دیگه ای هم برای این موضوع وجود داره. به نظر من با یه نگاه کلی به کارهای این خواننده متوجه می شیم که کارهای نامجو فقط قالب های موسیقی رو نشکسته، بلکه قالب های فرهنگی رو هم شکسته و با این کار نوعی طنز و یا هجو تو کارهاش حس میشه. اینه که تو یه چنین فضای فرهنگی بسته ای (بسته بودن این فضا فقط به دلائل سیاسی نیست، بیشتر به دلیل محدودیت های ماهوی خود فضاست) که خیلی ها از زور این محدودیت ها حتی روحیات آنارشیستی هم پیدا می کنن، چنین کارهایی میتونن پاسخی به یک نیاز بزرگ و حتی دیرین باشن.
در فرهنگ ما تقدس سازی مثل آب خوردنه: حافظ رو باید با وضو و فقط برای عشق معنوی با تمجید و ستایش و تکریم و در یک حالت روحانی فقط بعضی شب ها بخونی! موسیقی آسمانی ایرانی رو فقط کسانی می تونن اجرا کنن که حداقل شصت و پنج سالشون باشه و شصت سالش رو نزد اساتید عظام زانوی تلمذ زده باشن و فلان باشن و بهمان نباشن. حتی کسانی که نه شعر حافظ می خونن و نو موسیقی ایرانی اجرا می کنن اونقدر توی رودرواسی مخاطب هستن که خوسانسوری مزمن می گیرن. ولی این کاری که جمعی از گروه های موسیقی اخیر (عمدتاً گروه های زیر زمینی) و همچنین خواننده ی مورد بحث انجام داده اند در مقابل این رویکرد قرار می گیره. یعنی همون تقدس زدایی خودمون.
البته همونطور که همیشه یه عده هستن که منتظرن تا با هر کار جدیدی از بیخ و بن مخالفت کنن، یه عده هم هستن که برای هر کار جدیدی به صرف جدید بودنش از شوق و ذوق خودکشی می کنن. یه چنین واکنشی رو من در قبال کارهای نامجو هم دیدم، از نظر من بیشتر سنت شکنی ها علاوه بر اینکه بسیاری قیود دست و پا گیر رو کنار میزنن و افق های جدیدی باز می کنن، یه چیزایی رو هم از بین می برن (منظورم اینه که تو کارهای خودشون وجود نداره، وگرنه تو کارهای قبلی که از بین نمی ره). این قاعده در مورد نامجو هم صدق می کنه و اون خنده ای که گفتم اکثر شنوندگان مثلاً «زلف بر باد» بدون دیدن تصاویر میکنن ناشی از همین خرابی ببار آمده ی مذکور است (عجب جمله ای شد!).
فکر کنم بسه دیگه، زیادی نوشتم، حوصله ی خودم هم سر رفت...

میز گرد

2007-06-18T18:45:00.000+10:00

اولی: منتقدان هنری ما بهترین رفتار ممکن رو با فعالین حوزه هنری ما می کنن. چطور؟ وقتی برای یک مثلاً فیلم، تئاتر یا موسیقی هیچ نقدی ننویسی، بدترین رفتار ممکن رو باهاش کردی، از صد تا فحش و فضیحت هم بدتره. بنابراین وقتی منتقدین محل سگ هم به آثار بی ارزش این جماعت نمی ذاردن آدم دلش خنک می شه. حقشون رو می ذارن کف دستشون.

دومی: آخرش که چی؟ فعلاً که این مردم هستن که محل سگ به منتقدین نمی ذارن و بیشتر خریدار چرت و پرت های همین جماعت هستن. طبیعیه که تولید کنندگان این بازار مکاره هم منتقدین رو تخم خودشون حساب هم نکنن. میخوان نقد بنویسن، میخوان ننویسن. وجودشون تو این معادلات تعریف نشده است. مثلاً شهریار، اسی، شراره و صد تای دیگه از این خواننده ها همراه با طرفداراشون به من و تو و منتقد و جامعه ی هنری می خندن.

سومی: حالا اصلاً کی گفته هر چی منتقد بگه وحی منزله؟ شاید منتقدای ما رفتن تو باغ اراجیف؟ و مردم و هنرمندای بدبخت روابط سالم و تعریف شده ی خودشون رو به شکل تاریخیش برقرار کردن! شاید جامعه ی منتقدین راه خودشو گم کرده؟

چهارمی: من اصلاً به جامعه ای به نام جامعه ی منتقدین توی این مملکت معتقد نیستم، اینکه هر روز یا حتی یه روز در میون یه بابایی پیدا بشه محض تنوع و تفنن و اظهار وجود و اظهار فضل در مورد یکی یه چیزایی بلغور کنه و بعد هم دوباره بره سر زندگیش و دیگه هم پیداش نشه، که نشد جامعه منتقدین؟ کدوم تضارب آراء؟ کدوم خط فکری؟ کدوم گرایش؟ سبک؟ شما وقتی یه نقد مثلاً فیلم از یه بابای مثلاً فرانسوی می خونی، حتی اگه روی یه تکه بریده روزنامه باشه - که نه اسم منتقد رو بدونی و نه اسم نشریه رو – با خوندن نهایتاً سه جمله می فهمی این نقد کار کیه و مال کدوم نحله است و خلاصه از فلسفه و جهان بینی پشت نقد گرفته تا روبنایی ترین دستاوردهای این تفکر، مدون و منسجم، از تو آش ماست معلومه. حالا منتقدای ما چی؟

سفرنامه ی طنز شاملو .

2007-06-13T23:37:00.000+10:00

خیلی خیلی قدیما این فایل رو مهندس مهدی برام پخش کرد و من چون خوشم اومد گفتم برام فرمتش رو فشرده کن و بفرست تا بذارم رو وبلاگ و کرد و فرستاد (نه اون مهندس مهدی که داره میره کانادا، اون یکی که مدیر گروه مخابراته). خلاصه دستش درد نکنه، ولی از همون خیلی خیلی قدیما تا امروز، هر روز میگه پس فایل شاملو رو چرا نمی ذاری تو وبلاگت؟ ما هم اول برای عشق به فارسی و شاملو و طنز و این حرفا و دوم برای خاطر مهندس مهدی و جلوگیری از سرویس شدگی بیشتر کام خود این فایل رو از طرف ایشون به همه شما تقدیم می کنم. هر جای سفرنامه رو - به علت کیفیت پایین فایل – متوجه نشدید، کامنت بذارید تا آقا مهدی توضیح بدن. این شما و این هم شاملو و این هم مهدی:

shaamloo.rm

Hosted by eSnips

بازگشت ساز خاموش .

2007-06-13T23:18:00.000+10:00

نگاهی به نحوه ی اجرای برخی از گوشه های افشاری (مانند عراق و رهاب یا رهاوی) در سرود مهر شاهدی دیگر بر این مدعاست. در مورد این دو اثر باید اضافه کنم که همین بخش هایی که تکیه ی بیشتری بر چارچوب سنتی موسیقی دارند، برای من زیبایی و جذایت بیشتری دارند. برای مثال تصنیف هفت ضربی (4+3) «ای سلسله ی موی» و قطعه ی پنج ضربی (3+2) «رخس راز» و نیز گوشه های آوازی که از آنها نام بردم به نظرم منسجم تر و زیباتر آمدند. در مقابل با تصنیف «نیایش» که در آن دوباره همان نیروی محرک کارهای پیشین گروه دیده می شود (با شعری نو، آهنگی نو و آوازی نو) به سختی ارتباط برقرار کردم. در مورد این تصنیف لازم است توضیحی اضافه کنم: یکی از ویژگی هایی که به تصنیف ها و ترانه ها زیبایی می بخشد، روان بودن است. روان بودن یعنی اینکه شنونده احساس نکند آهنگ به زور به تن شعر پوشانده شده است. بعنوان نمونه ای از تصنیف ناهموار (ناروان) می توان به تصنیف «خاموشی» (آهنگ: حسین علیزاده، شعر سیاوش کسرایی با صدای شهرام ناظری) در مجموعه کارهای چاووش اشاره کرد. شاید بتوان بعنوان یک متریک برای ارزیابی میزان روان بودن یک آهنگ به «سادگی به خاطر سپردن» اشاره کرد. تلاش کنید تصنیف نیایش را به ذهن بسپارید و از بر بخوانید. چند بار باید گوش کنید تا بر سر زبانتان بیفتد؟ البته منهای انتهای تصنیف که ظرف چند ثانیه از گوشه ی عراق افشاری به اصفهان و سپس به دشتی و با استفاده از نت های متغیر در گام دشتی و آن پایان عجیب که شنونده را در انتظار انتشار «سرود مهر 2» به حالت تعلیق نگه می دارد.
در مورد علیزاده: نیز مطلبی قابل توجه وجود دارد؛ جمله های تار علیزاده در بسیاری از بخش های این دو اثر –مثلاً گوشه ی عراق (آواز افشاری، شعر عطار) در سرود مهر- جمله های بریده بریده و نامنسجمی است که برای من تداعی گر شخص الکنی است که در جمعی شروع به سخن گفتن می کند و گاه با شلوغ حرف زدن سعی در پنهان کردن آشفتگی جملات خود را دارد. ضمناً نقش علیزاده در گروه در این دو اثر بسیار نزدیک شده است به نقش یک نوازنده ی بیس در یک گروه راک و یا کنترباس در یک گروه جز. بودنش به چشم نمی آید ولی نبودنش غیرقابل تحمل است.

جمع بندی: تا اینجا هنوز نتیجه گیری ایرانی نکرده ام (نتیجه گیری ایرانی یعنی اینکه بگویی عالی بود یا فتضاح بود (1و0) و البته اگر خیلی فازی باشی یک نمره بین 0 تا 20 بدهی). و اما نتیجه:
در آثار ساز خاموش و سرود مهر بخش هایی از کار گرایش بیشتری به چارچوب سنتی موسیقی دارند و بخش هایی بدنبال تعمیم قالب و یا قالب شکنی. بخش های سنتی تر همان درخشش، انسجام، زیبایی و نوستالژی همیشگی کارهای سنتی شجریان را دارند. بعنوان نمونه گوشه ی دشتستانی در ساز خاموش که گویی نقطه ی کانونی غم و اندوه موسیقی ایرانی است و گویی شجریان هزاران سال است که تنها نواگر این نغمه های جانگداز است.
اما در مورد بخش های فراسنتی، به نظر من برخی از قسمت ها مانند تصنیف ساز خاموش زیباتر و برخی از قسمن ها مانند تصنیف نیایش ضعیف تر هستند. مهمترین دلایلی که به نظر من می رسد عبارتند از:
• توجه به ظرفیت های شعری: ساختمان شعر شفیعی کدکنی در تصنیف ساز خاموش بسیار مناسب فضای تصنیف می باشد، اما چنین چیزی در مورد شعر سهراب در تصنیف نیایش وجود ندارد.
• توجه به ظرفیت های گام موسیقی: مقام هایی مانند دشتی (تصنیف ساز خاموش)، اصفهان، و ماهور ظرفیت های بسیارر زیادی برای گسترش نغمه ها و نوآوری در گوشه ها و جمله بندی ها دارند. در صورتیکه برخی از مقام ها مانند افشاری (تصنیف نیایش) به نظر نمی رسد چنین ظرفیتی را دارا باشند.
باری: محمدرضا شجریان همواره برای ما استاد شجریان بزرگ خواهد بود، همانطور که باز هم (در بخش هایی از همین دو اثر آخر) کارهایی تکرار نشدنی، در نهایت زیبایی و پیچیدگی از او می شنویم، که فقط با صدای او می توان شنید.
و حسین علیزاده بزرگ، خالق آثاری چون ترکمن (تکنوازی سه تار – راست پنجگاه) و نینوا (ارکستر سازهای زهی و نی - نوا) و ده ها اثر ماندگار دیگر، همواره استاد علیزاده، حتی اگر در ساز خاموش کار جدیدی از او نبینیم.
و کیهان کلهر، خالق اثر یکتای «شب، سکوت، کویر»، بار دیگر نشانه ای از نبوغ موسیقی اش را نمایان می کند، کسی که فضای کار دو بزرگ موسیقی را تحت تأثیر خود قرار می دهد.
و همایون شجریان که طی مدتی بسیار کوتاه در عرصه ی آواز نیز همچون تنبک نوازی جایگاهی رفیع یافت، همپای بزرگان موسیقی.
همواره کارهای این بزرگان افتخاری است برای جامعه هنری ایران و منتی بی منتها بر سر متصدیان نه چندان متعهد این کشور.
پایندگی و دوام آنها آرزوی مدام ماست.

ساز خاموش: قسمت اول

2007-05-08T00:37:00.000+10:00

با نگاهی اجمالی به آثار منتشره و غیر منتشره محمدرضا شجریان، می توان کل آثار او را از نقطه نظر قالب کار (آواز و آهنگسازی) به دو دسته ی کارهای قبل و بعد از تشکیل گروه چهار نفری محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، کیهان کلهر و همایون شجریان تقسیم کرد. همه ی ما به یاد داریم دورانی را که محمدرضا شجریان با بسیاری از (تقریباً تمام) هنرمندان تراز اول و دوم (و حتی چندم) کشور برنامه های مشترک اجرا کرده بود و در این میان هیچ کار مشترکی با حسین علیزاده دیده نمی شد (بعنوان استثنای دوم می توان به جلال ذوالفنون نیز اشاره کرد)؛ و این امر بصورت علامت سوالی بزرگ در ذهن بسیاری از هنرمندان و هنردوستان باقی مانده بود. تا زمانیکه اولین کار مشترک این دو –که چندین دهه نام خود را بعنوان ابر مردان موسیقی ایرانی در ایران و جهان ثبت کرده بودند- به نام زمستان ارائه شد. به نظر من صرفنظر از تحلیل این کار از دیدگاه هنری و با معیارهای زیبایی شناسی می توان توصیفی فیزیک-مکانیکی نیز در مورد این پدیده ارائه کرد:
«برخورد دو جرم بسیار سنگین و بزرگ با سرعت زیاد»
نه تنها اهل فن، که هر مخاطبی می توانست براحتی تأثیر و تأثر این دو هنرمند را بر یکدیگر ملاحظه کند و مهمتر از این تأثیر متقابل، پارامتر سوم مسآله، یعنی وجود کیهان کلهر بود که بیشتر از آنکه تأثیر بپذیرد، بر آن دو تأثیر می گذاشت و بطرز شگفت آوری شاکله ی فضای زمستان را رقم زده بود. حس کلهر حتی در قطعات ساخت علیزاده بیشتر از حس خود علیزاده چشیده می شد و همایون شجریان، تازه نفس و پر طراوت پا به پای غول های موسیقی ایرانی از ابتدا تا انتها به ایفای نقش پرداخت. پرداختن به اثر «زمستان» با تمام ویژگیهای خاص خود (از جمله استفاده از اشعار اخوان به آن شکل نو با آن تحریرهای «برای اولین بار») خود مجالی دیگر می طلبد. اما از آنجا که نقطه ی عطفی در آثار شجریان (و موسیقی ایرانی) است که مسیر حرکت کارهای بعدی وی را مشخص می کند، اهمیت زیادی دارد.
ساز خاموش در آواز دشتی کاریست که در آن هیچ نوآوری از این گروه به چشم نمی خورد (به گوش نمی خورد!). اما این گروه طی کارهای قبلی خود، چرخش خود را کرده و اکنون نیز در آن مسیر جدید پس از چرخش به حرکت خود ادامه می دهد. استفاده از نوانس ها و تحریرهایی که در کارهای قبلی متولد شدند، دینامیک قطعات ضربی و آوازی به ارث رسیده از کارهای قبلی گروه،نحوه ی سؤال و جواب سازها (که دیگر با معیارهای موسیقی کلاسیک ایرانی اساساً سؤال و جواب بشمار نمی روند و شاید بتوان آن را هماوایی نامید) همگی حاکی همان حرکت پس از چرخش می باشند.
اما یک تفاوت بین دو کار اخیر و کارهای قبلی این گروه توجه من را به خود جلب می کند: «انتخاب گوشه های آوازی». بسیاری از گوشه هایی که در «ساز خاموش» خوانده شده (به رشته ی تحریر در آمده!) همان هایی هستند که در کلاس های آواز تدریس می شوند:
دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدایا با که این بازی توان کرد
(معمولاً با همین شعر هم درس داده می شود)
و لذا به نظر می رسد یک شتاب منفی (مثلاً ناشی از اصطکاک بین چرخهای این گروه و موسیقی کلاسیک!) در کار آنها وجود دارد که باعث پررنگ تر شدن عناصر سنتی موسیقی کلاسیک در این اثر شده است.

ادامه دارد...

غزلی از هوشیار انصاری

2007-05-07T20:50:00.000+10:00

شبم شبى كه تو باشى اگرچه تارترين
خرام خرم خورشيد را مدارترين
خزانِ خلوت تلخ ام اگرچه برفابرف
طلوع طلعتت اى سرخ گل بهارترين
به جاده اى كه سراپا همين تن است اى تو
سمند بى سر بى تاب را سوارترين
به پايكوبى اين شاخه هايِ عريانى
شبانه شانه ى من را تو برگ وبارترين
نَه ماه سايه ى بى سوى چاه سار، آرى
دهان گشوده به بلع ستاره سارترين
تو كوه سار خلود و مخافت و اين من
به ژرفناى ترين تو جويبارترين

منبع

Murphy's Laws: 1

2007-04-29T23:53:00.000+10:00

Smile, tomorrow is worse!

به جای دو کلمه خشک و خالی

2007-04-26T02:11:00.000+10:00

کلیه ی اشعار زیر رو و اصلاً مطلب رو بطور کامل تقدیم می کنم به علی فتح اللهی

لابد برای شم هم پیش آمده است که به دوستی زنگ بزنید و از آن طرف سیم پیام گیر یا پاسخگوی اتوماتیک برایتان یک قطعه موسیقی بنوازد یا شعری زمزمه کند. بین ایرانیان با ذوق هستند کسانی که به جای دو کلمه خشک خالی، عدم حضور خود را با کلام منظوم در تلفن اعلام می کنند.
یکی از همین جماعت از دوست خود ع.ی که شاعری طناز (یعنی طنز پرداز!) است درخواست کرده بود برایش یک دوبیتی بسازد تا روی دستگاه ضبط کند. ایشان هم ساخته اند:
شرمنده از آنم که نباشم به سرایم
تا با تو سلامی و علیکی بنمایم
گر لطف کنی نمره و پیغام گذاری
پاسخ دهم ای دوست به محضی که بیایم
اما کار به همین جا خاتمه پیدا نمی کند. درخواست دوست، راهنمای ذهن شاعر می شود که سری بزند به خانه شعرای پیشین و بیندیشد که اگر حافظ و خیام و فردوسی و دیگران در عصر Answering Machine زندگی می کردند چه کلامی روی این ماشین می گذاشتند.
و این است حاصل این تفرس:
در منزل حافظ:
رفته ام بیرون من از کاشانه خود، غم مخور
تا مگر بینم رخ جانانه خود، غم مخور
بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام
آن زمان کو باز گردد خانه خود، غم مخور
در منزل سعدی:
از آوای دل انگیز تو مستم
نباشم خانه و شرمنده استم
به پیغام تو خواهم گفت پاسخ
فلک گر فرصتی دادی به دستم
در منزل خیام:
این چرخ فلک عمر مرا داد به باد
ممنون توام که کرده ای از ما یاد
رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش
آیم چو به خانه، پاسخت خواهم داد
در منزل فردوسی:
نمی باشم امروز اندر سرای
که رسم ادب را بیارم به جای
به پیغامت ای دوست گویم جواب
چو فردا برآید بلند آفتاب
در منزل مولانا:
بهر سماع از خانه ام، رفتم برون رقصان شوم
شوری برانگیزم به پا، خندان شوم، شادان شوم
برگو به من پیغام خود، هم نمره و هم نام خود
فردا تو را پاسخ دهم، جان تو را قربان شوم
در منزل منوچهری دامغانی:
از شرم به رنگ باده باشد مویم
در خانه نباشم که سلامی گویم
بگذاری اگر پیام، پاسخ دهمت
زان پیش که همچو برف گردد مویم
در منزل باباطاهر عریان:
تلیفون کرده ای جانم فدایت
الهی مو به قربون صدایت
چو از صحرا بیایم، نازنینم
فرستم پاسخی از دل برایت

منبع: وبلاگ گروه نرم افزار دانشگاه صنعتی شریف

مهندسی نرم افزار

2007-04-22T05:59:00.000+10:00

تازگی ها شروع کردم به همکاری با یه وبلاگ با عنوان UML، که توش مطالب بدردبخوری در زمینه ی تحلیل و طراحی شیءگرا هست. این کار رو کردم فقط واسه اینکه هی بعضی ها نگن چرا این کامپیوتری ها همه چیز می نویسن الا مطلب کامپیوتری.
توضیح بیشتری نمی دم، همه چیز تو خود وبلاگ مشخصه.

چگونه بخوانم؟ چگونه ببینم؟

2007-04-13T18:26:00.000+10:00

یکی از بهترین تصمیماتی که گرفتم -و از زمانی که گرفتمش تا حالا هر روز محکم تر شده- اینه که بیشتر وقتی رو که برای دیدن فیلم و خوندن آثار ادبی در نظر می گیرم، صرف کارهای غیر ایرانی کنم. برای هر دوتاش مثال می زنم:
مثال اول (فیلم):
آخرین فیلم خارجی که دیدم (به لطف مهدی خان، یا مهدی جان معروف به Around Us) فیلم Talk to her بود که تا دو سه روز بعد از دیدن فیلم، هنوز لذت اون رو زیر پوستم حس می کردم. دستش درد نکنه که دو تا فیلم دیگه از همین کارگردان بهم داده تا ببینم.
آخرین فیلم های ایرانی که دیدم فیلم های خون بازی به کارگردانی رخشان بنی اعتماد (توی سینما) و آفساید به کارگردانی جعفر پناهی (توی خونه) بودند. دو تا از کارگردانان بزرگ سینمای نه چندان بزرگ ما. در مورد اولی که باید بگم تا دو سه روز وقتی یادم به وقتی که صرف دیدن فیلم کردم و پولی که بابت بلیط دادم می افتاد دچار همان احساس معروف تادسته می شدم. دومی هم انصافاً برای خالی نبودن عریضه بد نبود، هر چند که خیلی خندیدم، ولی این رو می شه گذاشت به حساب خوش خندگی من و البته اگه با یکی از دوستای بامزه تر از خودم (علی دهقانیان) می دیدم، خیلی بیشتر از این حرفا می خندیدم و به اتفاق، اعصاب حاضرین رو خرد می کردیم.
مثال دوم (ادبیات):
در حال حاضر مشغول خوندن دو کتاب «بچه های نیمه شب»[رمانی به ترجمه مهدی سحابی] و «بازنشستگی و داستان های دیگر»[ مجموعه داستان، اثر محمد محمدعلی] هستم. (البته خوبه، یعنی بد نیست، همیشه باید همین کار رو بکنم که تعادل برقرار بشه، اولی بهت حال میده برای پر کردن خلاء هنری و دومی حالتو می گیره برای جلوگیری از پر شدن ظرفیت هنری، یعنی یه وقت نترکی! (از مصدر ترکیدن لطفاً، نه از مصدر ترکمونیدن)) . البته به یکی دو سال اخیر هم که نگاه می کنم، تا جایی که حافظه ام یاری میده، همینطور بوده، به غیر از استثناهایی، آثار ایرانی فقط در بهترین حالَت، حالِت رو نمی گیرن. خلاصه یعنی تعطیل.
یافتن مثال های بیشتر را بعنوان تمرین به خواننده واگذار می کنیم.
نتیجه بحث: چقدر من کتاب می خونم! چقدر فیلم مبینم! من خیلی فرهیخته هستم!

What should we call the "Persian Gulf"?

2007-04-11T19:19:00.000+10:00

Proposed alternate names
... Some parties use terms like "The Gulf" or the "Arabo-Persian Gulf". After the Iranian Revolution of 1979 some people in Islamic groups suggested the use of "Islamic Gulf." The originator of the term Islamic Gulf is not known, while some people suggest that prominent figures of the early years of the Islamic republic including Ruhollah Khomeini, Mehdi Bazargan, and Sadegh Khalkhali may have supported the idea. The idea was quickly abandoned after Iran was invaded by its predominantly Muslim neighbor, Iraq. Possibly the most famous person who has used the term "Islamic Gulf" recently has been Osama bin Laden, who used the term as late as 1996.

To read the complete text click here.

به سبک زیر متن

2007-04-11T15:57:00.000+10:00

- می دونی مغز من مثل چی می مونه؟ کمد آقای ووپی توی کارتون تنسی تاکسیدو
- یعنی چی؟
- همه چی توش هست، شلوغ و بهم ریخته، و هر چی بخوای پیدا کنی باید یک ساعت بگردی
- آخه آقای ووپی هر دفه پیداش می کرد، ولی تو هیچوقت هیچی پیدا نمی کنی!

چگونه بخوانم؟ چگونه بنویسم؟

2007-04-07T22:55:00.000+10:00

معمولاً وقتی یک مطلبی می خونم (می شه تعمیمش داد و به جای کلمه ی متن کلمه ی اثر رو بکار برد) یکی از چهار حالت زیر برام پیش میاد:
1- پیچیدگی متن از فهم من بیش تره و لذا من چیزی دستگیرم نمیشه. پس در مورد این دسته خیلی چیزی ندارم که بگم.
2- پیچیدگی متن جوریه که در تیررس فهم من هم هست. معمولاً از ارتباط با این متون لذت می برم که میشه گفت بین اندازه ی لذت و میزان پیچیدگی یه جور رابطه وجود داره.
3- وقتی متن رو می خونم رد پای تلاش های (مذبوحانه ی) نویسنده (همون تلاش هایی که خودم هم حین نوشتن یه چیزی می کنم) رو توی اثر می بینم (بازم یادآوری می کنم که این اثر ممکنه یه قطعه موسیقی، شعر، نقاشی و متون غیرهنری هم باشه). از خوندن این متون خیلی لذت نمی برم.
4- ببخشید اشتباه شد! فکر کنم این مورد چهارمی همون سومیه. فقط شاید بشه این رو اضافه کرد که در مورد چهارم خالق بیچاره ی اثر و تلاش های مذبوحانه اش را از بالا دارم می بینم. یعنی خیلی پیش پا افتاده، یا خیلی سطح پایین یا ...
نکته 1: در ساده نوشتن (حذف تلاش خودآگاه برای ایجاد پیچیدگی)، یک نوع پیچیدگی طبیعی در اثر بوجود میاد.
نکته 2: اگه نکته 1 رو اضافه نکرده بودم مطلبم شبیه اون جوکی می شد که میگفت «اصولاً آدم ها رو میشه به سه دسته تقسیم کرد، دسته ی اول، دسته ی دوم و از همه مهمتر دسته ی سوم»

ققنوس

2007-04-04T20:27:00.000+10:00

در افسانه ها آمده است که ققنوس مرغی است خوشرنگ و خوش آواز که منقار او سیصدوشصت سوراخ دارد و بر کوه بلندی در مقابل باد نشیند و صداهای عجیب از منقار او برآید. گفته اند که هزار سال عمر کند و چون سال هزارم به سرآید عمرش به آخر رسد، آنگاه هیزم فراوانی گرد آورد و بر بالای آن نشیند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند، بدانگونه که آتش از بال او بجهد و در هیزم افتد و او در آتش خود بسوزد، و از خاکسترش تخمی حادث گردد و از آن ققنوسی دیگر پدید آید، گفته اند که او را جفت نیست و موسیقی را از آواز او دریافته اند.

ایران نیز چون آن مرغ شگفت بی همتا بارها در آتش خود سوخته و باز از خاکستر خویش زاییده شده...

برگرفته از متن نوشته شده در کنار نقش برجسته ققنوس در موزه خانه زینت الملک در شیراز

بچه های نیمه شب

2007-04-04T05:03:00.000+10:00

در نیمه شب پانزدهم اوت 1947 همزمان با اعلام استقلال هند، هزار و یک کودک بدنیا می آیند. لحظه ای اساطیری است، مردم در خیابانها هلهله می کنند و تولد اسطوره نوینی را جشن می گیرند. کشوری به دنیا آمده است که گر چه «پنج هزار سال تاریخ دارد، شطرنج را اختراع کرده و با پادشاهان دوره میانی مصر داد و ستد داشته است» با این همه کشور نوزادی است، نتیجه رویایی همگانی است که همه آن را خواسته و برایش جانفشانی کرده اند.

کودکانی که در ساعت اساطیری نیمه شب پانزده اوت زاییده شده اند، پدیده هایی جادویی اند، به هر کاری توانایند؛ می توانند پرواز کنند و در زمان پس و پیش بروند، ماهی ها را تکثیر کنند و در کویر خشک سبزه برویانند. کودکانی اند که در دوران تیرگی کالی یوگا، که با باور هندوها صدها هزار سال ادامه دارد، با روشنی امید به دنیا آمده اند.

...

هزارو یک کودک نیمه شب پانزدهم اوت همه آن چیزهایی هستند که هند کهن و نوزاد به آن تواناست. و ششصد میلیون هندی، در جشن سبز و زعفرانی شبه قاره، آغاز این توانایی ها را جشن می گیرد. اسطوره ی تازه ای زاده شده است که می تواند جای ششصد میلیون خدای هندی را بگیرد: اسطوره ی آزادی، که امید می رود سرنوشت بسته به جبر خدایان بیشمار را بشکند، در دل تیرگی هزاران ساله راه روشنی را بگشاید. و اسطوره ی توانایی، تا توده های درمانده ی تقدیر زده دوش خود را از سنگینی بار تاریخ بتکانند، افسون سنت را بشکنند و دیگر ششصد میلیون ذره غبار خاموش و فراموشکار نباشند.

اما بیدار شدن از خوابی پنج هزار ساله آسان نیست، ...

برگرفته از پیشگفتار کتاب بچه های نیمه شب به قلم مهدی سحابی

اشاره: رمان "بچه‌های نیمه‌شب" (چاپ سال 1981) به‌عنوان اولین اثر جدی نویسنده چند سال قبل از رمان جنجالی‌اش انتشار یافت و با استقبال بزرگی مواجه شد؛ جایزه‌ی "بوکرپرایز" را برایش به ارمغان آورد و کتابش به بیش از سی زبان، ترجمه و منتشر شد. در سال 1993، "بچه‌های نیمه‌شب" برنده‌ی جایزه‌ی "بوکر ِ بوکرها" و به‌عنوان بهترین کتابی که طی 25 سال اول جایزه‌ی بوکر این جایزه را کسب کرده است شناخته شد. در لیستی که انتشارات "رندم هاوس" امریکا در سال 1999 از صد رمان برتر قرن بیستم منتشر کرد، "بچه‌های نیمه‌شب" نیز در کنار رمان‌های بزرگ دنیا، ردیفی را به خود اختصاص داده.
مهدی سحابی، این کتاب و کتاب دیگر نویسنده به نام "شرم" را در سال‌های اول دهه‌ی شصت به‌فارسی ترجمه و توسط نشر تندر منتشر کرد. در سال 1364، ترجمه‌ی "بچه‌های نیمه‌شب" برنده‌ی جایزه‌ی بهترین رمان خارجی شد و مترجم کتاب، از دولت ایران (فکر کنم از دست رئیس جمهور وقت) جایزه گرفت.

فرمالیسم

2007-03-17T19:17:00.000+11:00

سلامی چو بوی خوش آشنایی!
امیدوارم این غیبت های طولانی من باعث خوشحالی دوستان نشده باشد، بهرحال...
این علی دهقانیان که خیلی هم کارش درسته رو مطلب قبلی من کامنت قشنگی گذاشته:
فسانه گشت در عالم حدیث عرض الحال
بدین تکاندن قالب چو خرسک بی بال
این شعر (و البته به شیراز آمدن علی و دیدار ما) باعث شد ما هم طبعمون به اصطلاح شکوفا بشه و دو تا شعر فرمالیستی عرض کنیم. تقدیم به دوستداران ادبیات منظوم:

مفردات

به به ای دوست که له له زنم و چه چه تو
عقل و هوش و دل و دین و سر و جانم ببرد
(بلبل شیرازی)

دوبیتی

پشیمونم، پشیمونم مو، ای دوست
بود دستت به تنبون مو، ای دوست

دوصد محنت، هزاران فحش، صد آه

چه می خواهی تو از جون مو، ای دوست
(باباطاهر ملبّس)

وبلاگ تکانی تمام شد

2007-03-07T23:02:00.001+11:00

خط اول میره سمت چپ!
از خط دوم به بعد دیگه راست چین میشه.
نمی فهمم چرا. اینم نتیجه ی وبلاگ تکانی در شرایطی که بال نداشته باشی!
همین.

در حال وبلاگ تکانی

2007-03-07T15:57:00.000+11:00

لطفاً چند ساعت بعد مراجعه فرمائید، فعلاً در حال وبلاگ تکانی هستیم
با تشکر
میزبان

جفری اولمن

2007-02-18T01:14:00.000+11:00

Question: Why did the CIA depose Mossadegh in 1953?

Answer: As I understand it, Mossadegh nationalized the oil resources that had been developed by US and other Western oil companies. It is an interesting question whether natural resources should belong to the people who accidentally built homes on top of it, or to the people whose technology made it possible to extract those resources. I suspect that in 1953 the answer was clearly the latter, but as time went on, political philosophy went toward the former. Thus, seeing the events of 1953 through modern eyes, it looks different from what it was in its time. Regardless, if a country wants to import technology, as every developing nation should, it has to acknowledge the rule of law and respect its agreements with the companies that supply the technology. The penalty for not doing so is that the country will not have access to technology, and it appears that Iran is suffering from exactly that problem today.

جفری اولمن استاد معروف دانشکده‌ی علم کامپیوتر دانشگاه استنفورد و مولف کتاب‌های متعددی در این رشته‌ در این صفحه به تعدادی از سوالات اغلب سیاسی‌ای که از ایرانیان از طریق ایمیل دریافت کرده جواب داده است.

دونا دونا

2007-02-13T19:09:00.000+11:00

این آهنگ رو خیلی دوست دارم. یکی از آثار فوق العاده Joan Baez از آلبوم Best Hits در سال 2002.

On a waggon bound for market
there`s a calf with a mournful eye.
High above him there`s a swallow,
winging swiftly through the sky.
How the winds are laughing,
they laugh with all their might.
Laugh and laugh the whole day through,
and half the summer`s night.
Donna, Donna, Donna, Donna;
Donna, Donna, Donna, Don.
Donna, Donna, Donna, Donna;
Donna, Donna, Donna, Don.
"Stop complaining!“ said the farmer,
Who told you a calf to be ?
Why don`t you have wings to fly with,
like the swallow so proud and free?“ + Chorus
Calves are easily bound and slaughtered,
never knowing the reason why.
But whoever treasures freedom,
like the swallow has learned to fly. + Chorus

اگر خواستید بیشتر در مورد Joan Baez بدونید آدرس های زیر رو دنبال کنید:
http://en.wikipedia.org/wiki/Joan_Baez
http://www.joan-baez.com

متن این ترانه رو از آدرس زیر برداشتم:

http://www.mp3lyrics.org/j/joan-baez/donna/

جنبش دانشجویی 5

2007-01-28T06:09:00.000+11:00

سلام استاد
من نورلله ... هستم دانشجوی ترم آخر وبرای دومین بار است که درس مهندسی نرم افزار 2 با شما می گیرم که در ترم قبل نمره نیاوردم
یک خواهشی که از شما داشتم این است که اگر لطف کنید یک نمره پاسی به من بدهیدتا درسمان تمام شود ممنون
می شوم
با تشکر از شما استاد محترم

جنبش دانشجویی 4

2007-01-28T06:01:00.000+11:00

mozoo e proje:systeme narmafzare entekhab vahede aamuzeshkadeye fannie dokhtaran
azaaye gorroh:
sara ...
samira ...
maryam ...
neda ...
razie ...

zemne arze salam o khaste nabashid khedmate shoma ostade gerami.dar peye hadeseye taasofbare foate madare khanome ... ,zemne inke kolieye mabahese piade sazi o tahlil o tarahie proje bar roye harde labtabe ishan bood va ishan dar darab be sar mibordand,moteasefane tahvile proje dar moede mogharar va dar sare jalaseye emtehan maghdoor nashod.teye sohbati ke dar in mored ba shoma dashtim gharar shod aamade shodeye an rase saate 2 dar aamoozeshgahe pasargad taghdime shoma gardad.moteasefane kami ba takhir(dar hodoode 5 daghighe)residim ke shoma tashrif nadashtid.be hamin ellat dishab mabahese tahlil o tarahi ra be surate attach baratun ersal kardim.ba vojoode talashe faravan bana be dalayele naa mallom file havie piade sazie proje attach nemishod.be hamin manzoor emrooz be vasyleye systemi mojahaz be systeme adsl baratun ersalesh kardim.omid ast sharayete vizheye pish aamade ra made nazar gharar dade,az altafe khod bahreman gardanid.
ghablan az hamkarie samimanetan sepasgozarim.....
ba tashakor....
sara ...

جنبش دانشجویی 3

2007-01-28T05:50:00.000+11:00

سومین ایمیل یک دانشجوی کنه:

salam.
hamin alan nomreye projeye khodam va aghaye ... ro az aghaye ... porsidam.
mamnoon.
1?
aghaye pirnia fekr namikonid ye khorde nomreye vahshatnakie?
aghaye ... gereftan 6....(projeye MA)
fekr mikonam bishtarin hadde nomre bashe.
aghaye pirnia man be shoma goftam ke che moshkeli daram.
mani ke namitoonam biam sare kelas, hatta namitoonam beram biroon, invar oonvar va karamo daram be sakhti anjam midam, mani ke baraye tamamie emtahanam monshi gereftam, baz ham mitonestam va bayad oon rooz onja basham?
hatta ba vojode inke name gozashtam toye daftare bakhsh?
hatta ba vojode inke karamo anjam dadam.(proje)
1?
vaghti namitoonestam biam va ajezan azatoon darkhast kardam har soali darin be man begin ta begam daghighan az kojaye barname va chio dare moshakhas mikone.
man dige bayad chikar konam?
tamame rahhaye momken ro poshte sar gozashtam, ta alan 1 ro bebinam???
pishe sadta doctor boro, bia, akharesh hichi....
taze man karam ro, anjam dadam.....
man intoor naboode ke nakham biam ya betarsam ya balad nabasham ke nakham biam. vagarne namigoftam azam beporsid.
aghaye pirnia man fekr kardam avale term tonestam ghaane konam ke vaghean marizam.

risho gheychi daste khodetoon.
ajezane (dar nahayate, chi begam, eltemas) baraye kari ke dorost anjam dadam vali be khatere moshkelat natonestam dar tahvilesh basham gheychi ro roye gardanam nazarid.
ma baraye oon proje zahmat keshidim. shayad kami kam lotfi bashe ke aslan nomre'ee dar nazar nagirin barash.
man 3ta name baraye shoma zadam, baz ham manande baghie emailha montazere javabe shoma hastam,
ma harkari ke lazem bashe mikonim, omidvaram ke shoma ham ha'le man va aghaye ... ro dark konin.
age mikhastam dorogh begam projeye ye nafare dige ro be name khodam mikardam va oon rooz be zahmatam ke shode bashe ba name jaali khodam ro miresoondam(yeki be jaye khodam).
vali ehsas kardam ke tafhim kardam avale term daram chi migam.

shad, movafagh va pirooz bashid.

--
Massood ...

جنبش دانشجویی 2

2007-01-28T05:11:00.000+11:00

قبل از اینکه این مطلب رو بیارم چند تا نکته رو متذکر بشم:
1- هر جا نام خانوادگی تو متن بوده بجاش نقطه چین گذاشتم، بهرحال ما هم یه چیزایی رو رعایت می کنیم.
2- پیشاپیش همه چیز رو قویاً تکذیب می کنم و خاطر نشان می کنم که من حتی اسم این خانم نویسنده ی محترمه ی ایمیل رو به سختی به یاد آوردم، این که ایشون نوشته اند: «شما کاملاً در جریان مشکلات خانوادگی من هستید» دروغ محضه و خواهش می کنم سوء برداشت نشه!
3- بنده به ضرص قاطع عرض می کنم که مشکلات این جماعت از همه ما کمتر و وضعشان از همه ما بهتر است، لذا استدعا دارم که یک کلمه اش را باور نفرمایید.
و اما متن ایمیل:

salam jenab pirniya ostad aziz va delsoz
nemidonam shayad bavar nakonid vali man vaghean sharmandeam ke dobare
ba ferestadane in maile mozaheme vaghteton misham vali khob chikar konam ke beyne tamame ostadhaye daneshgah faghet hes mikonam ke shoma vaghean mesle baradarm hastid
va bekhatere hamin etemad be khodam in jorato dadam ta moshkelate zendegimo bahaton darmeyon bezaram, nabekhatere tavaghoie balke bekhatere ehsase khaharanam nesbat be shoma va tamame in ehsas bekhatere akhlagh khob va manteghiye shomast ke na tanha man
balke hameye bacheha hamin ehsasro nesbat be shoma daran kholase inke midonam shoma az moshkelate khonevadegiye man ba khabarid
hatman yadeton hast ke in term, term akhare man bod va age khoda bekhad fareghol tahsil misham albate man faghat 2term dar khedmate shoma bodam yadeton hast ke ghablesh daneshjoye najafabad bodam
onja be yari khoda movafagh bodam ama in 2term ke omadam inja bekhatere moshkelate khonevade ofte tahsili peyda kardam va moteasefane moadelam kheyli omad pain be tanha kasi ham ke mitonam begam shoma hastid
chon faghat shoma az vaze zendegiye man khabar darid, in term hamash kholase shod to perojeie ke bayad tahvil midadim, dost dashtim bishtar dar khedmateton bashim va az etelaat elmiye ghaniton bahre bebarim ke moteasefane ghesmat nashod az babate perojeha ham ke man va khanome ..., ... va ... toye yek goroh bodim ama khoda shahede ke tamame bare peroje roye doshe man va khanome ... bod, ke nemidonam zahmathaye ma tonest ontor ke shayeaste bod rezayate shomaro jalb kone ya na!!agar faghat shoma lotf mikardid 1bare dige bar man mennat mizashtid va nomreye khobi az darse narmafzare2 be man midadid ke moadele mano bala bebare va betonam kare monaseb peyda konam ke komak kharje pedaram va khaharo baradaraye kochikam basham lotfe bozorgi dar haghe man va khonevadam mikardid
shoma behtar az harkas midonid ke moadele pain tamame zahamate 4sale 1daneshjoro be hadar mide. makhsosan man ke vaghean zahmat keshidam amma inja omadan bekhatere komak
be khonevade ayande khodamo kharab kard albate ino midonam ke hich chiz az cheshme khoda
dor nemimone.dar zemn khatereye khobiro ke az shoma darin 2term dashtam hich vaght az yad nemibaram. lotfe shomaro ham hichvaght faramosh nemikonam va omidvaram be haghe hamin mah va shabhaye aziz hamontor ke shoma delsozane be hale moshkelate daneshjoaton komak mikonid khoda ham shomaro dar residan be ahdafe ghashang va motealiton yari kone va masire zendegi vase khodeton va khonevadaton hamish saf va hamvar bashe.
movafagh , pirouz va sarboland bashid
. elham ... .

زیرخاکی

2007-01-28T01:50:00.000+11:00

چند تا عکس زیر خاکی خیلی گرانبها پیدا کردم متعلق به یکی از بانوان نوازنده سه تار دوره ی قاجار (فکر کنم دوره ی ناصری). عکس های اول و دوم حین مشق ساز و عکس های سوم و چهارم به ترتیب پیش از مشق و پس از مشق ساز گرفته شده اند.

موسیقی

2007-01-26T02:56:00.000+11:00

چند وقته که حسابی تمرین سه تار می کنم و حسابی لذت می برم. الان در راه رسیدن به دوران طلایی سال های 75 و 76 هستم! به ذهنم رسید بخش هایی از ساز زدنم رو که دوست دارم بقیه هم بشنون، ضبط کنم و آپلود کنم. یا شاید اگه آهنگی ساختم، یا از یه آهنگی خوشم اومد آپ کنم. دنبال یه voice blogger می گشتم که یه سایتی پیدا کردم که همه چیز میشه روش آپلود کرد. منم سریع دست بکار شدم. این دفعه سه تا مطلب پست می کنم. تا بعد چی بشه.
ضمناً می خوام اگه بشه بخش آهنگ های درخواستی هم راه بندازم. بنابراین از همین الان اگه چیزی به ذهنتون می رسه که من می تونم با سه تار اجرا کنم کامنت بذارین تا با کمال افتخار تقدیم کنم.

یک عکس از نت قطعه ی بلوچی:

------------------------------------------------------------------------------------------------------
اجرای قطعه ی بلوچی اثر سهیل ذوالفنون در دستگاه راست پنجگاه:

(اگه با استفاده از player بالا نتونستید پخش کنید، اصل فایل رو می تونید از اینجا بردارید ؛ حجم 1 مگابایت)
------------------------------------------------------------------------------------------------------

اجرای تصنیف لی لی حوضک اثر ؟؟؟ (از ترانه های اجرا شده با صدای گیتی) در آواز افشاری:

------------------------------------------------------------------------------------------------------

متن تصنیف لی لی حوضک

نکنم اگر چاره ی دل هر جایی را
نتوانم و تن ندهم رسوایی را جانم
نتوانم و تن ندهم رسوایی را
چه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیند
نبود جز این فایده یی بینایی را جانم
نبود جز این فایده یی بینایی را
لی لی لی لی لی لی و لی لی و لی لی و لی لی حوضک
جوجو اومد آب بخوره و افتاد تو حوضک
به به به به یار من قشنگه
به به به به که چه شوخ و شنگه

همه شب من اختر شمرم کی گردد صبح
مه من چه دانی تو غم تنهایی را جانم
مه من چه دانی تو غم تنهایی را
ملت ار بداند ثمر آزادی را
برکند ز بن ریشه ی استبدادی را جانم
برکند ز بن ریشه ی استبدادی را
لی لی لی لی لی لی و لی لی و لی لی و لی لی حوضک
جوجو اومد آب بخوره و افتاد توی حوضک
به به به به یار من قشنگه
به به به به که چه شوخ و شنگه

جنبش دانشجویی!

2007-01-23T18:15:00.000+11:00

چند روزه که آوار برگه های امتحانی رو سرم خراب شده، همزمان کامپيوترم هم خراب شده بود. ولی خبر خوشی که برای خودم دارم اینه که RAM کامپيوتر رو دو برابر کردم، یه ويندوز هم زدم تو رگش؛ شده عین بنز! (ببخشید اینجوری حرف می زنم، فکر کنم دچار یه نوع ارتقاء فرهنگی شدم؛ ارتقاء همونه که از ارتحال و اسهال هم بدتره). بگذریم...
اون کاری که گفته بودم می خوام انجام بدم، آزمایشش تقریباً موفقیت آمیز بود و قول میدم (به خودم) که توی پست بعدی، یا بعدیش آپ کنم. اما فعلاً یه چیز با مزه تر براتون دارم، یک رهاورد از ساحت دانشگاه! یه ایمیل که دیروز بدستم رسید:

ba arze salam va khaste nabashid khedmate ostade geranghadr jenab aghaye pirnia
az tarafe jame az daneshjoyani ke ba shoma darse systemhaye khebreh daran
ostad agar be onhay ke proje ya erae dadan nomrehe paeentar az 16 bedin mikoshimeton
age kamtar bedin ye dafe didin ye roz sobh ke zire pole aber piade baad az zirgozare sanaye istadin ye dafe ye mashin ba soraate 120 az roton rad shod
ya to jadehe sadra jolo serviseton ro migirim mikonimeton hala bebinin baad filemton ro dar sarasare keshvar pakhsh mikonim . hata age be hame ma 20 bedin hichki nemige chera dadin pas khodeton ro to darde sar nandazin

دقت کنید که تمام ضمیرها رو برای من بصورت جمع بکار برده؛ ایمیل های دیگه ای هم به دستم می رسه، یا نامه هایی که بچه ها روی برگه ی امتحان می نویسن، اگه موافق باشین از اونها هم پست می کنم تا بفهمید که ماها اصلاً هیچ شباهتی به دانشجو نداشتیم!

تضاد

2007-01-07T06:09:00.000+11:00

متضاد کلمات زیر رو سریع حدس بزنید:
ساعت =! (؟)
نقاشی =! (؟)
خورشید =! (؟)
به نظر میاد بعضی کلمات اصلاً متضاد ندارند. شاید بشه اسم این ها رو «کلمات خنثی» گذاشت.
حالا متضاد این ها:
آسمان =! (زمین)
گل =! (خار)
انسان =! (حیوان)
این ها البته متضاد واقعی نیستند. بنابراین بعضی کلمات متضاد مجازی دارند. مثلاً شاید بشه گفت «کلمات شبه دوقطبی»
حالا این ها:
زود =! دیر
کم =! زیاد
خوشکل =! زشت
این ها هر کدوم یک متضاد داشتند. اسمشون میشه «کلمات دوقطبی»
آخرین دسته رو هم حدس بزنید:
راست، زیر، خار، ...
این کلمه ها هر کدوم چند تا متضاد دارند. مثلاً متضادهای راست عبارتند از:
(راست و چپ)، (راست و دروغ)، (راست و کج)، (راست و خم)
یا در مورد زیر:
(زیر و بالا)، (زیر و رو)، (زیر و بم)
و مورد آخری که البته فکر کنم قضیه اش یه کمی با بالایی ها متفاوت باشه:
(خار و گل)، (خار و عزیز)
به اینا هم میشه گفت «کلمات چند قطبی» .شما کلمات دیگری که چند قطبی باشند سراغ دارین؟

اعتراف

2007-01-02T06:51:00.000+11:00

ما که اصلاً فلسفه ی وبلاگمون اعترافه. عرض حال! با این وجود پنج تا از اوناییش که زشت نیست بگم:
1- تا اول دوم ابتدایی شب ادراری داشتم
2- بچه که بودم کله ام خیلی گنده بود، اونقدر که همیشه سرم به در و دیوار می خورد و در حال گریه کردن بودم
3- وقتی خجالت میکشم (حتی اگه خیلی کم باشه) فجیع سرخ میشم. در واقع بعضی وقتا دوست دارم واسه طرف مقابل توضیح بدم که ببین، اونقدر که الان سرخ شده ام خجالت نکشیدم
4- تعداد عشق های موفق و ناموفقی که داشتم تقریباً برابر با خانم هایی است که ملاقات کردم. [پاورقی: از دخترای خوشکل خیلی خوشم میاد (حتی اگه خیلی کم خوشکل باشه). البته این قضیه شامل زن ها، پیرزن ها، خوشکل، معمولی و حتی زشت و همچنن سایر موجودات مونث (ترجیحاً مونث) هم میشه.]
5- مدرسه که می رفتم یکی از کارهای مورد علاقه ام این بود که برم پشت بلندگو اذان بگم. اللــــــــــــــــــــــــــــــــه اکبــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر اللــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه اکبر
خوب شد؟ بی آبرومون کردین، راحت شدین؟
من یه بازی بهتر سراغ دارم، یه بازی که علی هم حتماً توش شرکت می کنه! هر کسی پنج تا راز از پنج نفر از دوستاش رو کنه. من در مورد خیلی ها یه چیزایی دارم که بگم. اسمش هم میذاریم: استعراف! چطوره؟
من هم به نوبه ی خود از شیلا ، فرناز ، یاسمن ، جیران و سارینا دعوت می کنم بیان تو. دم در بده.

شغل دوم

2007-01-01T06:43:00.000+11:00

دو روز در هفته هم میرم مجتمع آموزش عالی پاسارگاد. برای بچه ها کاردانی به کارشناسی مهندسی نرم افزار میگم. بعضی از این بچه ها بعضی وقتا میان میگن من فلان دانشگاه هم قبول شدم برم اونجا یا وایسم همینجا؟
چند وقت پیش یه دختری اومد گفت: "من امسال هم اینجا قبول شدم هم یاسوج. اینجا غیرانتفاعیه ولی اونجا دولتیه. در عوض اینجا پیش خونوادم هستم ولی اگه بخوام برم اونجا 19 ساعت تو راه هستم. ولی چون کاردانی اقلید بودم خیلی برام سخت نیست پیش خوانوادم نباشم و ..." و کلی توضیحات داد. من بهش گفتم همینطور که خودت گفتی این مساله ی بهینه سازی چند هدفی با کلی پارامتر و کلی معادله است. بهترین کسی که میتونه حلش کنه خودتی. باید تمام جوانب رو در نظر بگیری و راهی رو انتخاب کنی که بیشترین سود رو داشته باشی. دیدم داره هاج و واج نگام میکنه. بعد گفت :"یعنی برم اونجا یا بمونم اینجا؟". گفتم خودت چی دوست داری؟ بازم تمام توضیحات قبلی رو تکرار کرد. منم جوابم رو تکرار کردم. بعد افتادیم تو حلقه. بعد دهنم کف کرد. آخرش گفتم عزیزم همیشه استخاره بهترین جواب رو به آدم میده. برو استخاره کن هر چی اومد شک نکن. اگه بدونین چقدر خوشحال شد. کلی تشکر کرد و از در رفت بیرون.
چند روز بعد یکی از پسرا اومد همین سوال رو پرسید. گفتم نظر خونوادت چیه؟ گفت اونا هم چیزی نمی دونن. خواستم براش همون مساله ی بهینه سازی رو توضیح بدم یهو یه چیزی خورد تو سرم. منم با طمأنینه گفتم استخاره کن پسرم. اونم خوشحال شد و رفت.
دیگه هر کی میاد این سوال رو میپرسه بدون معطلی بهش میگم استخاره. حالا دیگه تصمیم گرفتم یه قرآن با خودم ببرم، خودم براشون استخاره کنم.
حالا اینا رو گفتم که چی؟ اینا مقدمه ای بود برای تبلیغ شغل جدیدم. اگه خودتون یا احیاناً کسی از آشناهاتون برای تصمیم گیری در مورد مساله ی خیلی مهمی شک داشتین سریع یه ایمیل بهم بزنین تا براتون استخاره بگیرم. با وضو و نیت پاک ایمیل بزنین. انشالله که جواب واقعیتون رو میگیرین. یا علی.

ماجرای آدم شدن من

2006-12-20T21:51:00.000+11:00

به کله مون خطور کرد ماشین بخریم. چون یه کمی وضع مالی بهتر شده بود و می تونستیم قسط جدید بدیم. گفتیم یه 10 میلیون وام می گیریم و یه ماشین خوب می خریم. پارتی خوب هم که داریم واسه وام. فردا بهش می گیم، پس فردا پول ها رو می گیریم و پسین فردا ماشین رو! دو هفته طول کشید تا پارتیه اومد با هم بریم بانک. بعد تو بانک آب پاکی ریختن رو سرمون. نقش پارتیه فقط این بود که بجای این که محل خر بهمون نذارن، بریم محترمانه بشینیم پیش رئیس و محل بهمون بذارن.
پارتیه گفت حالا وام خرید کالا (فکر کنم این وام معرف حضور همه ی دوستان باشه) براتون می گیرم. گفتم خبرت می کنیم. فید اوت...
...فید این. یکی از اقوام گفت بابا بانک نزدیک خونه ی ما ماشین قسطی میده، اگر هم ماشین رو نخواستین خودش میخره، وام خرید خودرو هم میده، سریع برین (بروید) اونجا اقدام کنین. یهو خوشحال شدم، دوربین شروع به کرین آپ کرد و تصویر لانگ شات من همینطور کوچکتر می شد، صدای ارکستر سازهای برنجی شروع پرشکوه قطعه ی "ایر" اثر باخ رو می نواخت. تنها موجود زنده ی شات من بودم که در مرکز صحنه داشتم دور خودم می چرخیدم. چقدر باید خر باشی که در آستانه ی 30 سالگی چنین حرف مزخرفی رو باور کنی! ولی خوب کاریش نمی شه کرد. رفتیم همون بانک نزدیک خونه ی فامیله (اون سر شهره). بهش گفتم همچین چیزی شنیدم. یه نگاهی به سر تا پام انداخت، هر چی زور زدم نفهمیدم نگاه تمسخر بود یا تحیر. گفت همچین چیزی نیست، حالا برو شعبه ی فلان ببین اونجا شاید 2 میلیون بهت وام بدن. رفتم شعبه فلان گفتم 2 میلیون وام میدین؟ گفت نه. گفتم برم کجا؟ گفت برو شعبه بهمان. شعبه ی بهمان هم همینطور. آدرس یه جای دیگه رو داد. افتادم تو لینک لیست.هی شعبه ها به خونه نزدیک تر می شدن. رسیدم به خیابون خودمون! آدرس بعدی سر کوچه مون بود!! باورتون نمیشه رفتم اونجا و بهم آدرس یه جایی رو داد که پشتش چسبیده بود به پشت خونه ی ما!!! رفتم اونجا. صندوق قرض الحسنه ثامن الائمه. یه پیرمردی با ریش سفید و چهره ی نورانی اونجا بود که قضیه رو بهش گفتم. گفت: می دونی ثامن الائمه کیه؟ گفتم: قربونش برم اما رضا بود. نه؟ گفت: اسم خودت چیه؟ گفتم: رضا. گفت: آدرس کجا رو بهت دادن؟ گفتم: اینجا. گفت: نه آدرس پشت اینجا رو بهت دادن. گفتم: پشت اینجا که خونه ی خودمه! گفت: درسته، گنج واقعی تو خونه ی خودته. برو اونجا. البته ما هم وام میدیم. ولی باید 1 میلیون بریزی به حساب و 6 ماه بعد شاید بهت دو میلیون بدیم. ولی گنج خودت خیلی بهتره. گنج خودت تو خونته! برو تو خونه ات و راحت بشین و دفعه دیگه هم از این غلط ها نکن. چرا آدم نمی شی تو؟ ملخ!

جواد برفی

2006-12-17T18:27:00.000+11:00

کلی حال کردم. امروز شیراز برف خیلی سنگینی اومد. اول از همه از خود برفه کیف کردم. دوم از همه راننده ای که اومده بود دنبالم حسابی ترسیده بود. تا سر صدرا رفتیم و بعد گفت من می ترسم تو این جاده بریم، اگه بریم گیر میفتیم و این حرفا. خلاصه ما رو برگردوند خونه. منم از خونه زنگ زدم دانشگاه و اونا هم گفتن اصلا تعطیله. منم گفتم هورااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
امروز یه ناهار داغ تو خونه می خورم. یه لیوان چای داغ می گیری دستت و میری پشت پنجره. بخار پشت شیشه رو با دستت پاک می کنی. چیکا رکنیم دیگه ما برف ندیده ایم. جواد جنوبی!

من کی آدم میشم؟

2006-12-11T06:33:00.000+11:00

چند شب پیش یکی از دوستام دو تا دعوتنامه بهم داد برای یه کنسرت موسیقی. یه دونوازی فلوت و پیانو توسط دو نوازنده ی اتریشی در تالار حافظ. من و بهار هم طبق معمول با چند دقیقه تاخیر رسیدیم و رفتیم و نشستیم و شروع شد ...
از میکروفن استفاده نمی کنن، اگه جمعیت ساکت ساکت باشن، صدا کاملاً واضحه. عجب چیزیه این نوازنده ی فلوت، چقدر مسلط و راحت پاساژهای پیچیده و فوق العاده سریع رو اجرا می کنه...،
قطعه ی بعد: صدای ساز فلوت خودش لطافت خالصه، این نوازنده هم چقدر با ناز و کرشمه و با احساس و نرم اجرا می کنه...،
دقیقاً پشت سرمون دو تا دختر و یه پسر بلند بلند شروع به حرف زدن می کنن: "-اگه منم گیتارم رو می آوردم الان حالشون رو می گرفتم. –اِه خوب حالا برو پیانو بزن –نه پیانو واسه من افت داره ". منم هی بر میگردم نگاشون می کنم شاید خجالت بکشن، ولی انگار از لج من هی بلند تر حرف می زنن.
یهو صدای موسیقی تکنوی خیلی بلندی تو سرم شروع به کوبیدن می کنه!!! چند تا ردیف عقب تر یه مردی سریع پا میشه و هی بلند بلند میگه: "الو، الو، کاری داری؟" همه نگاش می کنن، بعضی ها بلند بلند میگن هییییس، هیششش. یکی از همون دخترای پشت سرم بلند می گه یکی پاشه بزنه تو دهنش، من در گوشم رو میگیرم...
تو وقت تنفس جامون رو عوض می کنیم. می ریم طبقه ی پایین. نزدیک ردیفای اول، اینجا حتماً علاقمندترن، مطمئناً اینا دیگه از زور بی جایی نیومدن کنسرت. حتماً فرق کنسرت رو با فوتبال می دونن...
اجرای بخش دوم بعد از تنفس شروع می شه. اواسط اجرا دختر پشت سریم میگه از صدای فلوت خسته شدم. من با خودم میگم از قبل که مشخص بود این اجرای فلوت و پیانوست. مگر با فلوت بغیر از اینکه صدای فلوت دربیاری چیکار میشه کرد؟ ذهنم به جایی نمی رسه...
اجرا تموم می شه. بعد از تشکر و خداحافظی از دوستمون، میریم که بریم خونه. یه کم پیاده روی می کنیم. بعد سوار یه ماشین می شیم: "دربست"! تو ماشین طبق معمول نوار روشنه. خواننده اش صدتا تی پا زده تو ... یساری و مقامی و قادری. سه چهار تا ترانه با مضامینی شبیه : "حیف از اون حلقه ی طلایی که بهت داده بودم" یا "حیفت نمیاد منو میخوای ول کنی و بری" پخش می شه. آخرین ترانه ای که می شنویم و بعدش پیاده می شیم مضمونی شبیه این داره که "ای جوون مردم عصیان زده رو سرمشق خودت قرار نده و ریه هات رو دود زده نکن". بیت اصلیش این بود:
"اگه حرف منو تو درک می کردی
با اشتیاق سیگارو ترک می کردی"
الان هر چی فکر میکنم یادم نمیاد اون قطعه ای که اون نوازنده ی پدر مرده ی فلوت اجرا کرد و من خیلی لذت بردم چی بود و مال کی بود...

پاورقی: از بکار بردن کلمات تی پا و ... متاسفم. فرهنگ استادیوم ورزشی و سالن کنسرت همینه دیگه!

کم حرفی

2006-11-24T04:33:00.000+11:00

تقدیم به ناصر فرزین فر

پدر بزرگم هميشه می گفت: «قديم ها خيلی چيزها فرق می کرد. می گفت الآن هر کسی موقع صحبت کردن از هر حرفی هر چقدر بخواهد استفاده می کند، کلمات را براحتی بکار می برد، نه جمله های پرسشی، نه جمله های خبری و نه حتی شبه جمله ها، هيچ محدوديتی ندارند. اما زمان کودکی من هر کسی برای استفاده از حروف الفبا سهميه داشت: سهميه ی کارمندان از حروف صدادار هر کدام 700 تا در روز و حروف بی صدا سيصدتا. مديران ادارات 1200 حرف صدادار و 500 حرف بی صدا. معلم ها، خارج مدرسه مانند کارمندان بودند و برای ساعات کاری 600 تا صدادار و 400 تا بی صدا سهميه داشتند، البته اگر برای ساعات کاری به حروف بيشتری نياز داشتند با نامه نگاری و مکاتبات اداری می توانستند از هرکدام 100 تا فوق العاده دريافت کنند. از همه بدتر وضعيت کارگران بود: جمعاً 500 حرف می توانستند استفاده کنند و اگر سهميه شان در روز تمام می شد از سهميه ی روز ديگر يا ماهانه شان نيز نمی توانستند استفاده کنند. تنها راهشان قرض کردن از رفقايی بود که با هم بده بستانی داشتند. ولی کارمندان دولت در شرايط خاصی می توانستند مساعده هم دريافت کنند. اينها البته فقط شرايط عمومی بود که خوب همه چيز را شامل نمی شد. شرايط ويژه هر سال تا سال ديگر فرق می کرد و به خيلی چيزها از قبيل آب و هوا، وضعيت کشاورزی و آفات، بلايای طبيعی مثل سيل و قحطی و امراض واگير و اينجور چيزها بستگی داشت. مثلاً يکسال تمامی اهالی شهر ما به مرض سين مبتلا شدند. هر کس در بستر بيماری می افتاد در تمام طول بيماری – که دقيقاً سيصد و سی و سه ساعت طول می کشيد – کلماتی را بصورت هذيان می گفت که فقط از حرف سين تشکيل می شد. طبيعی بود که تا آخر سال ديگر هيچ حرف سينی برای بکار بردن نداشت. به همين خاطر در پايان ماه که همه ی اهالی دوران بيماری را پشت سر گذاشتند، بدون هيچ توافق علنی، همگی حرف شين را بجای سين بکار می بردند. در مورد کلماتی مثل سلام که ديگر شلام گفته می شد، مشکل خاصی وجود نداشت، اما در مورد کلماتی مثل شيب و يا شش که پس از تبديل، کلمات معنا داری بوجود می آمد، قرارداد چنين بود: اگر معنی قديمی کلمه، مورد نظر بود (مثلاً شش به معنی اندام تنفسی) با چشم راست چشمک می زدند و اگر کلمه به معنای جديد استفاده می شد (مثلاً شش بجای سس) با چشم چپ. البته تاجرها و اشراف زاده ها همان حرف سين را از شهرهای ديگر که بعضاً به امراض ديگری دچار بودند، برای خودشان تهيه می کردند. بعضی از خانم های متظاهر و نه چندان متمول هم با هزار بدبختی دو سه تا حرف سين را تهيه می کردند تا در مهمانی های شب با دک و پز خاصی چند تا کلمه با سين های غليظ نثار مهمانان کنند. در بعضی از شهرها اوضاع از اين هم بدتر بود: مردم در يکسال به چند مرض دچار می شدند و از همه وحشتناک تر شايعه ای بود که در مورد يکی از شهرهای مرزی گفته می شد: در يکسال به تمام امراض حروف صدادار مبتلا شدند و در سال بعد معلوم شد بسياری از کودکان لال و برخی از بزرگترها الکن شده اند. ساليان درازی با مشکل حروف از طريق مبادلات پاياپای بين شهرها کج دار و مريز رفتار شد تا کم کم عقلای قوم راه های حکيمانه تری نيز پيدا کردند. اولين پيشرفت جدی کشف واکسن های پيشگيری بود. برای هر کودکی در بدو تولد بايد 32 واکسن پيشگيری تزريق می شد تا در تمام عمر از اين بيماری ها مصون بماند. البته بعضاً عوارض عجيب و غريبی هم داشتند. گاهی حروف جديدی مانند پ شش نقطه ای و يا طاء با دو دسته به حروف تکلمی کودکان اضافه می شد. می گفتند در يکی از روستاها کودکی متولد شده که پس از زبان باز کردن با ششصد و هشتاد و چهار حرف الفبا صحبت می کرده است!
پيشرفت های بعدی مربوط می شدند به روش های جديد کشاورزی و گياه درمانی که تاثيرات عميقی بر سرانه ی حروف در کشور گذاشتند و کم کم مشکل کمبود حروف در کشور به فراموشی سپرده شد. مردم آنقدر راحت و بدون محدوديت از حروف استفاده می کنند که دوران کم حرفی را به سختی باور می کنند. اما مشکل جدی تری که شما جوان تر ها آن را احساس نمی کنيد - و يقيناً بخاطر همان واکسن ها و گياه درمانی ها و ديگر روش های حکيمانه است - مشکل بی معنايی جمله هاست. کلمات رنگ واقعی خود را ندارند، جمله ها مفهوم واضحی ندارند. آنوقت ها وقتی کسی جمله ی پرسشی بکار می برد همه سر در گم می شدند تا پاسخ آن پيدا شود. الان بعضی وقت ها من حتی جمله های خبری را با پرسشی و پرسشی را با عاطفی اشتباه می کنم. شما را نمی دانم، ولی من کم حرفی را بيشتر دوست داشتم».

يکم آذرماه 1385

جهانخوارها

2006-11-21T06:21:00.000+11:00

قرار بود شبکه ديسکاوری دیشب ساعت 9 به وقت محلی گزارش خبری 2 ساعته ای رو که تد کاپل تهيه کرده بود پخش کند. تد کاپل همون خبرنگاريه که زمان گروگانگيری مسئولين سفارت امريکا روزانه گزارش کامل اشغال رو به شبکه های امريکایی ارسال می کرده.خيلی دوست داشتم می تونستم این گزارش ديشب رو ببينم؛ من یه بخش های کوتاهی از اون و مصاحبه ای با خود کاپل رو ديدم، بنظرم خيلی دقيق و حساب شده اومد:
اسم اين فيلم گزارشی 2 ساعته «ايران خطرناکترين کشور»ه که طی يک سفر دو هفته ای به ايران تهيه شده بود. توی يه صحنه مهم فيلم کاپل هنگام صحبت کردن با دوربين در حال قدم زدن در خيابان طالقانی در کنار ديوار سفارت سابق امريکاست؛ در همين حين نقاشی های ديوار مثل مجسمه آزادی با صورت اسکلت و ... نشون داده می شه، نقاشی ای که من هميشه فکر می کردم اگه مردم امريکا ببينن چی فکر می کنن. تصاوير بسيار بزرگی از پیکر شهدا بر ديوارهای شهر که تقدس عمليات انتحاری رو در فرهنگ شيعی نشون می ده بهمراه بحث خيلی دقيقی که کاپل در مورد فرهنگ شيعه و سنی می کرد از بخش های مهم فيلمه که نشون می ده اين مرتيکه چقدر پدرسوخته است. بسيار زيرکانه و دقيق و حساب شده ساخته شده. تو سفر دو هفته ايش به ايران از تهران، اصفهان، مشهد و آبادان ديدن می کنه و در ابادان ارتباطات بين ايران و عراق، و نفوذ ايران در عراق را خيلی واضح با دوربين نشون می ده. کاش می شد فيلمه رو کامل می ديديم

ویروس ، ویروس، ویروس، ...

2006-11-10T22:28:00.000+11:00

من اگه یه روزی یه کاره ای بشم، پیشنهاد تاسیس دو وزارت جدید خواهم داد: وزارت فیلترینگ برای فیلتر کردن سایتهای غیر اخلاقی، غیرعلمی، علمی، خبری، ضد بشری، ضد غیر بشری و ... و وزارت ویروس، کرم و بمب (بر وزن وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)!
باور می کنین اونقدر ویروس های کامپیوترم زیاد شده بودن که چند وقت پیش که حالم بد شده بود، وقتی رفتم دکتر دو تا پنی سیلین و یه بسته ادولت کلد و یه مک کافی برام نوشت! آزمایش خون نشون می داد ویروس مسنجر رفته بود تو خونم (لطفاً درست بخونین). بگذریم...
بعد از مدت ها که کامپیوترم درست شد (بعد از حدود یه ماه از بس سرم شلوغ بود بردم دادم بیرون درستش کردن) ایمیل های محبت آمیز همه شما عزیزان رو از سراسر ایران و جهان خوندم. مریم از تهران، مهدی از شیراز، فروغ از تورنتو، ناصر از تهران، غلامعلی از فسا، محبوبه از مهاباد، جاسم از شادگان، و همه ی عزیزانی که اسمشون رو سر فرصت مناسب خواهم گفت. ممنون از این همه محبت. ما به عشق شما می نویسیم، می خونیم، هستیم و از این حرفا. به هر حال حتماً می دونین که من دیگه مال خودم نیستم، یه هنرمند واقعی مال مردمشه!
از اونجا که ویروس، فایل های داستان خلقت رو پاک کرد، از ادامه داستان در حال حاضر معذورم و شاید بعداً یه کاریش کردم. اما بزودی با یه مطلب جدید خواهم اومد. فعلاً